กวีไม่มีครู : อารัมภบทกลอน

   

กวีไม่มีครู : อารัมภบทกลอน

๏    ไม่เคยคิด พิสมัย แต่ใดก่อน                 ไม่มีครู สู่สอน กลอนกาพย์ฉันท์

ไม่เคยคาด ปรารถนา ว่าสักวัน                     จะสุขสันติ์ หรรษา เพราะบทกวี

๏    เริ่มวัยเรียน เพียรเล่น เป็นส่วนมาก         เรื่องเรียน=ยาก ไม่สนุก อยากลุกหนี

เพลียสมอง ของเรา เขลาเหลือดี                 อีกชีวี มีชะตา ทุรทัณฑ์

๏    ยิ่งละเรียน ยิ่งโง่ โกลาหล                   ยิ่งผจญ ปัญหา พร่าสุขสันติ์

ยิ่งเริ่มมี ประสบการณ์ พานชีวัน                   ยิ่งเชื่อมั่น การศึกษา สูงค่ามี 

๏    จึงตั้งใจ เล่าเรียน เปลี่ยนจริต               ฝึกหัดคิด หัดเคร่ง เพ่งศาสน์ศรี

ดัดนิสัย ใจคอ บ้าบอที                              เกลากมล ด้นดี พฤฒิวินัย

๏    พุทธศาสน์ ขัดเหลา เผากิเลส             วิทยาศาสตร์ วาทเฉท เวทคุณไสย

อักษรศาสตร์ พัฒนา ภาษาไทย                  สังคมศาสตร์ สอนเข้าใจ ในสังคม ฯลฯ

๏    อยากสรุป บทเรียน เขียนชีวิต              คัดลิขิต ความคิดคลัง คอยสั่งสม

ปรัศนี ปรัชญา ปรีดิ์ปรารมภ์                        ร้อยกวี วจีคม วิกรมใจ

๏    เพื่อตักเตือน เพื่อนทุกข์ คลายขลุกเศร้า     เพื่อสอนสู่ ผู้เยาว์ อย่าเขลาไขว่

เพื่อถ่ายทอด หลักธรรม เทิดอำไพ                  และเพื่อไม่ ไร้คุณค่า สาระคน

๏    หลักธัมมะ วิจยะ ปฏิบัติ                  ช่วยขจัด ปัดเป่า เขลาขลาดพ้น
               (ธัมมะวิจยะ=การสอดส่องพิจารณาธรรม)

อ่านอรรถธรรม คำคดี กวีดล                   เสริมกุศล ชลลดา สิ้นอาดูร (ชลลดา=ลูกคลื่น)

๏    ไม่ได้ครู สู้หา พรแสวง                   ค้นตามแหล่ง ตำรา วิชาศูนย์

ด้วยใจรัก พากเพียร เจียนจรูญ                 จึงเกื้อกูล ก้าวแกร่ง แต่งกานท์ไกร

๏    บุพบท พจน์กวี พาทีถ้อย                ความรู้ด้อย ร่อยความคิด แค่พิสมัย

หากผิดพลาด ผิดพันธ์ ประการใด             โปรดอภัย ได้ชี้แนะ และเมตตา ฯ

๓๐ เมษายน ๒๕๕๖