แล้วแต่จะเป็นไป : กาพย์ยานี๑๑
๏ หน้าหนาว ที่ไม่หนาว............................(แต่)ร้อนอบอ้าว ราวเรียกฝน
แมกไม้ ใบเหี่ยวย่น................................มิต่างคน ท้นทรมาน*
๏ เวลา อย่า(ปล่อยให้)สูญเปล่า..................คลายโง่เขลา ด้วยข่าวสาร
รู้ทัน ดลบันดาล.....................................พ้นพานทุกข์ (ที่เกิด)ทุกเพลา
๏ คิดถึง อนาคต.......................................หยุดคิดคด (แค่ประโยชน์)เฉพาะหน้า
(หาประโยชน์ใส่ตัว แต่ส่วนรวมเสียหาย)
ชีวี มีโลกา............................................ให้อาศัย แค่ใบเดียว
(อย่าหวังโลกหน้าถ้าคิดเอาแต่ได้ นรกเท่านั้นที่รออยู่)
๏ บรรดา คำเรียกร้อง..................................ดังกึกก้อง ไร้(ใคร)แลเหลียว
คิดไป ใจเปล่าเปลี่ยว...............................แห้งเหี่ยวเฉา ราวพฤกษ์พรรณ
๏ แล้วแต่ จะเป็นไป....................................แล้วแต่ใคร ใคร่คิดสรร
(เราก็)แค่ ๑ คนเท่านั้น.............................ที่มุ่งมั่น ก่อการดี
๏ เหมือนต้น ไม้ใบหญ้า(เล็กๆ)......................(เมื่อ)พายุมา ย่อมบดขยี้
ต่อให้ ปรารถนาดี.....................................ก็ไม่มี วิถีทาง(ต่อต้าน)
๏ ผู้คน ๗ พันล้าน(ในโลก)...........................แต่ดวงมาน (ของ)ฉัน(ช่าง)อ้างว้าง
อนาคต แสนเลือนลาง...............................ทุกย่างก้าว ราวสุญญา
๏ แลดู รู้ใจคน............................................เห็นแก่ตน คือ(สาเหตุของ)ปัญหา
ต่อให้ มีกติกา..........................................ก็พึ่งพา ไม่ได้เลย
๏ ปล่อยวาง เป็นทางออก..............................ที่ต้องบอก อย่างเปิดเผย
เชิญทำ ตามเสบย.....................................ดังคุ้นเคย เอ่ยวาจา
๏ ไม่มี (ผู้)ที่สมหวัง....................ทุกๆครั้ง (ที่)ตั้ง(ความ)ปรารถนา
ชีวิต เป็นอนิจจา.........................ขอจงอย่า ถือสาเลยฯ
๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
*จนมีอาการร้อนใน-ต้องกินยา ตามคำเตือนว่าโลกจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ เริ่มไม่แน่ใจว่าจะอยู่รอดไหม?




















