ทำไมร้อนจัง ? : กลอนแปด

ทำไมร้อนจัง ? : กลอนแปด

๏    ยินแต่คน บ่นว่า อากาศร้อน.............เคยคิดย้อน คอนหา สาเหตุไหม ?

ว่าอากาศ บัดนี้ มีอะไร ?......................บันดาลให้ ได้ผิด วิปริตเป็น

๏    ถึงหน้าร้อน ร้อนจน ทุรนทุราย..........ผืนดินกลาย แห้งผาก ลำบากเห็น

แม่น้ำขอด ทอดยาว ราวกับเป็น............ทะเลทราย วายเว้น เร้นชีวี

๏    หวังฝนฟ้า มาริน แผ่นดินรด..............ไล่ร้อนหมด อดอยาก พรากทุกข์หนี

กลับพบพาน พายุ ประทุที....................บ้านช่องโดน ป่นปี้ บี้แหลกลาญ

๏    ถึงหน้าฝน ทิ้งช่วง ล่วงเวลา..............พอฝนมา บ่าท่วม อ่วมเภทผลาญ

มิดเรือกสวน ไร่นา ดูจะปาน...................มหาสมุทร สุดสถาน บาดาลแดน

๏    ถึงหน้าหนาว หนาวบ้าง ไม่หนาวบ้าง...แต่ค่อนข้าง สร้างร้อน ย้อนยอกแสน

ครวญคำนึง ครึ่งปี มิคลาดแคลน.............คือหน้าร้อน ค่อนแร้น แสนทรมาน

๏    ขนาดคน ชนบท อดมิได้...................คิดสงสัย ใยร้อน ? อยากย้อนขาน

ป่าไม้เคย มากมี บริบาล........................รอบหมู่บ้าน ชนบท หมดหรือยัง ?

๏    ตัดจนเหี้ยน เตียนโล่ง อย่าสงสัย.........เอาอะไร บังแดด แผดร้อนรั้ง ?

ไร้ป่าไม้ ไร้ชื้น พื้นดินพัง........................ความอุดม สมสั่ง สิ้นร้างรา

๏    ฝนตกมา ป่าไร้ ไม่ดูดซับ....................มวลน้ำสรรพ กลับไหล ทลายถลา

ท่วมบ้านเมือง-ชนบท หมดไร่-นา.............สมน้ำหน้า ดีไหม ? คนไทยเอย ฯ

๓๐ เมษายน ๒๕๕๗

ไม่รวยให้มันรู้ไป : กาพย์ฉบัง๑๖

ไม่รวยให้มันรู้ไป : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    เยาว์วัยตั้งใจศึกษา.................(ความ)สามารถพัฒนา

ทักษะแสวงมาประดับ

๏    ศีลธรรมสัมมาคณานับ.................กุศลา สดับ

กำกับความคิดจิตใจ

๏    รักดีมิหาสาไถย................ชั่วล้างห่างไกล

ไม่คบคนพาลอัญชลี

๏    ครรลองคลองธรรมนำวิถี.................ธำรงชีวี

มิออกนอกลู่นอกทาง

๏    มุ่งความเจริญมิเหินห่าง...............เพียรงานสรรสร้าง

อยู่อย่างประหยัดมัธยัสถ์

๏    อบายมุขอย่ามาผูกมัด.................ทุจริตจิตตัด

ซื่อสัตย์รัถยาประสงค์(รัถยา=ทางเดิน)

๏    กิจการงานเยี่ยงเที่ยงตรง................คุณงามดำรง

จำนงน้ำใจไมตรี

๏    ฐานะมั่นคงค่อยมี.................คู่ครองส้องศรี

เป็นคนดีมีปัญญา

๏    เลี้ยงลูกด้วยความอุตสาห์...............ถ่ายทอดธรรมา

อย่าปล่อยตามบุญตามกรรม

๏    ไม่โลภมากอยาก(รีบ)รวยร่ำ................ขยันงานทำ

ทุ่มเท-อดทน-สนใจ

๏    ไม่รวยให้มันรู้ไป................เงินทองเหลือใช้

ไร้ความกังวลวิมลเอย ฯ

๒๙ เมษายน ๒๕๕๗

ไม่จนให้มันรู้ไป : กาพย์ฉบัง๑๖

ไม่จนให้มันรู้ไป : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    วัยเยาว์เอาแต่เที่ยว-เล่น................การศึกษาเห็น

เป็นสิ่งขวางกั้นหรรษา

๏    ทักษะ(ความ)สามารถไม่พัฒนา...............ทอดทิ้งวิทยา

ทำตัวชั่วช้าสาไถย

๏    หลากการกระทำตามใจ................อันธพาลจัญไร

ไม่คิด(ถึงความ)ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี

๏    พฤติทราม+ความรู้ไม่มี...............หาเลี้ยงชีวี

เกียจคร้านมิอยากตรากตรำ

๏    รายได้น้อยพลอยระกำ...............กลางคืนกลางค่ำ

เที่ยวย่ำราตรีราคีหลง

๏    หมั่นสร้างหนี้มิพะวง................ชดใช้ไม่ตรง

ขึ้นโรงขึ้นศาลพบพาลภัย

๏    รีบมีคู่(เพราะ)ราคะใคร่...............ยั่วตายั่วใจ

มิทันไร้หย่าร้างผัน

๏    คบ(คน)ใหม่แค่ไม่กี่วัน................ล่วงเพศสัมพันธ์

ท้องยันหัวปีท้ายปี

๏    (ปล่อย)ยะถากรรมตามวิถี..............เลี้ยงดูรู้ดี

ไม่มีอนาคตสดใส

๏    หลงการพนันบรรลัย...............คดโกงลงไป

งมงายแต่ไสยศาสตร์

๏    อาภัพอัปรีย์ชีวาตม์................(เพราะ)ทำตัวชั่วชาติ

(เอาแต่)วาดฝันพานโชคโภคผล

๏    ลูกหลานพาลเพียรเวียนวน.................หล่นไม่ไกลต้น

ไม่จนให้มันรู้ไป ฯ

๒๘ เมษายน ๒๕๕๗

เสียน้ำตา ตอนแก่ตัว : กาพย์ยานี ๑๑

เสียน้ำตา ตอนแก่ตัว : กาพย์ยานี ๑๑

๏    ตอนเรา ยังเยาว์วัย....................ถูกผู้ใหญ่ (บังคับ)ให้อุตสาห์

พากเพียร เรียนวิชา.......................ฝึกจรรยา อุปนิสัย

๏    เห็นเด็ก คนอื่นๆ........................เล่นสดชื่น รื่นเริงไป

(เรา)รู้สึก นึกน้อยใจ.......................ในฤดี สิสับสน

๏    ล่วงสู่ เป็นผู้ใหญ่........................จึงเข้าใจ ในบัดดล

เล่าเรียน เพียรพากผล.....................ดลได้ดี มีฐานะ

๏    ส่วนเด็ก เอาแต่เล่น.....................บัดนี้เป็น ปานสวะ

คับแค้น แร้นชีวะ.............................ตกระกำ ลำบากเข็ญ

๏    พากเพียร เล่าเรียนไซร้................(เท่ากับ)ทำดีไป ใกล้เคียงเป็น

ผลดี (แรก)ยังมิเห็น.........................เช่นทำดี มิได้ดี ?

๏    ต่อเมื่อ เกื้องานทำ.......................ปัญหาห้ำ จำเริญศรี

สุขมา ฐานะมี..................................ทึ่งผลดี ที่พากเรียน

๏    ต่อเมื่อ เรื้อลำบาก.......................จึงรู้หาก รักอ่านเขียน(เรื้อ=รก)

จะไร้ ทุกข์ว่ายเวียน..........................เปลี่ยนชีพเห็น เป็นอีกคน

๏    แก่มา อายุมาก............................ต่อให้อยาก เรียนอีกหน

ยุ่งยาก ลำบากยล.............................ไม่เกิดผล ดลชีวา

๏    ยามเรา ยังเยาว์วัย.........................จงตั้งใจ เรียนเถิดหนา

จะได้ ไม่ต้องมา................................เสียน้ำตา ตอนแก่ตัว ฯ

๒๗ เมษายน ๒๕๕๗

ผิดเป็นครู : โคลงสี่สุภาพ

ผิดเป็นครู : โคลงสี่สุภาพ

๑. เกิดทำรอยเลอะผ้า....................อาภรณ์

อุตส่าห์พากเพียรรอน....................ซักล้าง

หากติดอยู่ยากถอน.......................สนิทแน่น

ก็บ่ควรปล่อยคว้าง........................(รอย)ใหม่ให้มีมา ฯ

๒. พัสตร์ผองย่อมเปรอะเปื้อน..........เป็นธรรมดา

ควรปกปักรักษา............................แปดป้อง(แปด=เปื้อน)

จึงจักใส่สบายตา...........................สบายจิต

เพ่งพิศมิผิดผร้อง(พร่อง).................พาลให้ละอายเห็น ฯ

๓. ดำเนินชีวิตพลั้ง..........................พลาดมี

ความผิดคู่ธาตรี.............................ตอกย้ำ(ธาตรี=โลก)

พิจารณาหาวิธี...............................บำบัด

อย่าผิดพลาดสาตซ้ำ.......................โฉดช้าตราตน ฯ(สาต=ยินดี)

๔. คนเคยผิดพลาดพลั้ง....................ควรพึง

เตือนจิตคิดคำนึง.............................ตรึกรู้

หยุดคิดอ่านดันดึง............................ถลำล่วง

ยิ่งลึกยิ่งยากกู้.................................กลับคล้อยคืนหลัง ฯ

๕. ทำผิดศีลธรรมแท้.........................ถ่องเทอญ

ปราศโทษกฎหมายเกิน.....................ก่ายกล้ำ

หากกฎแห่งกรรมเผชิญ.....................เฉกชนัก

ตามติดชีวิตห้ำ.................................ห่อนให้พิไรผล ฯ(พิไร=ร่ำร้อง)

๖. ผิดเป็นครูสู่แพร้ว...........................พัฒนา

เชิดชีวิตพิชยา...................................ยิ่งล้ำ

สำเหนียกในศรัทธา............................สุจริต

อุกฤษฏ์หฤษฏ์ค้ำ...............................คุณได้ฤทัยสม ฯ(อุกฤษฏ์=สูงสุด,หฤษฏ์=สบายใจ)

๒๖ เมษายน ๒๕๕๗

เลียบกลางทางกุศล : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

เลียบกลางทางกุศล : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ...............................ฝนตก ตอนบ่าย

แม้มิ มากมาย.................(พอ)ช่วยสลาย คลายร้อน

ค่ำคืน ชื้นเย็น.................เป็นที่ ชวนนอน

ได้กลิ่น เกสร.................อ่อน(ดอก)โมก อกเอม

๏    ...............................คนจร หมอนหมิ่น

ขอแค่ (พอ)อยู่-กิน..........ชีวิน ก็เกษม

ไม่คิด เทียบชั้น...............เธอท่าน สรรเปรม

ไม่เหิม เติมเต็ม...............โลกีย์ นิยม

๏    ...............................เกิดมา ตัวเปล่า

ตายไป ใครเอา...............เหล่าไร ไปสม ?

แม้แต่ ร่างกาย................คล้ายทอด ทิ้งรมย์

เปื่อย-เน่า-เผา-ถม...........จมสิ้น ภินท์พาน

๏    ...............................เส้นทาง ชีวิต

(คือ)ทางผ่าน ธารพิศ.......พิจิตร สังสาร

อย่ามัว ยึดติด.................ประดิษฐ์ พิสดาร

อย่าเมา เถ้าถ่าน..............ขับขาน (คือ)ตัวตน

๏    ...............................บันเทิง เริงธรรม

ไม่เคย ระกำ...................ตามทาง กุศล

(แม้)โลกนี้ มีร้าย.............(หาก)ไม่กราย ระคน

ก็ไม่ กังวล.....................ถึงผล เภทภัย

๏    ...............................วิญญู สุจริต

แจ้งสัจจ์ จัดจิต...............มิคิด พิสมัย

ประดา โลกธรรม.............สำคัญ อันใด

เพียงลม ชโลมไล้...........ผิวกาย ไปเอย ฯ

๒๕ เมษายน ๒๕๕๗

น้ำผึ้งเดือน ๕ : กลอนแปด

น้ำผึ้งเดือน ๕ : กลอนแปด

๏    ในเดือน ๕ หน้านี้ มีน้ำผึ้ง(ดี).................รวงรังพึ่ง ถูกตัด จัดวางขาย

ยังเห็นผึ้ง ซึ่งเพียร บินเวียนพราย................ดั่งเสียดาย อาดูร สูญครอบครัว

๏    สู้สะสม อุตส่าห์ มาเป็นปี.......................กว่าจะมี น้ำผึ้ง รึงรังทั่ว

สู้องอาจ ศัตรู-ภัย ไม่กริ่งกลัว......................ผึ้งทุกตัว ต่างขยัน งานตรากตรำ

๏    สัญชาตญาณ บัญชา เช่นปรากฏ.............ผึ้งทรหด อดทน ผลเลิศล้ำ

ต่างจากคน มนดาล เรื่องงานทำ..................พฤติกรรม ความคิด-นิสัยดล

๏    จะยาก/ดี มี-จน ถกล/วิบัติ......................โสมนัส-ขัดเคือง รุ่งเรือง/หม่น ฯลฯ

ขึ้นกับการ กระทำ ตามบุคคล.......................มากกว่าผล พื้นฐาน พันธุกรรม

๏    ไม่มีใคร เกิดมา ก็ประเสริฐ......................ชาติกำเนิด วงศ์สกุล หาจุนค้ำ

ไม่อาจชี้ ใครดี/ใครริยำ...............................จนกว่าใคร จะกระทำ กรรมทราม/ดี

๏    ด้วยเหตุผล กลไก ไม่แตกต่าง..................ประเทศชาติ อาจสล้าง มั่งคั่งศรี

หรือยากจน ข้นแค้น แร้นทวี..........................ล้วนอยู่ที่ ประชาชน ล้นร่วมมือ

๏    หากร่วมกัน ขยันสู้ มุมานะ.........................อาชีวะ สุจริต จิตใสซื่อ

อดทนเพียร พยายาม ธรรมฝึกปรือ..................ย่อมเรื่องชื่อ ระบือนาม ล้ำสากล

๏    ถ้าเกียจคร้าน งานคุด ทุจริต......................อำมหิต จิตชั่ว มัวเมาฉล

ก่ออาชญา สารพัด พิบัติดล...........................ย่อมเสียชื่อ ลือล้น ท้นโลกเอย ฯ

๒๔ เมษายน ๒๕๕๗

พระประจำตัว-พระประจำใจ : กลอนเจ็ด

พระประจำตัว-พระประจำใจ : กลอนเจ็ด

๏    พระเครื่อง พระผง องค์ใหญ่น้อย...............สายสร้อย ห้อยศอ ก่อราศี

พระเดช พระคุณ หนุนฤดี.............................มากมี มากมั่น มิหวั่นภัย

๏    ตาสอง ตรองสม บังคมพระ.......................มือสอง รองสะ ประณมไหว้

ยกจรด หน้าผาก น้อมจากไป.........................จากกาย ไว้(บน)หิ้ง สิ่งบูชา

๏    คุกเข่า กล่าวคำ จำนรรจ์จิต.......................กชกร อกชิด พิษฐาน์

พระพุทธ พระธรรม พระสังฆา.........................อาราธ (ธะ)นา ประจำจินต์

๏    จะขอ ปกปัก ป้องรักษา............................ปฏิบัติ บูชา (ตราบ)ชีวาสิ้น

ขัดเกลา อกุศล มวลมลทิน............................อวิชชา ราคิน ภินท์พรากใจ(ภินท์=ทำลาย)

๏    กุศล มณฑา มาสถิต................................ณ กลาง ดวงจิต พิสมัย

พิทักษ์ รักษ์ทรวง ดวงฤทัย............................ผ่องใส บริสุทธิ์ ชุติมา

๏    หลักธรรม คำสอน บวรเลิศ.........................ประเสริฐ ฤทธิไกร ในสังสาร์

ฝ่าฟัน ภยันตราย ภัยนานา..............................ด้วยสติ ปัญญา เกรียงกมล

๏    บำเพ็ญ เป็นพระ ประจำใจ..........................ติดไป ไม่แปลง ทุกแห่งหน

ไม่ห่วง ไม่หาย หมายถกล..............................วิมล ยลอยู่ อย่ารู้เลือน

๏    ทรงคุณ หนุนค่า หามิได้.............................ยิ่งมาก ยิ่งใหม่ ใดจะเหมือน

ส่องทาง สร้างไท ไรรองเรือน..........................มิเคลื่อน คลาดไคล ใสสุขเอย ฯ

๒๓ เมษายน ๒๕๕๗

รอไปก็ไร้ประโยชน์ : กลอนหก

รอไปก็ไร้ประโยชน์ : กลอนหก

๏    ราตรี นี้ช่าง เชื่องช้า.....................เมษาฯ อากาศ อบอ้าว

ใจล่อง จ้องมอง ดวงดาว...................กลางหาว ก้าวพ้น ตนตัว

๏    (ใจ)ลอยไป ในห้วง เวหาส.............อากาศ ปราศเมฆ เรขทั่ว(เวหาส=ท้องฟ้า,เรข=งาม)

ฟ้าไม่ ได้ดำ น่ากลัว..........................แสงดาว พราวพัว พิไล

๏    ลมไร้ กรายพัด ราตรกรุ่น................คิดครุ่น รอฝน หนไหน ?(ราตร=กลางคืน)

จึงจะ มาเยือน เหมือนใจ....................อยากให้ คลายร้อน ผ่อนรน

๏    เปิดดู ปฏิทิน จินดา.......................เดือนหน้า ก็ครา หน้าฝน

อย่ารอ ขอแค่ อดทน.........................ย่อมพ้น รนร้อน ผ่อนคลาย

๏    เสมือน ชะตา ชีวิต........................(ยาม)วิกฤติ คิดคาด มาดหมาย

ทุกข์ล้น ท้นเร่ง เคร่งคลาย.................(รอ)สุขหลาย ให้หลั่ง สล้างแทน

๏    (หาก)วิบาก ชักพา ประสบ.............(ย่อม)มิพบ สุขคาด อนาถแสน

(หาก)บุญมี มิต้อง ข้องแคลน..............สุขแม้น สิต้อง ส้องตา

๏    รอไป ก็ไร้ ประโยชน์......................ไม่โปรด พิบูล มูลค่า

ดีแต่ ตั้งฤดี วิริยา...............................อุตส่าห์ พยายาม ทำดี

๏    ผลดี พิพัฒน์ ทัศไนย.....................ทุกข์ภัย ไม่พบ ประสบศรี

เคราะห์กรรม ข้ามพ้น ชีวี.....................ทวี มีสุข สนุกเทอญ ฯ

๒๒ เมษายน ๒๕๕๗

เครื่องชี้วัดความเจริญของพุทธศาสนา : กาพย์ฉบัง๑๖

เครื่องชี้วัดความเจริญของพุทธศาสนา : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    โบสถ์วิหารอันวิจิตร...................อลังการ์ประดิษฐ์

ประดอยพลอยทองกองประสม

๏    ศาลาดาษดาน่าชม...................สถาปัตย์วิกรม(วิกรม=เก่งกล้า)

ระดมเงินสร้างมหาศาล

๏    พระพุทธรูปใหญ่โตโอฬาร..................(ดุจ)ภูผาตระหง่าน

สถานปฏิบัติธรรมหลามหลาย

๏    ชีวิตพระประณีตกรีดกราย..................ศึกษาสยาย

ได้จบด็อกเตอร์จากต่างแดน

๏    ศาสนิกชนล้นแห่แหน...................ทำบุญทุนแน่น

เป็นปึกแผ่นแสนภูมิใจ

๏    ร่วมพิธีกรรมทำคุณไสย.................ท่องเที่ยวทัศไนย

สุขใจในการบันเทิง

๏    กิเลสตัณหาเถลิง.................ศีลสร่างว้างเวิ้ง

ระเริงโลกีย์พิสมัย

๏    มิหลาบบาปกรรมทำไกร..................ชั่วช้าสาไถย

ขวนขวายในทางทุจริต

๏    อบายมุขผูกพันปานมิตร.................มิต่างเสพย์ติด

อยู่คู่ชีวิตนิตยา

๏    คือเครื่องชี้วัด(การ)พัฒนา...............ของพุทธศาสนา

เจริญก้าวหน้าขนาดไหน ?

๏    คนพาลสามานย์หฤทัย..................ฤาจะแจ้งใจ

อะไรคือธรรมะ/อธรรม ฯ

๒๑ เมษายน ๒๕๕๗

ของหายาก : โคลงสี่สุภาพ

ของหายาก : โคลงสี่สุภาพ

๑. ฟ้าหลัวตั้งแต่เช้า...................เซาซึม

บรรยากาศอึมครึม.....................อบอ้าว

สุริยนเซื่องทำทึม......................ไสวส่อง

อ่อนแสงทองสาดด้าว................งำเช้าเหงาหงอย ฯ

๒. ตามตลาดดาษผลไม้..............คิมหันต์

(ลูก)ยางเครือแสดสีสัน...............น่าลิ้ม

มะไฟพวงใหญ่ผัน.....................รสชาติ

มะม่วงดิบ-สุกพริ้ม.....................ล่อน้ำลายไหล ฯ

๓. ชาวนาเตรียมฆ่าหญ้า..............ยาฉีด(รอฝนตก)

ตามวิถีจารีต.............................ปลูกข้าว(นาหว่าน)

สารเคมีส่อขีด...........................จำกัด

หญ้าไม่ตายเหมือนน้าว...............ค้นคว้ายาแรง ฯ

๔. ข้าวกินเองไม่ใช้.....................ฉีดยา

ปักดำตามประสา........................เก่าครั้น

ใครดูถูกชาวนา...........................ว่าโง่

กินข้าวทุกคราวนั้น......................นึกด้วยนะตัวเอง ฯ

๕. ใครต่อใครเดือดร้อน.................ช่าง(หัว)มัน

มีแต่ตนสำคัญ.............................ถ่องแท้

ใครก็ต่างถือกัน...........................ปฏิบัติ

เป็นปรัชญาโลกย์แล้....................อย่าได้รำคาญ ฯ

๖. มีแค่คนใฝ่พ้น..........................มลมาน

ประพฤติต่อสาธารณ์.....................เทียบได้

เสมอตนกุศลทาน........................สุจริต

มิคิดเอาเปรียบให้........................หวั่นกล้าเวรกรรม ฯ

๗. (คน)เห็นแก่ตัวง่ายให้................พบเห็น

เกิดก่อความลำเค็ญ......................แก่หล้า

เมตตากรุณาเป็น..........................ประจักษ์

หายากลำบากถ้า..........................(คน)ยังไร้ศีลธรรม ฯ

๘. ความดีมีค่าแท้..........................ควรถวิล

คนดีมีชีวิน...................................เลิศล้ำ

เพริศเพรากว่าเพชรนิล...................ประดับ

หายากหากโลกย์ค้ำ-.....................ชั่วช้าราคิน ฯ

๒๐ เมษายน ๒๕๕๗

สวยสีชีวัน : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

สวยสีชีวัน : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

๏    สวยสี ชีวัน....................ของฉัน วันนี้

มากมาย หลายมี.................หลากสี นิรมล

ด้วยการ สรรสร้าง................เพริศพร่าง หวังผล

พยายาม อดทน..................ประจญ ปรับใจ

๏    สีเหลือง เรืองรอง............ครรลอง พุทธศาสน์

แซมขาว สะอาด.................ปราศจาก สาไถย

สวยสด งดงาม...................อร่าม อำไพ

สว่าง ไสว.........................แม้ใน ราษตรี(ราตรี)

๏    สีเขียว สมัคร.................อนุรักษ์ ธรรมชาติ

อย่าได้ วินาศ.....................ไปปราศ โลกลี้

ธรรมชาติ=ปัจจัย................อาศัย ชีพมี

(แค่)สมดุล สูญหนี..............(ก็)เกิดพี เภทภัย

๏    ขาวอม ชมพู..................ชื่นชู เมตตา

มุ่งมาด ปรารถนา.................ทุกขา จงไร้

กรุณา ปราณี.......................จงมี สุขใจ

แด่สัตว์ ทัศไนย...................ให้ทั่ว โลกา

๏    สีฟ้า ประไพ....................จิตใจ เบิกบาน

อิสระ ประศานติ์....................ชีพวาร หรรษา

กุศล สุจริต..........................สฤษฏ์ พิชยา

บรรเทา ทุกขา......................จึ่งร่า เริงใจ

๏    นี่คือ สีสัน........................ชีวัน (ของ)ฉันเกร่อ

แล้วสี ของเธอ......................พบเจอ แบบไหน ?

ลองคิด พิจารณา...................เพราะว่า อะไร ?

เหลียวแล แก้ไข....................ให้สี สวยเทอญ ฯ

๑๙ เมษายน ๒๕๕๗

ความพยายาม จะไม่สูญเปล่า : กลอนกำลังใจ

ความพยายาม จะไม่สูญเปล่า : กลอนกำลังใจ

(กลอนไร้ฉันทลักษณ์)

๏    เมื่อได้พากเพียรพยายาม.....................เพื่อสร้างความก้าวหน้าของชีวิต

ทุ่มเทไปทั้งดวงจิต.................................มุ่งประสิทธิ์พิชิตเป้าหมาย

๏    เป้าหมายที่น่าปรารถนา............................แม้ว่ามันจะไม่ง่ายดาย

รวบรวมศักยภาพทั้งหลาย.........................เพื่อทลายอุปสรรคขวากหนามนานา

๏    อุตส่าห์ตั้งความหวังไว้.........................ด้วยดวงใจใคร่ไขว่คว้า

เป้าหมายมากอดไว้แนบอุรา......................เพื่อนำชีวาประสบสุขเขษม

๏    หวังว่าจะได้ลิ้มรส....................................แสนสวยสดให้อิ่มเอม

หวังว่าชีวีจะปรีดิ์เปรม...............................เติมเต็มปฏิทินวิญญาณ์

๏    ผลคราครั้นปรากฏ...............................ล้มเหลวหมดไม่เป็นท่า

อดไม่ได้ไห้ครวญคร่ำน้ำตา........................พรรณนาว่าเป็น " ความพยายามที่สูญเปล่า "

๏    " สูญเปล่า " คำกล่าวถูกจริงหรือ ?..........ใยใสซื่อฤดีเช่นนี้เล่า

จริงอยู่ว่าผลไม่ได้ดั่งใจของเรา....................พลาดเป้า อาจไม่ " สูญเปล่า " เสมอไป

๏    ระหว่างทางที่เธอเพียรพยายาม...............ได้สร้างความสามารถเพิ่มขึ้นหรือไม่ ?

เธอได้เรียนรู้ ได้เห็นได้ดูอะไรใหม่ๆ..............ประสบการณ์มากมายที่ได้มา

๏    ล้วนเป็นสิ่งที่วิเศษ................................เลอเลิศเวทจำรูญคุณค่า

เสมอกับทรัพย์นานับอัปมาณ์.......................จะหามาจากไหน หากไม่ใช่เพราะพยายาม ?

๏    ความรู้คือทรัพย์อันประเสริฐ....................บ่อเกิดพลังแห่งการสร้างสรรค์

ผลงานแสนอัศจรรย์..................................บันดาลบรรลุเป้าหมายใหม่ครั้งต่อไป

๏    การได้ทำในสิ่งที่ควรทำ.........................คือความถูกต้องผ่องผุดพิสุทธ์ใส

ยังประโยชน์ให้เวลาชีวีที่ล่วงเลยไป..............ไม่ใช่อะไรที่ผ่านไปอย่างไร้สาระ

๏    หนทางแห่งความหวังยังคงไม่รางเลือน......ตราบเท่าที่หัวใจไม่ละวาง ไม่เลิกตั้งความปรารถนา

จงเอาอย่างมวลหมู่สกุณา..................ที่ไม่ท้อถอย คอยบินสู่ฟากฟ้า จนกว่าจะหมดแรง

๏    ใครเล่าจะรู้ว่าอนาคตเปิดกว้างเพียงไร........หากไม่พยายามทำให้สำเร็จ ปฏิเสธการเสแสร้ง

" ความสูญเปล่า " อย่ายกเอามาแถลง............จงกล้าแกร่ง พยายามต่อไปให้สุดแรง จนกว่าจะหมดลมหายใจ ฯ

๑๘ เมษายน ๒๕๕๗

โลกนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง : กลอนคติชีวิต

โลกนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง : กลอนคติชีวิต

๏    พรุ่งนี้...........................................ดวงสุรีย์ ย่อมขึ้นทางทิศตะวันออก

แลมิต้องบอก.....................................จะค่อยๆออก จากขอบฟ้าไปในคราปัจฉิม

๏    ดารา-เดือน ลอยเคลื่อนคลุมฟ้า..........ณ ราตรี และมีรังสีงามพริ้ม

มองเท่าไรก็ไม่เคยอิ่ม...........................เปรมปริ่มหฤทัย ไร้ธุลี

๏    บุปผายังจะเบ่งบาน..........................ฤดูกาลใหม่ผ่านมา เก่าคลาไคลหนี

ความเลวยังคงจะมี...............................แลความดี...ยังคงจะสะคราญ

๏    คนทุจริตคิดชั่ว................................ถ่ายทอดชั่ว ทั่วไปให้ลูกหลาน

คนซื่อสัตย์อัชฌาชาญ...........................ต้องส่งผ่านจรรยา มิละลดไป

๏    อาหารเหลือล้น โดนทิ้งเพราะกินไม่หมด.....ขณะที่มีคนเหลือล้านอดอยาก ตายจากโลกไซร้

ความจริงจะดำดิ่งต่อไป..................................ไม่สิ้นสุด ตราบเท่าที่มีมนุษยชน

๏    อย่าต้องเดือดเนื้อร้อนจิต.....................เมื่อชีวิตมี ย่อมหนีจากสิ่งเหล่านี้ไม่พ้น

ปล่อยวาง....อย่าไปกังวล.........................ต่อให้เหนือกว่าคน ก็จนใจ ไม่อาจเปลี่ยนแปลง

๏    ชีวิตต้องเป็นไปตามกรรม......................สัจจธรรมสัมฤทธิ์สิทธิแผลง

กฎแห่งกรรมเก็บงำจำแลง.........................ไม่แสดงเด่นชัดทัศนีย์

๏    คือโลกที่เราเนาอยู่..............................สู้ประจญผลกรรมตามวิถี

ใจสงบเย็น...ย่อมเป็นผลดี.........................อย่าร้อนเร่าเศร้าโศกี ตั้งสติเถิดสาธุชน ฯ

๑๗ เมษายน ๒๕๕๗

บุญมัยให้ผลมาก : กาพย์ยานี ๑๑

บุญมัยให้ผลมาก : กาพย์ยานี ๑๑

๏    เมื่อได้ ยินใครว่า........................ขอเชิญมา ร่วมทำบุญ

คนไทย ใจจักคุ้น............................การเจือจุน บริจาคเงิน

๏    วาดแผน เพื่อแดนสวรรค์..............ด้วยพลีทาน อันผิวเผิน

หวังผล กล่นเกลื่อนเกิน....................จำเริญใจ จาก(วิธี)ง่ายทำ

๏    (เพราะ)เชื่อตาม คำฉ้อบอก..........คนโลภหลอก กลอกหูร่ำ

ไม่ฝัก ใฝ่หลักธรรม..........................คำพระพุทธ พิสุทธา(ในพระไตรปิฎก)

๏    (อันว่า)สภา วะจิตใจ....................คือเงื่อนไข ไปเกิดกล้า

ไม่ใช่ ใช้เงินตรา..............................ซื้อปุญญา แลกมาเป็น

๏    คนโลภ ละโมบมาก......................(ใจ)โหดเหี้ยมหาก หลง(โมหะ)หลากเห็น

ไม่มี คติเกณฑ์................................เป็นเทพี เทพพิบูล

๏    มีแต่ จะตกต่ำ..............................สู่(ภพ)สัตว์ส่ำ ล้ำเลิศสูญ

เปรต-นรก เศร้าโศกพูน......................เฝ้าอาดูร ปูนอุรา

๏    เงินทอง ของบริจาค......................ต่อให้มาก หากฉลหา

คดเมา โกงเขามา.............................ย่อมปราศค่า ปุญญาไคล

๏    จิตที่ มีธรรมา...............................ศีลจรรยา โอฬาร์ใส

(แม้)เป็นคน จนเข็ญใจ.......................ก็ได้เกิด ประเสริฐเป็น

๏    บุญมัย ให้ผลมาก..........................ศีลวัตรหลาก อุปสรรคเร้น

สู่สวรรค์/อรหันต์เป็น...........................(เพราะ)เข่นกิเลส อุจเฉทเอย ฯ

๑๖ เมษายน ๒๕๕๗

ความสูญเสีย=ธรรมชาติของชีวิต : กลอนคติชีวิต

ความสูญเสีย=ธรรมชาติของชีวิต : กลอนคติชีวิต

๏    รอบต้นคูน บูรณ์หลาย ล้นใบหล่น.............(ส่วน)กิ่งก้านกล่น ดอกย้อย ห้อยระย้า

สีเหลืองอ่อน ผ่อนคลาย ร้อนไคลคลา...........ดลมีนาฯ เมษาฯ น่าอัศจรรย์

๏    กลางเมษาฯ ดอกบาน ดาลเต็มที่..............ก่อนถ้อยที ร่วงหล่น จนสิ้นสรรค์

สีเหลืองครา หน้าร้อน จรจรัล.......................ค่อยแปรผัน เป็นฝัก ประจักษ์ตา

๏    ใบขจี สีเขียว ปราดเปรียวผลิ....................ตามวิถี ธรรมชาติ ปรารถนา

ฤดูกาล ลานผวน ล้วนนำพา..........................ปวงพฤกษา ประพฤติกรรม ตามครรลอง

๏    ชะตาพรำ นำพา ชีวาให้...........................เป็น-มี-ได้ ประสบ พบสนอง

วิบากกรรม นำพราก จากสิ่งครอง...................ทุกคนต้อง เป็นไป ไม่ต่างกัน

๏    หาใช่แค่ เงินทอง ของภายนอก.................เท่านั้นดอก ที่ได้ แล้วกลายผัน

แม้ร่างกาย-ชีวิต ที่ติดพัน..............................ยลสักวัน ย่อมไร้ มิใช่เรา

๏    สรรพสิ่ง ทั้งปวง=ภาพลวงตา....................ลวงกิเลส ตัณหา ปัญญาเขลา

กระตุ้นจิต คิดใคร่ ใจมัวเมา...........................อารมณ์เร้า ปริเยศ เวทนา(ปริเยศ=ที่รัก)

๏    ความสูญเสีย=ธรรมชาติ ของชีวิต...............คลายยึดติด คิดเห็น เร้นปัญหา

สิ่งใดที่ ควรมี-ได้ (ย่อม)มิไคลคลา..................ทุกสิ่งที่ (เคย)มีมา ล้วนคลาไคล

๏    มีลาภย่อม->เสื่อมลาภ สรรพสิทธิ์...............คือโลกธรรม สัมฤทธิ์ สถิตใส

เปิดปัญญา จะเห็นแจ้ง แสงอำไพ....................หยุดหวั่นไหว ได้-เสีย เจียรนัยเอย ฯ

๑๕ เมษายน ๒๕๕๗

ชีวิตนี้มีความสุข : กลอนคติชีวิต

ชีวิตนี้มีความสุข : กลอนคติชีวิต
(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    ก็เพราะ ชีวิต มันยาก...............มันลำบาก จึงภาค ภูมิใจ

ทนมี ชีวิต อยู่ได้.........................ด้วยหัวใจ ยิ่งใหญ่ เข้มแข็ง

มิได้ โรยกลีบ กุหลาบ..................หนทางหยาบ คับเครียด เสียดแทง

ศัตรู อุปสรรค หลากแฝง...............ต้องกล้าแกร่ง แรงกาย แรงใจ

๏    ก็เพราะ ขาด วาสนา.................เมื่อเกิดมา ยากจน โง่เขลา

เรียน(รู้)จาก ประสบ การณ์เอา........สู้ขัดเกลา สติ นิสัย

ละทิ้ง สิ่งที่ ไม่ดี..........................ทำให้มี สิ่งที่ ขาดไป

พยายาม เท่าที่ ทำได้...................โดยที่ไม่ ยอมแพ้ แก่ชะตา

๏    ก็เพราะ ว่ามัน ไม่ง่าย................จึงขวนขวาย ทายท้า พยายาม

ชีวิต อย่าคิด เหยียดหยาม..............ใครก็ตาม ข้องพาน ปัญหา

ความรู้+อุตส่าห์+สามารถ...............เมื่อไม่ขาด(จึงจะ) สวัสดี ชีวา

ความดี+ศีลธรรม+สัมมา................สิ่งนำพา ประสบสุข ทุกข์ทอน

๏    เพราะเอื้อ สร้างบุญ กุศล............ชีวิตคน จึงล้น คุณค่า

ละลด โฉดบาป หยาบช้า................คือมรรคา สุคติ อดิศร

งดงาม ความคิด จิตใจ...................บันดาลให้ เกิดก่อ บวร

ธรรมะ ระงับ ดับร้อน......................คุณขจร อ่อนโยน ดลมี

๏    ก็เพราะ คอยหัด พัฒนา..............วันเวลา จึงไม่ สูญเปล่า

ถึงกาย เริ่มแก่ แลเฒ่า....................จิตใจเล่า เยาว์วัย ใสศรี

คอยสั่ง สมบุญ คุณธรรม.................รสเลิศล้ำ ข้ามรส โลกีย์

อิ่มใจ ได้ทำ ความดี.......................ชีวิตนี้ ช่างมี สุขเอย ฯ

๑๔ เมษายน ๒๕๕๗

ไม่ใช่เวลามาไร้สาระ : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

ไม่ใช่เวลามาไร้สาระ : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

๏    อากาศ ก็ร้อน..................นอนแทบ ไม่หลับ

(น้ำ)ประปา ปุบปับ................แหมกลับ ไม่ไหล

ดูข่าว ภาคค่ำ.......................เขื่อนน้ำ รำไร

สำแดง แล้งภัย.....................ทั่วไป ไทยแลนด์

๏    ประมาณ(การ) เศรษฐกิจ....ไทยติด อันดับ

สุดท้าย ไซร้นับ.....................อาเซียน เวียน(หัว)แสน

ข้าวผอง ของแพง..................ค่าแรง ขาดแคลน

(หวัง)กินน้ำ ทดแทน..............ก็แร้น กันดาร

๏    การเมือง เรื่องยุ่ง...............อีรุง ตุงนัง

มืดดำ ความหวัง....................สร่างทุกข์ สุขศานติ์

คนชั่ว โฉดฉล.......................รวมพล (เป็น)รัฐบาล

ทุจริต บริหาร........................เที่ยวผลาญ แผ่นดิน

๏    สังคม สมสั่ง.....................รังสู่ อกุศล

มองดู ผู้คน...........................ล้นหลั่ง กังฉิน

ขาดความ ปลอดภัย................อยู่-ใช้ ชีวิน

รัฐฐะ ระบิล...........................สูญสิ้น สัตยา

๏    คืนวัน ผ่านไว....................อย่างไม่ น่าเชื่อ

ชีวี ที่เหลือ............................เฝือฟั่น ปัญหา

หลากข้อ บกพร่อง..................ต้องคิด พิจารณา

แก้-ขัด(เกลา) อัตตา...............ก่อนชี วาวาย

๏    ไม่มี เวลา.........................มาไร้ สาระ

กิจธรรม์ พันธะ.......................มาก-ยาก หลากหลาย

วารวัย ใกล้หมด.....................อนาคต ใกล้ตาย

ไม่อยาก เสียดาย...................ก่อนใย ไม่ทำ ฯ

๑๓ เมษายน ๒๕๕๗