ธรรมสถาน : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ธรรมสถาน : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .........................................การ ป ฏิบัติธรรม

มิใช่ แค่กรรม...........................กระทำ ที่วัด

(ใน)วันพระ วันโกน...................โชกโชน กิจจัด

(แต่)จิตจ้าน สันทัด...................ตามสัญ ชาตญาณ

๏    ..........................................ศีลสัตย์ อัชฌา

เที่ยว อา ราธนา........................(ตาม)วัดวา สถาน

แล้วก็ สับปลับ..........................เมื่อกลับ ถึงบ้าน

สนอง สันดาน...........................ตัณหา ราคี

๏    ...........................................ศีลต้อง รักษา

ทุกวัน (ทุก)เวลา.......................อย่าได้ หน่ายหนี

ต้องไม่ ให้ขาด..........................องอาจ ฤดี

ต้องไม่ ให้มี..............................ด่างพร้อย รอยเพียน(เพียน=เพี้ยน)

๏    ............................................กาย-วาจา-ใจ

(คือ)แก่นสาร สถานให้.................เกลา-ขัด-ดัดเสถียร

อวิรุทธ์ ทุจริต.............................ผิดพลาด ปราดเปลี่ยน(อวิรุทธ์=ไม่ขัดข้อง)

กุศล วนเวียน.............................จำเนียน เจียรวาง(จำเนียน=ขลิบ,เจียร=ยืนนาน)

๏    ............................................เราอยู่ ที่ไหน

ธรรมะ สถานไซร้.........................เคียงใกล้ ไม่ห่าง

สุธีร์ ปฏิบัติ................................ปัจจัย ปลายทาง(ธีร-=ฉลาด)

มล สะสาง.................................ถากถาง ทำลาย(มล อ่าน มะละ=ความสกปรก)

๏    .............................................ทุกแห่ง ทุกหน

สุทธา กระมล.............................กุศล สยาย

ทุกที่ ทุกเวลา............................สัมมา มิคลาย

อย่ามัว แต่หมาย........................ใคร่(ึความหมาย)คับ แคบเลยฯ

๓๐ กันยายน ๒๕๖๐

คนประเสริฐ : กลอนเจ็ด

คนประเสริฐ : กลอนเจ็ด

๏    เสียงลม พายุ พัดหมู่ไม้.......................ฟังคล้าย ไร้ความ ลำเค็ญขืน

ฝนโปรย ปรายพร่ำ ยามค่ำคืน..................ชุ่มชื่น พิสุทธิ์ ดุษฎี

๏    กลิ่นอาย สายฝน ดลศานติ....................เมื่อมิ ประสงค์ หลงวิถี

ก้าวข้าม อำนาจ บาศโลกีย์......................ไม่มี ตัณหา มาผลักดัน

๏    ธรรมชาติ นาฏกรรม นำนิโรธ..................ประโยชน์ โปรดเย็น เป็นสุขสันติ์(นิโรธ=ไม่มีรส)

ความสงบ ระงับ ดับโลกธรรม์...................ชีวัน พลันอิ่ม ปริ่มเปรมใจ

๏    อนิจจัง พรั่งพรม บรมเกศ.......................รู้เหตุ รู้ผล กลเงื่อนไข

ความมี ความเร้น แลเป็นไป.....................เกิดใน โลกธาตุ สัจธรรม

๏    ความไม่ ยึดมั่น ไม่ถือมั่น.......................อัตตา มมังการ มานเลิศล้ำ

สุจริต คิดให้ ใคร่กระทำ..........................ทุจริต ผิดกล้ำ มิจำนน

๏    มิห่วง อาลัย ในชะตา............................ชีวา อนาคต ปรากฏผล

เมื่อเข้า ใจกฎ แห่งกรรมกล.....................ชั่ว-ดี มิพ้น ตนก่อเวร

๏    สัจจา ประจักษ์ เป็นหลักฐาน..................ความอยาก ทะยาน ทัณฑ์โทษเห็น

อนัตตา สลด หมดมี-เป็น........................ย่อมเร้น ระงับ ดับดิ้นรน

๏    กิเลส ตัณหา ตกตะกอน........................ไถ่ถอน ร้อนเศร้า เร่าโศกสน

สิริ พิสัย พรายกระมล.............................ของคน ล้นเลิศ ประเสริฐเอยฯ(พราย=แวววาว)

๒๙ กันยายน ๒๕๖๐

ร่วมอนุรักษ์ธรรมชาติ : กลอนสิ่งแวดล้อม

ร่วมอนุรักษ์ธรรมชาติ : กลอนสิ่งแวดล้อม

๏    ธรรมชาติ ปราศการ ปั้นแต่ง(ของคน)............เป็นแหล่ง แสง-สี พิสมัย

สะอาด สวยงาม อำไพ..................................เสมือนใน พิมาน พรรณนา

๏    ดินที่ มีไร้ ใครถู........................................ฝน-ลม พรมพรู สู่หา

กรวดที่ มีเพียง ธารา.....................................เกลาขัด ทัศนา ตราตรึง

๏    ป่าที่ พิไล ใครปลูก?...................................พันผูก ถูกวาง พรั่งรึ้ง

กิ่ง-ใบ ไขนำ คำนึง.......................................ผลิไสว ให้ซึ้ง บึ้งทรวง

๏    ภูผา หามี ใครก่อ.......................................ถ่อทะยาน ชันชู ลุล่วง

เสียดฟ้า ท้าฝน ทนปวง.................................พายุ ทะลุห้วง นิรันดร์

๏    นภดล ผลศรี วิจิตร.....................................สุระ นิรมิต ฤทธิสรรค์

ฉาบทา เมฆินทร์ ทินครัน...............................อรวรรณ ผันมี พิมล

๏    สายลม โหมไล้ ให้อากาศ............................สะอาด บริสุทธิ์ อุตดมผล(อุตดม=เลิศ)

เพราะพราก จากน้ำ มือคน.............................จึงพ้น พิษร่ำ ทำลาย

๏    ธรรมชาติ ขัดข้อง ต้องเฉา............................เพราะเรา เข้ามา ก้าวก่าย

(ธรรมชาติ)แทบทั้ง โลกา จะตาย....................สูญหาย เพราะภาวะ โลกร้อน

๏    มีใคร ใจสู้ อนุรักษ์?.....................................พิทักษ์ ธรรมชาติ เสียก่อน

ที่จะ ถูกผลาญ ราญรอน................................เดือดร้อน ย้อนผล คนคืนฯ

๒๘ กันยายน ๒๕๖๐

*นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่ 6 จะเกิดขึ้นภายในปี 2100

ในรายงานใหม่ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Science Advances

นักธรณีฟิสิกส์ Daniel Rothman พรรณนาให้เห็นว่า

อัตราการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่สูงขึ้นจะนำไปสู่การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่ 6 ภายในปี 2100

นับตั้งแต่อดีตมีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่มาแล้ว 5 ครั้ง โดยครั้งล่าสุดเกิดขึ้นในยุครีเตเชียส เมื่อ 65 ล้านปีก่อน

ซึ่งคร่าชีวิตของไดโนเสาร์ไปเกือบทั้งหมดและสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์อื่นๆ อีกถึง 75%

จาก <https://www.facebook.com/NationalGeographicThailand/posts/10159434797760038?comment_id=10159445112335038&reply_comment_id=10159448325770038&notif
_t=share_reply&notif_id=1506306127626386> 

ปัญหาพระนอกคอก : กาพย์ยานี๑๑

ปัญหาพระนอกคอก : กาพย์ยานี๑๑

๏    เป็นพระ เพียงผ้าเหลือง.......................กระด้างกระเดื่อง ต่อคำสอน

(ของ)ศาสดา มิอาทร............................กิน-นั่ง-นอน-เล่น-สุขสบาย

๏    ความคิด คด-มิจฉา.............................เปี่ยมตัณหา อยากกระหาย

ทรัพย์-ยศ-ตำแหน่งหมาย......................เป็นเจ้าคน นายเหนือคน

๏    กิเลศ ท่วมเกศเกล้า.............................มัวโง่เขลา เมาอกุศล

โลกีย์ วิถีชน........................................ครองตนเช่น เดนอลัชชี

๏    งมงาย ไสยศาสตร์...............................ทำอุบาทว์ กรรมบัดสี

ข้อวัตร ศาสนพิธี...................................มีแต่กิจ อวิชชา

๏    กาย-ใจ ไม่ใช่พระ................................เป็นภาระ ต่อศาสนา(พุทธ)

สร้างภาพ อุจาดตา................................ต่อบรรดา ศรัทธาไท

๏    ชอบวาง อำนาจเขื่อง............................นักการเมือง เฟื่องรับใช้

อิทธิพล สิ่งสนใจ...................................ไม่ฝึกหัด ดัดฤดี

๏    นอกคอก นอกลู่ทาง..............................(ทำเป็น)นักเลงกร่าง ย่างวิถี

สมัคร พรรคพวกพี..................................มีสมุน หนุนอันธพาล

๏    ขายค้า ยาเสพย์ติด................................กฎหมายผิด กิจทรามหาญ

(คือ)ปัญหา สถานการณ์...........................ในบ้านเรา น่าเศร้าเอยฯ

๒๗ กันยายน ๒๕๖๐

ความจริงของชีวิต : กาพย์ฉบัง๑๖

ความจริงของชีวิต : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    โลกนี้มีภัยสารพัด....................จากคนและสัตว์

อุบัติเหตุ-เภทภัยธรรมชาติฯลฯ

๏    ปรากฏทั่วไปไม่ขาด..................ระวังพลั้งพลาด

ประมาท->ชีวินสิ้นสลาย

๏    ทางออกคือต้องสู้อย่าดูดาย...............จิตจูงมุ่งหมาย

มิคลายซึ่งความกล้าหาญ

๏    หาความรู้คู่ดวงมาน..................สังเกตเหตุการณ์

คิดอ่าน-วิเคราะห์-เสาะสม

๏    ใครมีความรู้อุดม..................ขาดความโง่งม

ย่อม รมณีย์ ในชีวา

๏    พากเพียรบ่หยุดอุตสาห์...................อดทน=มนตรา

นำพาข้ามพ้นทุกข์หนทาง

๏    สุจริตจิตแจงแสงสว่าง.................ส่องไปไกล-กว้าง(แจง=ขยาย)

สืบย่างก้าวหน้าอยู่เสมอ

๏    ผู้ตั้งใจไม่เผอเรอ..................จะประสบพบเจอ

ศุภผลล้นเอ่ออุรา

๏    คนใดใคร่แต่คอยวาสนา..................หวังพึ่งดินฟ้า

ฤทธาจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์

๏    ติดกับ(ดัก)อับจนข้นคิด.................วิถีชีวิต

วิกฤติวิการพานภัย(วิการ=พิการ)

๏    คือความจริงอิงปัจจัย..................ชีวิตชิดใกล้

ครวญใคร่ให้ดีธีระเทอญฯ

๒๖ กันยายน ๒๕๖๐

ความเข้มแข็ง-อ่อนแอ : กลอนเจ็ด

ความเข้มแข็ง-อ่อนแอ : กลอนเจ็ด

๏    อวัยวะ ส่วนใด มิใช้งาน........................ย่อมพาน อ่อนแอ แลลีบเล็ก

(จึง)ควรออก กำลัง(กาย) ตั้งแต่เด็ก..........สิเสก สรรค์ให้ กายเข้มแข็ง

๏    เล่นกีฬา ประจำ จิทำให้........................กาย-ใจ แกร่งเชี่ยว มีเรี่ยวแรง

ดำเนิน ชีวัน ต้องขันแข่ง.........................ยื้อแย่ง ประโยชน์ โปรดตรองดู

๏    ร่างกาย อ่อนแอ ย่อมแพ้พ่าย.................เชื้อร้าย โรคา เข้ามาสู่

จิตใจ อ่อนแอ แลเยี่ยงผู้.........................เขลาขลาด มิอาจสู้ โลกาภัย

๏    อ่อนโยน มนไม่ ใช่อ่อนแอ.....................หากแต่ เข้มแข็ง แกร่งทนไหว

(คนที่)เมตตา ปราณี พลีแผ่ไป.................จิตใจ ต้องตั้ง มั่น-บริบูรณ์

๏    เข้มแข็ง มิใช่ ความร้ายโฉด....................อดกลั้น มานโหด(ร้าย) จนหมดสูญ

มิเบียน บีฑา สร้างอาดูร..........................เพิ่มพูน จุนค้ำ กำลังใจ

๏    คนเห็น แก่ได้=ใจแคบคับ......................(ต่อให้)ล้นทรัพย์ ศฤงคาร ลานหลั่งไหล

มิเอื้อ เผื่อแผ่ แด่ผู้ใด.............................(ย่อมเป็นผู้)มีใจ ลีบ-น้อย พร้อยด่างดำ

๏    คนแบ่ง ปันได้ ใจต้องกล้า......................มนา เข้มแข็ง แกร่งเลิศล้ำ

ทำสิ่ง ที่คน(ทั่วไป) ยากดลกรรม...............มโนธรรม งาม-สูง รุ่งโอฬาร

๏    ช่วยเหลือ ผู้อื่น พ้นขื่นเข็ญ.....................(จึง)นับเป็น (ผู้)ยิ่งใหญ่ ใจอาจหาญ

เอาแต่ ตัวรอด ปลอดให้-ทาน...................เป็นมาน อ่อนแอ ต่ำแท้เอยฯ

๒๕ กันยายน ๒๕๖๐

กุศลผลกรรม : กลอนจรรโลงใจ

กุศลผลกรรม : กลอนจรรโลงใจ

๏    เมื่อมี จิตใจ มุ่งมั่น..............................สู่ทิศ ทางอัน เป็นกุศล

อุปสรรค อุตสา หะผจญ.........................กระมล ตั้งตรง จงจินต์

๏    พินิจ พิจารณ์ ปัญหา...........................พิเคราะห์ เพาะประภา ถวิล

มีสติ ระลึก ไม่สิ้น..................................ทุ่มเท ชีวิน จินดา

๏    แม้ไม่ มีกรรม ตามกลบ........................ย่อมพบ พิลาส วาสนา

พากเพียร เจียนดัด อัตตา.......................บันดาล ปัญญา ประไพ

๏    (ทรง)ศีลธรรม งาม-ง่าย ไม่ติดขัด...........โสมนัส อัชฌา ไสว

พิสุทธิ์ ผุดผ่อง รองไร.............................สดใส ในจิต พิสดาร

๏    ราคะ ละลด ปลดเปลื้อง........................ประเทือง เป็นสุข ปลุกศานติ์

โทสะ ขจัดไคล ไร้รำคาญ........................สำราญ มานรื่น มื่นเย็น(มื่น=ชื่นบาน)

๏    โมหะ พยศ หมดสิ้น..............................ประทิน จินดา จรูญเห็น(จรูญ=รุ่งเรือง)

มโนธรรม นำพา มาเป็น...........................เครื่องเค้น ทรามปอก ลอกไป

๏    เมื่อจริต แจ่มใส สะอาด.........................โลกธาตุ รัถยา อาศัย

                                                            (จริต=กิริยาอาการ,โลกธาตุ=แผ่นดิน,รัถยา=ทางเดิน)

อยู่เย็น เป็นสุข สบายใจ...........................มิทำ ให้ใคร ทุกข์ตรม

๏    เมื่อกุศล มนมาน สานส่ง........................ศีลธรรม ดำรง ทรงสม

สิริ ชีวา อภิรมย์......................................อุดม ยมโลก โชคดีฯ(ยมโลก=โลกของคนตาย)

๒๔ กันยายน ๒๕๖๐

ความจริงของโลก : กลอนเปล่า

ความจริงของโลก : กลอนเปล่า

๏    ธรณี....มีอายุยืนยาว

ส่วนชีวิตคนเรา....อายุสั้น

เพียงไม่กี่ปี ก็มีอัน

มรณาจาบัลย์ สิ้นสัญญี

๏    ธรณี....มีความมั่นคง

ส่วนจิตใจสัตว์ไหลหลง พะวงกับการสร้างความกระหาย

คำนึงถึง แต่อัตตา

มินำพา ว่าบั้นปลาย

วันหนึ่ง พึงต้องตาย

ไม่มีอะไร เอาไปได้เลย

๏    เบียดเบียนกันและกัน ปานปกติ

ไม่มีมโนสำนึก ตรองตรึกเห็น

อยู่ร่วมกันอย่างไร ให้ร่มเย็น

ความเคียดแค้นเคืองเข็ญ เช่นเรื่องธรรมดา

๏    สัตว์ทั้งหลาย ต่างฝ่ายต่างเป็นศัตรู

อันตรายหลั่งพรั่งพรู

แย่งชิง-ต่อสู้ อยู่เสมอ

แต่คนเราแตกต่าง

ค่อนข้างร้างสัตว์ศัตรู

คนกับคน วนเวียนสู่

ความเป็นศัตรูผู้อันตราย

๏    ทักษะการหลอกลวง

เกิดมาพร้อมดวงกมลคนส่วนใหญ่

เล่ห์ฉล กลอุบาย

มีมากมายนับไม่ถ้วน

คนคือสัตว์สังคม

แต่เป็นสังคม ที่อุดมความฉลเฉเพทุบาย

หลากล้นคนกมลร้าย

มุ่งทำลายซึ่งกันและกัน

๏    เป้าหมายของชีวี

ตั้งอยู่บนโลกียวิสัย

ทุ่มเทความคิด-จิตใจ

ทำทุกอย่างให้ได้ดั่งใจประสงค์

หลักการของความดี

มักไม่มีความเที่ยงตรง

ในหัวใจของผู้ไม่จำนง

ธำรงไว้ซึ่งศีลธรรม

๏    จงเอาความถูกต้องนำหน้า

ทิ้งอัตตาไว้เบื้องหลัง

ถือศีลธรรมเป็นกำบัง

ความหวังคือพลังพรั่งกายใจ

ชีวีนี้แสนสั้น

คืนวันอย่าเมามันฝันใฝ่

ทำแต่เรื่องเหลวไหล

ไร้สาระ ไร้ค่าคุณ

๏    ธรณีนี้จะยังคงอยู่ต่อไป

หลังจากคนบรรลัยพันธุ์วายสูญ

วัฏจักรของจักรวาล

เกิด-ดับ ไปกับกาล ยาวนาน อสงไขย

ในความไร้ขอบเขตที่มืดมิด

มีชีวิตอยู่เท่าไร?

มีความสำคัญอันใด?

ต่อความเป็นไปในจักรวาลฯ

๒๓ กันยายน ๒๕๖๐

เปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาส : กลอนหก

เปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาส : กลอนหก

๏    อุปสรรคที่ มิหย่อนหยุด.......................คือบทพิสูจน์ ความอุตสาห์

ของตนเยี่ยง เพียง(คน)ธรรมดา...............หรือปรีชา มหรรฆชน(มหรรฆ=มีค่ามาก)

๏    วิถีโลก โศก-เถื่อน-ทุกข์.......................ปรีดิ์เปรม-สุขฯลฯ คลุกเคล้าสน

มีมิตรภาพ ปลาบปลื้มมน........................และมีคน ล้นอันธพาล

๏    ทยอยมา ท้าประสพ.............................ผลบวก-ลบ พบผสาน(ประสพ=การเกิดผล)

เป็นบ่อเกิด ความทรมาน........................แลบันดาล ศานติมี

๏    บททดสอบ ความเข้มแข็ง.....................จิตใจแกร่ง แปลงวสี(วสี=ผู้ชำนะตน)

ประสบการณ์ ผ่านชีวี.............................มองให้ดี มีค่าคุณ

๏    เพียรฝึกฝน ผลประสิทธิ์........................สู้วิกฤติ พิชญะหนุน(พิชญ์=นักปราชญ์)

ความอดทน คือต้นทุน............................สร้างสมดุล ทางอารมณ์

๏    เรียนรู้ผ่าน (การ)แก้ปัญหา.....................เพิ่มปัญญา พูนสะสม

ปลุกสำนึก ตรึกวิกรม..............................ควรนิยม ชมชื่นจินต์(วิกรม=ก้าวล่วงไปด้วยความกล้าหาญ)

๏    เปลี่ยนวิกฤติ เป็นโอกาส........................เพิ่ม(ความ)สามารถ พัฒน์ถวิล

พลอยดำเนิน เพลินชีวิน..........................จวบจนสิ้น วิญญาณไป

๏    ทั้ง(ด้าน)บวก-ลบ ทบทวนคิด..................จะเนรมิต จิตไสว

ทุกอย่างดู เป็นครูได้...............................ย่อมทำให้ ผ่อนคลายเอยฯ

๒๒ กันยายน ๒๕๖๐

ความสมหวัง : กลอนคติสอนใจ

เส้นทางสู่ความสมหวัง : กลอนคติสอนใจ

๏    ความสมหวัง......................................มาจากทั้ง โชคดี และฝีมือ

แม้นว่า หมั่นตรึก ฝึกปรือ........................ไม่ถือ ว่ายาก หากอยากหวัง

มุ่งมั่น ต่อความ สำเร็จ............................เป็น ปฐมเหตุ แห่งพลัง

พยายามไป ไม่หยุดยั้ง...........................เช่นคลื่น ซัด(เข้าหา)ฝั่ง สม่ำเสมอ

๏    ความหวัง..........................................ที่ไม่ ตั้งใจ-ทุ่มเท สร้าง-สรร(สรร=หา)

แตกต่าง อะไรกัน..................................กับความ ฝันอัน เพ้อเจ้อ

หวังสิ่ง ที่เป็น ไปได้...............................มิใช่ ตามใจ ใคร่ละเมอ

ใช้ปัญญา อย่าล่าเล่อ.............................หาให้เจอ ทางที่ มี-ไปถึง

๏    ประสิทธิภาพ สู่ประสิทธิผล....................ขยัน-อดทน-ดั้นด้นเถิด

กุศลกรรม์ อันประเสริฐ............................คุณธรรม ล้ำเลิศ ควรคำนึง

วิธีการ อันมักง่าย...................................ทุจริต ชั่วร้าย อย่าใคร่รึ้ง

ประสบปัญหา อย่า(เอาแต่)รำพึง...............ไม่ดื้อดึง เมื่อล้มเหลว-พลาดหวัง

๏    ยอมรับ กับโชค ชะตา............................บุญญา บารมี ที่สร้างไว้

ไม่มีการ เอาอก เอาใจ.............................ไม่มีใคร คอยสดับ รับฟัง

เมื่อผิดหวัง ต้องยับยั้งจิต..........................อย่าคิด ครุ่นพาล ดันทุรัง

โอกาสดี ยังมีหวัง....................................รอผู้ที่ มิหมดหวัง-พลังใจฯ

๒๑ กันยายน ๒๕๖๐

เปลี่ยนชีวิต : โคลงสี่สุภาพ

เปลี่ยนชีวิต : โคลงสี่สุภาพ

๑.เด็กเกิดมาบ่รู้.................................ศีลธรรม

สัญชาตญาณบัญชากรรม.................ก่อ-สร้าง

ความเห็นแก่ตัวนำ..........................ถนัด

สารพัดสิ่งสนใจอ้าง.........................สืบล้วนโลกีย์ฯ

๒.ศีลธรรมที่ว่างไร้..............................อุรา

จริยธรรมมินำพา.............................แนบเกล้า

ต่างอะไรกับประดา..........................สัตว์ป่า

ดิรัจฉานสันดานเร้า..........................รัดรึ้งฤทัยฯ

๓.ใคร่เบียดเบียนอื่นผู้..........................ประหัตประหาร

ลัก-ชิงฯลฯทรัพย์ศฤงคาร..................หวงไว้

ประพฤติผิด(ทาง)เพศพาล................กำหนัด

ปราศสัตย์ซื่อตรงไซร้.......................ปองร้ายหลอกลวงฯ

๔.(การ)ศึกษาพาล่วงรู้..........................สัจจา

การพินิจพิจารณา............................ถูกต้อง

ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี ศรัทธา.....................สอดส่อง

กุศลครรลองข้อง.............................สอดคล้องยึดถือฯ

๕.คือหนทางเริ่มต้น..............................เปลี่ยนแปลง

ความคิดจิตใจแจง...........................ผ่องแพร้ว(แจง=ขยาย)

กุศลกรรมเกริกสำแดง.......................ประสิทธิ์

เปลี่ยนแปลงชีวิตแคล้ว.....................ชั่วช้าสามานย์ฯ

๖.ชัชวาลวิถีเกื้อ...................................สุจริต

จริยธรรมประจำจิต............................กรรมจ้อง

มีสติมิทำผิด....................................ประมาท

ปรารถนากุศลป้อง.............................แซ่ซ้องศีลธรรมฯ

๗.ความดีมีผลให้..................................ชีวิต

งดงาม-สะอาด-วิจิตร..........................เลิศล้ำ

กุศลคำรณทิศ...................................สบสว่าง

ถากถางมลทินย้ำ...............................ยิ่งยั้งยืนยงฯ

๒๐ กันยายน ๒๕๖๐

ความดีมีค่า : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ความดีมีค่า : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .........................................ผีเสื้อ หลากสี

ทำให้ โลกนี้...........................มีความ สดใส

ปีกกว้าง บางเฉียบ...................เปรียบภาพ พิไล

ประดับ ปรับให้........................พงไพร สวยงาม

๏    .........................................บินโบก สะบัด

เสรี ปิยพัทธ์...........................ทัศนา อร่าม(ปิยพัทธ์=ปิยะ+พัทธ์)

ชีวี พิมล................................พ้นสิ่ง เลวทราม

ทุกเมื่อ เชื่อยาม......................สง่าราม ธำรง(ราม=งาม)

๏    .........................................คนดี ทั้งหลาย

ผีเสื้อ เคื้อคล้าย.......................มิวาย ประสงค์

ก่อกรรม ทำดี..........................ศีลธรรม์ มั่นคง

สัตย์ซื่อ ถือตรง........................ยรรยง อุรา(ยรรยง=กล้าหาญ)

๏    .........................................ทำให้ โลกนี้

อัศจรรย์ สันติ์ศรี.......................พิสุทธ์ อุตส่าห์

จิตใจ ใสสะอาด.......................ปราศจาก มารยา

โสมนัส ศรัทธา........................คุณค่า ความดี

๏    ..........................................ความดี หายาก

ในหมู่ ผู้มาก............................กิเลส เศษศรี

คนเห็น แก่ตัว..........................โฉดชั่ว ราคี

กรรมสรรพ อัปรีย์......................บีฑา บ่าเวร

๏    ...........................................คนดี มีค่า

(โดย)ไม่ต้อง ถือสา...................ว่าใคร ไม่เห็น

ผู้มี ศีลธรรม.............................มิก่อกรรม ลำเค็ญ

ย่อมอยู่ ร่มเย็น..........................เป็นสุข นิรันดร์ฯ

๑๙ กันยายน ๒๕๖๐

เด็กคือผ้าขาว : กาพย์ยานี๑๑

เด็กคือผ้าขาว : กาพย์ยานี๑๑

๏    เด็กไม่ รู้หรอกว่า..........................คนเกิดมา ต้องอาศัย

(ความ)สามารถ เป็นปัจจัย................ในการทำ มาหากิน

๏    เริงเร่า เอาแต่เล่น.........................ไม่ว่างเว้น เร้นถวิล

เล่นซน จนลืมกิน............................เรี่ยวแรงสิ้น (ค่อย)ล้มตัวนอน

๏    ผู้ใหญ่ ต้องถ่ายทอด......................หลัก(การ)อยู่รอด สอดสั่งสอน

พัฒนา ปัญญาธร............................การผัดผ่อน รอนเภทภัย(ธร=ผู้ทรงไว้)

๏    ศีลธรรม คุณความดี.......................คือวิถี ที่ต้องให้

ถ่ายทอด แต่เยาว์วัย........................ใจยังขาว ราวพัสตรา(พัสตร์=ผ้า)

๏    ยึดถือ ความซื้อสัตย์.......................ปฏิบัติ ให้เห็นว่า

คือคติ ของชีวา...............................ที่เกิดมา ต้องกระทำ

๏    งดงาม ความเสียสละ......................ใจเมตตา ประเสริฐล้ำ

รักดี มีมโนธรรม...............................รักษาคำ พูดดุษฎี(ดุษฎี=ความชื่นชม)

๏    สุรา ยาเสพย์ติด..............................อย่าใกล้ชิด ผิดวิถี

การพนัน มันไม่ดี..............................อย่าริเล่น เป็นโทษจริง

๏    ผ้าขาว พร้อมจะยับ..........................และซึมซับ รับทุกสิ่ง

อย่าให้ เด็กชายหญิง.........................เป็นเหมือนลิง สิงคีเลย(สิงคี=วัว,ควาย)

๑๘ กันยายน ๒๕๖๐

ความแตกต่างระหว่างคน : กลอนหก

ความแตกต่างระหว่างคน : กลอนหก

๏    ก้อนเมฆา แต่ละก้อน...................(รูป)ทรงซับซ้อน แตกต่างกัน

พิศให้ดี (ยัง)แผกสีสัน...................มิซ้ำสรรค์ อัศจรรย์เหลือ

๏    ใบพฤกษา แต่ละใบ.....................ร่วมกิ่งไม้ สายพันธุ์เครือ

เคียงข้างกัน ผันแผกเพรื่อ...............พบทุกเมื่อ เอื้อให้เห็น

๏    หลักธรรมชาติ ของสัจจา...............ประจักษ์ตา ว่าจริงเป็น

สรรพสิ่งสร้าง แตกต่างเช่น..............เป็นเอกลักษณ์ เฉพาะตน

๏    เปรียบเสมือน กับชีวัน...................มนุษย์นั้น แผกผันล้น

แตกต่างไป ในบุคคล.....................ตั้งแต่ต้น จนจวบตาย

๏    แต่คุณค่า หาแตกต่าง...................หากสรรสร้าง อย่างขวนขวาย

ตั้งใจสู้ มิดูดาย..............................อย่าแพ้พ่าย ให้อธรรม

๏    มีเมตตา มาเผื่อแผ่........................ไม่เห็นแต่ แก่ตนพร่ำ

สำนึกชอบ-ชั่ว-ดี นำ........................กุศลกรรม ล้ำเลิศกล

๏    เหมือนเมฆา แต่ละก้อน...................บังแดดร้อน ป้อนน้ำฝน

เหมือนพฤกษา ใบสกล.....................สร้างสรรค์ผล ล้นโลกพันธ์

๏    สิ่งทั้งหลาย มิไร้ค่า.........................ก็เพราะว่า ประโยชน์สรรค์

ใช้ชีวา แต่ละวัน...............................อย่าหฤหรรษ์ ผลาญโลกเลยฯ

๑๗ กันยายน ๒๕๖๐

ทางเลือก : กลอนคติชีวิต

ทางเลือก : กลอนคติชีวิต

๏    พายุใหญ่ ไต้ฝุ่น หมุนลม-ฝน........................มาตกบน พสุธา โกลาหล

พัดต้นไม้ บ้านช่อง ของหมู่ชน.........................ระเนระนาด น้ำท้น ท่วมธานี

๏    ปราศจากซึ่ง ทางเลือก ถูกเสือกไส.................เผชิญภัย ธรรมชาติ อนาถวิถี

ไม่สามารถ หลบเลี่ยง เบี่ยงชีวี..............................โดนเคราะห์กรรม ย่ำยี บีฑาทัณฑ์

๏    เมื่อชะตา ชีวี ถูกลิขิต...................................ทางเลือกเหลือ น้อยนิด ยากบิดผัน

เมื่อคติ ชีวิต มาติดพัน....................................ตามเวรกรรม์ บัญชา ท้าทระนง

๏    ถึงจะต้อง ตกต่ำ เจอลำบาก...........................เหน็ดเหนื่อยยาก (ในความ)พยายาม ตามประสงค์

ถึงพบข้อ ข้องขัด พึงหยัดยง............................จิตจำนง จงเผชิญ เดินหน้าไป

๏    เมื่อเวรกรรม ตามมา ประสิทธิ์ผล.....................ทางเลือกที่ พิมล ยลยาก-ไร้

ดีแต่ยอม พยายาม คล้อยตามไป.......................แม้จะต้อง ฝืนใจ ไม่(คิด)รำคาญ

๏    อาจจะต้อง เจ็บปวด อย่างรวดร้าว....................เป็นเคราะห์คราว ชีวาตม์ จงอาจหาญ

ถือโอกาส เรียนรู้ ประสบการณ์..........................สั่งสมความ ชำนาญ ชาญชีวี

๏    ไม่มีสิ่ง อันใด เลวร้ายเท่า...............................ความคิดเขลา เลือกทาง ย่างวิถี

ออกนอกลู่ นอกทาง สว่าง-ดี............................เดินทางที่ ไร้ศีลธรรม กำกับกมล

๏    ลม-ฝนหนัก เพียงไร ท้ายที่สุด.........................ย่อมต้องหยุด-ล่วงเลย รำเพยผล

ปวงอุปสรรค หนักหนา ดาหน้าชน......................ย่อมผ่านพ้น ไปได้ ให้พยายามฯ

๑๖ กันยายน ๒๕๖๐

*ไต้ฝุ่นทกซูรีพัดถล่มเวียดนาม ดับ 1 คน -จนท.เร่งอพยพ ปชช.8 หมื่นคน ...

https://www.manager.co.th/asp-bin/MgrView.aspx?NewsID=9600000094872

ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ : กาพย์ยานี๑๑

ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ : กาพย์ยานี๑๑

๏    ศักดิ์ศรี ความเป็นคน...................ตั้งอยู่บน กุศลสรร(สรร=หา)

เชิดดี ชูชีวัน.................................สรรพสถานการณ์ ฟันฝ่าไป

๏    มิออก นอกลู่ทาง........................ศีลธรรมสร้าง สว่างไสว

สุทธา มโนมัย...............................หทัยแกล้ว แผ้วมลทิน

๏    มโนธรรม มุ่งสำนึก.......................ดี-ชั่วศึก ษาถวิล

จริยธรรม กรรมอาจิณ......................จวบชีวิน สิ้นลมปราณ

๏    ต่อหน้า แลลับหลัง.......................คุณธรรมยัง ยั่งยืนหาญ

ปราศจาก ซึ่งสันดาน.......................อันธพาล มานทรชน

๏    ศักดิ์ศรี มีในมนุษย์........................ผู้ที่หลุด พ้นโฉดฉล

(ความ)เลวร้าย ไกลกระมล................มิเห็นแก่ตน มนเถื่อนดำ

๏    ศักดิ์ศรี ย่อมมีได้...........................เมื่อจิตใจ มิใฝ่ต่ำ

(ความ)หยาบช้า เลวระยำ..................สำคัญหมาย สลายมี

๏    สิ่งชั่ว มิมัวเมา...............................สลักเสลา เพราเพริศศรี

เทิดทูน คุณความดี..........................คือคติ กฤตยา(กฤตยา=เกียรติ)

๏    จิตใจ ไม่สูงส่ง...............................อย่าทระนง ศักดิ์ศรีหา

ต่อให้ หลายเงินตรา..........................ยศตำแหน่ง ตกแต่งเอยฯ

*มนุษย์=มนะ(ใจ)+อุษยะ(สูงส่ง)=ผู้มีจิตใจสูงส่ง

๑๕ กันยายน ๒๕๖๐