ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

สมัคร Blogger.com ตั้งแต่ยังเป็นเว็ปอิสระ ต้องสร้างรหัสผ่าน แต่ตอนนั้นเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์จึงทำผิดพลาดตอนสร้างรหัส ทำให้บล็อก avijjabhikkhu เข้าไม่ได้ ต้องสร้างบล็อกใหม่ใช้ชื่อใหม่ จากคำว่า bhikkhu เป็น pikkhu แทน
ด้วยข้อจำกัดด้านเวลา-ข้อมูล-สติปัญญา-ความรู้ความสามารถ-ความรีบเร่ง ทำให้เกิดความผิดพลาดได้ ผู้เขียนขออภัยเป็นอย่างยิ่ง และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเพื่อการแก้ไขความผิดพลาด ผู้เขียนไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับการคัดลอก การนำไปเผยแพร่ที่ไม่ใช่เพื่อการค้า ขอเพียงแต่อย่าแอบอ้างว่าเป็นผลงานของผู้อื่น แต่ผู้เขียนขอสงวนลิขสิทธิ์ในผลงานนี้ สำหรับการนำไปเผยแพร่เพื่อการค้าหากำไร
*นักเรียน อย่าลอกเป็นการบ้านไปส่งครูนะครับ เพราะไม่สุจริต ไม่เป็นประโยชน์แก่การพัฒนาความรู้ความสามารถ ดูไว้เป็นตัวอย่างก็พอ
มีอะไรสงสัย ไม่เข้าใจ ต้องการคำอธิบาย ก็ถามมาได้

วันพฤหัสบดีที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

แล้วแต่จะเป็นไป : กาพย์ยานี๑๑

 






















แล้วแต่จะเป็นไป : กาพย์ยานี๑๑

๏    หน้าหนาว ที่ไม่หนาว............................(แต่)ร้อนอบอ้าว ราวเรียกฝน
แมกไม้ ใบเหี่ยวย่น................................มิต่างคน ท้นทรมาน*

๏    เวลา อย่า(ปล่อยให้)สูญเปล่า..................คลายโง่เขลา ด้วยข่าวสาร
รู้ทัน ดลบันดาล.....................................พ้นพานทุกข์ (ที่เกิด)ทุกเพลา

๏    คิดถึง อนาคต.......................................หยุดคิดคด (แค่ประโยชน์)เฉพาะหน้า
                                                      (หาประโยชน์ใส่ตัว แต่ส่วนรวมเสียหาย)
ชีวี มีโลกา............................................ให้อาศัย แค่ใบเดียว
                                        (อย่าหวังโลกหน้าถ้าคิดเอาแต่ได้ นรกเท่านั้นที่รออยู่)

๏    บรรดา คำเรียกร้อง..................................ดังกึกก้อง ไร้(ใคร)แลเหลียว
คิดไป ใจเปล่าเปลี่ยว...............................แห้งเหี่ยวเฉา ราวพฤกษ์พรรณ

๏    แล้วแต่ จะเป็นไป....................................แล้วแต่ใคร ใคร่คิดสรร
(เราก็)แค่ ๑ คนเท่านั้น.............................ที่มุ่งมั่น ก่อการดี

๏    เหมือนต้น ไม้ใบหญ้า(เล็กๆ)......................(เมื่อ)พายุมา ย่อมบดขยี้
ต่อให้ ปรารถนาดี.....................................ก็ไม่มี วิถีทาง(ต่อต้าน)

๏    ผู้คน ๗ พันล้าน(ในโลก)...........................แต่ดวงมาน (ของ)ฉัน(ช่าง)อ้างว้าง
อนาคต แสนเลือนลาง...............................ทุกย่างก้าว ราวสุญญา

๏    แลดู รู้ใจคน............................................เห็นแก่ตน คือ(สาเหตุของ)ปัญหา
ต่อให้ มีกติกา..........................................ก็พึ่งพา ไม่ได้เลย

๏    ปล่อยวาง เป็นทางออก..............................ที่ต้องบอก อย่างเปิดเผย
เชิญทำ ตามเสบย.....................................ดังคุ้นเคย เอ่ยวาจา

๏    ไม่มี (ผู้)ที่สมหวัง....................ทุกๆครั้ง (ที่)ตั้ง(ความ)ปรารถนา
ชีวิต เป็นอนิจจา.........................ขอจงอย่า ถือสาเลยฯ   
                                                
 ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

*จนมีอาการร้อนใน-ต้องกินยา ตามคำเตือนว่าโลกจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ เริ่มไม่แน่ใจว่าจะอยู่รอดไหม?