รักษาหัวใจ : กลอนเจ็ด

รักษาหัวใจ : กลอนเจ็ด

๏    รักษา หัวใจ ให้สะอาด..................ในโลก ดารดาษ อาชญาเห็น

กระทบ กระทั่ง ครั้งคราวเป็น...................เรื่องยาก ลำเค็ญ เร้นขุ่นมัว

๏    ปลุกเจต เมตตา ป้องอาฆาต...............กรุณา สามารถ ปัดเป่าชั่ว

อุเบกขา อาศัย มิไกลตัว.........................สัมมา อย่ากลั้ว เกลือกมลทิน

๏    โทสะ ระงับ ประทับจิต.......................พิชิต ศึกใหญ่ เกรียงไกรผิน

แต่คน เลวหลาย ดายแผ่นดิน..................ชีวิน ชินชา อนาทร

๏    ของหลาก มากมาย ให้ใคร่อยาก..........บั่นบาก ฝักใจ อย่าไปหย่อน

อยากมี อยากได้ พาใจจร........................เร่ารุก ทุกข์ร้อน ผลย้อนยล

๏    (คน)ยุคใหม่ ใจมัว ยั่วราคะ..................มิจฉา สติ ดำริฉล

ขืนต้อย คล้อยตาม ทรามติดตน................มืดมน อลหม่าน อาจบรรลัย

๏    คนดี มีน้อย คอยขบคิด.......................อมิตร นิตยา พบปราศรัย

ทำดี มิได้ ดีอะไร...................................อย่าไป โทษสบถ กฎแห่งกรรม

๏    ศีลวัตร ศรัทธา รังสฤษฏ์.....................วิจิตร กิจจา จงอุปถัมภ์

เชื่อบาป ถือบุญ ทรงคุณธรรม..................ชี้นำ ชีวิต ชวลิตชนม์(ชวลิต=สว่าง,รุ่งเรือง)

๏    หัวใจ ได้ผ่าน การปกปัก.....................อภิลักษณ์ สักขี ศรีกุศล

อาศัย ในโลก ที่วกวน.............................สุขี ปรีดิ์ผล พิมลเอย ฯ

๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ขอให้คนชั่วไม่ได้ดี : กาพย์ยานี๑๑

ขอให้คนชั่วไม่ได้ดี : กาพย์ยานี๑๑

๏   เมฆี มีสีขาว.......................ลอยลิ่วราว รีบไปไหน

เมฆฝน อยู่หนใด ?.....................มองไม่เห็น เป็นกังวล

๏    ข้าวปลา จะขาดแคลน.............หากว่าแม้น แร้นไร้ฝน

ชีวา ทั่วสากล............................จิประจญ ทุพภิกขภัย

๏    ถ้าหาก (ฟ้า)อยากลงโทษ........ขอได้โปรด เลือกได้ไหม ?

คนดี มีน้ำใจ..............................อย่าให้ต้อง ข้องตรมตรำ

๏    ส่วนคน โฉดฉลจิต..................ทุจริต คิดฉ้อส่ำ

ฟ้าจง ลงโทษจำ........................ให้กำสรด อดอยากซาน

๏    อย่าให้ ชนร้ายมี.....................ยศศักดิ์ศรี โภคีศานติ์

อำนาจ อาจบันดาล.....................เพื่อโกงการ ผลาญแผ่นดิน

๏    ชนใด ใช้หน้าที่......................สร้างกาลี บีฑาฉินท์(ฉินท์=ทำลาย)

อย่าให้ ได้มีกิน..........................มีตำแหน่ง แต่งใหญ่โต

๏    บรรดา อันธพาล.....................ชั่วสามานย์ ฉานอวดโอ้

ฝนฟ้า อย่าเลโล.........................เดโชช่ำ ทำโทษที

๏    โลกา จะอยู่เย็น.....................สงบเห็น เป็นสุขี

เพราะคน ดีได้ดี.........................คนอัปรีย์ วิการเอย ฯ

๓๐ พฤษภาคม ๒๕๕๘

คงหมดวิธีแก้วิกฤติ : กลอนสิ่งแวดล้อม

คงหมดวิธีแก้วิกฤติ : กลอนสิ่งแวดล้อม

๏   ร้อนจน คนตาย.....................ข่าวร้ายใน ฤดูฝน

ที่ต้อง อดทน...............................ที่คน บ่นลำ เค็ญใคร่

ร้อน ขนาดนี้................................ไม่มี มาแต่ ครั้งใด

ฝนหนอ ก็ไร้................................ไม่ตก ต้องตาม ฤดู

๏    แทนที่ สิคิด.............................วิกฤติ การณ์หา สาเหตุ

แก้ภัย ร้ายเภท.............................ร่วมเจตนา อุตส่าห์สู้

กลับมุ่ง เริงรมย์............................นิยม สำราญ พันตู

อย่างไม่ รับรู้................................โลกสู่ วิกฤติ ผิดการณ์

๏    กระตุ้น (จิต)สำนึก.....................รู้สึกว่า จะไร้ผล

ค่านิยม ของคน.............................สนใจ ใคร่สุข สนุกสนาน

กิน-ใช้-ทำลายล้าง.........................อย่างโง่เขลา เมาสันดาน

โลกจึง แหลกลาญ.........................เพียงผ่าน ไม่กี่ พันปี(ของอารยธรรมมนุษย์)

๏    แล(ภาย)ใน พันปี......................โลกนี้ (คน)จิอยู่ ไม่ได้

นักวิทยา ศาสตร์ใหญ่.....................ทำนาย ให้คำ นำชี้

เมื่อคน ส่วนใหญ่...........................ไม่ใส่ใจ มิใยดี

คงหมด วิธี...................................หลีกลี้ วิกฤติ พิษกรม

๏    (บาง)ศาสนา งมงาย...................ความเชื่อ ฉิบหาย ไสยศาสตร์

อุระ ประมาท.................................ความขาด สัตธรรม ส่ำสม

จิตใจ เลโล...................................จึงเติบโต แต่โง่งม

ฝันสู่ (ความ)อุดม...........................แต่กลับ ทับถม ทำลาย ฯ

๒๙ พฤษภาคม ๒๕๕๘

'สตีเฟน ฮอว์คิง'ย้ำมนุษย์ต้องย้ายไปอยู่บนอวกาศภายใน1,000ปีนี้.... อ่านต่อได้ที่ : http://goo.gl/rkHxIV

ขอถามความจริง : กลอนเจ็ด(กลอนคติชีวิต)

ขอถามความจริง : กลอนเจ็ด(กลอนคติชีวิต)

๏   บ่อยครั้ง ยังคง งงชีวิต......................วิกฤติ วิกล วนปัญหา

สารพัด ขัดสน จนปัญญา..........................เข้ามา ถาโถม โหมหทัย

๏    โดยเฉพาะ เคราะห์กล้า (ระดับ)มหภาค.....เกิดจาก หลากชน คนส่วนใหญ่

กระทบ กลบท้น ทุกคนไป.........................ทั้งคน ใดๆ ไม่ได้ทำ(กรรมเวร)

๏    (เช่น)ไม่เคย ตัดไม้ ทำลายป่า................(ยัง)รณรงค์ รักษา ชวนอุปถัมภ์

มลพิษ ผลิตน้อย คอยชี้นำ.........................(กลับ)ระกำ โลกร้อน ย้อนผลมี

๏    ไม่เคย โกงกิน แผ่นดินด้าว.....................โฉดฉาว ชั่วช้า สละหนี

แทบไม่ ได้รับ กับผลดี...............................ที่รัฐ (ฐะ)บาล ผลาญงบดุล

๏    (กลับต้อง)ร่วมรับ ภาระ หนี้ภาครัฐ............สารพัด เงินกู้ สู่เวียนหมุน

ถูกรีด รายได้ ไถพิบุล.................................(เพื่อ)อุดหนุน ทุจริต ราช(การ)กิจกรรม

๏    อบายมุข ทุกอย่าง มิย่างกราย..................พฤติกาม ทรามร้าย มิกรายกล้ำ

(กลับต้อง)ร่วมรับ สรรพสม สังคมระยำ...........เหล้า-ยาฯลฯ อธรรม ระกำทาง

๏    อุตส่าห์ ประหยัด มัธยัสถ์จ่าย...................เก็บออม รอมหลาย ไม่เหินห่าง

แต่คน ส่วนใหญ่ ใคร่สำอาง..........................แส่ต่าง สร้างหนี้ มีล้นตัว

๏    เกิดสรรค์ ปัญหา เศรษฐกิจ......................(ต้อง)พลอยติด ร่างแห แลปวดหัว

ข้าวยาก หมากแพง แข่งพันพัว.....................รายได้ หายทั่ว ทั้งธานี

๏    ไม่เบียด เบียนใคร ให้ลำบาก....................บั่นบาก รักษา ธรรมาศีล์

แต่ชน โฉดช้า ประดามี................................ชีวี พีภัย รายรอบตน

๏    ขอถาม ความจริง สิ่งศักดิ์สิทธิ์...................วิกฤติ ติดพัน อันเหลือล้น

อัปรีย์ ที่ข้า ต้องประจญ...............................เป็นผล กรรมา ปางคราใด ?

๒๘ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ผู้ชมจากประเทศจีนที่หายไป

ผู้ชมจากประเทศจีนที่หายไป


        นานพอสมควร ที่รัฐบาลจีน บล็อค-ปิดกั้นการเข้าถึง ทุกๆผลิตภัณฑ์ของ Google
        ทำให้ผู้ชมจากประเทศจีน ไม่สามารถเข้าชม blogger.com ได้
        ยอดผู้ชม avijjapikkhu.blogspot.com นี้ จึงหายไป หลายหมื่น/ปี
        โลกนี้ยังมีอะไรๆ ที่เป็นอุปสรรคต่อการเรียนรู้-การพัฒนา-ความสำเร็จอยู่อีกมาก

         ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ขอ...อย่ากลับมาเกิด : กาพย์ฉบัง๑๖

ขอ...อย่ากลับมาเกิด : กาพย์ฉบัง๑๖

๏   ไม่เคยคิดว่าฟ้าฝน..................จะวิกฤติจน

อลหม่านปานปีนี้เลย

๏    (วัน)พืชมงคลพ้นผ่านนานเฉย..................ธาราระเหย

เผยให้เห็นท้องนที

๏    ตะกอนแตกระแหงแห้งเหือดมี................ซากไร้ชีวี

อุจาดบัดสีมิน่าชม

๏    ไอผ่าวเร่าร้อนระบม..................อุษณะสะสม(อุษณ-=ความร้อน)

ไร้ความรื่นรมย์นิยมยวน

๏     เปรียบปริชีวีชี้ชวน..................กว้าง-ไกลใคร่ครวญ

ไม่อยากหวนมาประสบเห็น

๏    ภพแห่งกองกรรมทำเวร..................ทุกข์กระสานซ่านเซ็น

สุขเย็นเป็นอยู่ยากหนักหนา

๏    ดิ้นรนทนมีชีวา.................เหงื่อตรำน้ำตา

นานาปัญหาสารพัด

๏    ระทมขมขื่นยืนหยัด................รู้สึกอึดอัด

ความเป็นสัตว์ร้ายในคน

๏    สันดานชาญชัฏฉ้อฉล..................หน้าเนื้อเสือมน

เสียจนยากเหลือเชื่อใจ

๏    ตั้งจิตพิษฐานการใด................ปุญญาข้าไซร้

ได้ทำสำเร็จเสร็จสม

๏    หากแม้นมากพอขอพนม.................สิ้นลาญปราณลม

อย่ากรมมาเกิดอีกเลย ฯ

๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ซื่อกินไม่หมดคดกินไม่นาน : กลอนเจ็ด

ซื่อกินไม่หมดคดกินไม่นาน : กลอนเจ็ด

๏    ซื่อสัตย์ สุจริต ชีวิตง่าย........................สบาย สบาย ในสุขศานติ์

ไม่หลอก ลวงใคร ให้สามานย์......................สำราญ รมย์รื่น ชื่นฤดี

๏    ความคิด จิตใจ ใสบริสุทธิ์.......................เพราะหยุด โฉดฉล พ้นบัดสี

ยึดถือ ซื่อสัตย์ ปฏิบัติปรีดิ์...........................ชีวี สะอาด โชติชัดเจน

๏    ประกอบ สัมมา อาชีวะ...........................วิริยะ กล้าแกร่ง แข็งขันเข็น

ไม่คด ข้องโกง ตรงกฎเกณฑ์......................ไม่ก่อ บาปเวร เป็นหนี้กรรม

๏    คบใคร ไม่คิด จิตไม่ซื่อ..........................บันลือ ซื่อตรง ส่งเสริมล้ำ

ไม่หัก หลังใคร จิตใจดำ.............................ไม่ทำ ทรยศ โป้ปดปอง

๏    ไม่ก่อ กรรมชั่ว (ย่อม)ไม่มัวหม่น...............กุศล ผลดื่น คืนสนอง

มีกิน มีใช้ ได้เงินทอง.................................ทำมา ค้าคล่อง ตามต้องการ

๏    ซื่อกิน ไม่หมด คดแคลนขาด...................ธรรมชาติ สัจจา ปาฏิหาริย์

ทรัพย์สิน ที่โกง คงไม่นาน...........................บาปกรรม จำราญ ตามบัญชา(จำราญ=ทำลาย)

๏    โกงคน คนเดียว กรรมเกรี้ยวกราด..............โกงชาติ บ้านเมือง เรื่องหนักหนา

เท่ากับ โกงชน ท้นพารา..............................บาปเกิน พรรณนา ว่าเพียงไร

๏    มีใคร ยากจน (เพราะ)เป็นคนซื่อ ?.............ยึดถือ ธรรมา หายากไร้

โฉดฉล ค้นคิด คือพิษภัย.............................อย่าหมาย ได้ดี นิรันดร ฯ   

   

๒๖ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ความหวังความสุข : กลอนหก

ความหวังความสุข : กลอนหก

๏    เมฆน้อย ลอยลิ่ว ปลิวลม.....................มิสม เหมือนฟ้า หน้าฝน

แดดร้อน อ่อนล้า ระรน.................................มิบ่น ทนพอ ทรมาน

๏    หญ้าไร้ ใบเรียว เขียวสด..........................แห้งหด หมดงาม ยามผ่าน

ตระหนก ตกวาร กันดาร ?.............................ข้าวปลา อาหาร บรรลัย ?

๏    ท้องนา หาน้ำ ลำบาก..............................ถ้าหาก (ฝน)ยากมา ทำไฉน ?

ฝนที่ ทิ้งช่วง ล่วงไป....................................ทำให้ หมดหวัง หมางมน

๏    (หาก)ความสุข ผูกกับ ความหวัง................คงหวัง สุขยาก มากหน

หวังใด ในชี วีชน.........................................สมดัง กมล ถกลมี(ถกล=ตั้งขึ้น)

๏    ผิดหวัง สร้างทุกข์ ซุกเข็ญ........................เพราะเป็น โลกีย์ วิถี

(ส่วน)โลกุต ตรธรรม กรรมธีร์.........................ไม่มี ความหวัง บังควร

๏    แม้แต่ ความสุข ผูกพัน.............................ยังหัน ตัณหา มนาหวน

ไม่ผูก สุขพัน กรรม์กระบวน............................ถี่ถ้วน ธรรมา อรชุน(อรชุน=ขาว,ใส)

๏    วิถี ที่ไม่ คาดหวัง.....................................กลับบัง เกิดจิต อุกฤษฏ์สุนทร์

กุศล กลกรรม ทำบุญ....................................เพิ่มคุณ พูนพัฒน์ สัตพาน

๏    วิถี ที่ไม่ คาดสุข.......................................กลับปลุก วิเวก เสกศานติ์

เปิดโล กทัศน์ สัจการ....................................อนิจจัง สังขาร บัญชร ฯ

๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ทวนกระแส : กลอนคติชีวิต

ทวนกระแส : กลอนคติชีวิต

๏    สระโบก ขรณี...................ไม่เพียง แค่มี บัวบาน(โบกขรณี=สระบัว)

ภุมริน บินผ่าน...........................ปักษา แมลงลาน หลากหลาย

ในน้ำ มีปลา..............................บรรดา สัตว์น้ำ มากมาย

โคลนขุ่น วุ่นวาย........................ซากพืช-สัตว์ตาย สลายตม

๏    ปลาต่าง บางตัว.....................เกิดหัว คิดกล้า พิษฐาน

หมายปอง ต้องการ.....................ลำธาร ศานติ์ใส พิไลสม

จึง(ว่าย)ทวน กระแส...................ไม่แล เหลียวเปลี่ยว ระทม

ทวนน้ำ ท่ามระบม.......................สู่อุดม บรมคีรี

๏    ไพรสณฑ์ ต้นน้ำ.....................ดื่มด่ำ ความใส บริสุทธิ์

ตาน้ำ ดำผุด...............................ประดุจ สวรรค์ พิมานศรี

ปราศจาก ซากสัตว์......................ซากพืช อึดอัด อุจาดมี

ดำรง ชีวี....................................สุขี พิพัฒน์ อัชฌา

๏    สังคม สมสั่ง...........................ทุกอย่าง ทั้งหลาย ให้หลง

ดี-ทราม ดำรง.............................ยืนยง คงอยู่ คู่ปัญหา

โลกีย์ วิสัย.................................ทำให้-ทำลาย ทัศนา

วิถี ชีวา......................................โฉดช้า จลาจล วนวาย

๏    บรรดา บัณฑิต.........................แจ้งจิต พิชยา ปรารภ

ทวนกระ แสสบ.............................อบรม ข่มคิด ขวนขวาย

ศีลธรรม์ จรรยา.............................นำพา ชีวิต กรีดกราย

สะอาด สบาย...............................คลี่คลาย ปัญหา อภิรมย์

๏    วางบาป วาบวาว.......................ชีวิต พิศพราว บริสุทธิ์

วิถี วิมุติ.......................................ผ่องผุด ชุติมา อาศรม

ปกเกล้า เบาใจ.............................โศกไร้ ไสทุกข์ ระทม

อบอุ่น อารมณ์..............................อุดม อุกฤษฏ์ อิสรา ฯ

๒๔ พฤษภาคม ๒๕๕๘

มุมมองของความจริง : กาพย์ยานี๑๑

มุมมองของความจริง : กาพย์ยานี๑๑

๏    มุมมอง ของความคิด......................ไม่ยึดติด กับค่านิยม

ประเพณี ที่สังคม.................................รักษ์สั่งสม มานมนาน

๏    มองหา สัจจาสิ่ง..............................ความเป็นจริง อิงแก่นสาร

ปราศโทษ และโปรดปราน.....................การประโยชน์ ประโมทย์มี

๏    มุมมอง ของกุศล.............................สละพ้น มลวิถี

ส่องผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี..............................ที่พิสุทธิ์ ดุจพิรุณ

๏    อคติ มิประสงค์................................ถูกต้อง-ตรง ส่งเสริมหนุน

สุจริต วิจิตรคุณ....................................จรูญก่อ ประเสริฐกรรม

๏    สุขุม ลุ่มรำลึก..................................เว้นผนึก (ความ)รู้สึกสำ(ปะปนกัน)

อารมณ์=อาจม จำ................................ปรำใคร่ครวญ แปรปรวนไป

๏    มุมมอง ของชีวิต..............................อย่าพลาดผิด พินิจฉัย

ผิดทิศ->ผิดทางไกล............................ไม่อาจกลับ มาปรับปรุง

๏    เท่าทัน ภยันตราย............................ความฉิบหาย เว้นหมายมุ่ง

ตั้งใจ ใฝ่จรุง.......................................อย่าฟุ้งซ่าน รำคาญจินต์

๏    เข้าใจ ใช้ชีวิต.................................เข้าใจคิด เป็นนิจสิน

ฝึกฝน จนเคยชิน.................................เป็นปิ่นปัก ศุภลักษณ์เอย ฯ

๒๓ พฤษภาคม ๒๕๕๘

การอพยพย้ายถิ่น : กลอนแปด

การอพยพย้ายถิ่น : กลอนแปด

๏    โรฮิงญา ปรากฏ สลดการณ์.....................โลกสถาน ลานท้น ล้นทุกข์เข็ญ

ภูมิภาค อื่นๆ ดาษดื่นเป็น................................มีให้เห็น เจนตา การอพยพ

๏    สุดอัดอั้น ปัญญา หาทางออก.......................ไม่อยากบอก เวรกรรม ตามประสบ

หลากเหตุผล กลไก ต่างไปพบ.........................หลากจุดจบ ขบคิด วิกฤติคลาย

๏    ในอดีต นิจพาน การอพยพ...........................โลกพิภพ จึงแพร่ พันธุ์แลหลาย

ทั้งพืช-สัตว์ พลัดสถาน พรากบ้านกราย...............กระจัดกระจาย ย้ายถิ่น ชีวินทน

๏    จุดมุ่งหมาย ให้มี ชีวิตรอด............................เหตุทิ้งทอด บ้านเกิด เตลิดหน

การแบ่งแยก (ความ)แตกต่าง สร้างเงื่อนดล.........ปัจจุบันปน ปัญหา นานามี

๏    ความขาดแคลน อาหาร การผลิต...................เป็นวิกฤติ ปัจจัย ต่อไปนี้

สภาวะ โลกร้อน ย้อนผลพี................................ทำให้มี ปรากฏ อดอยากการณ์

๏    จะได้ยล คนไทย ย้ายทิ้งถิ่น..........................ทิ้งแผ่นดิน สินด้าว โศกเผาผลาญ

แผ่นดินไหว-น้ำท่วม-น่วมกันดารฯลฯ...................ทรมาน ทานทน ทุกข์จนใจ

๏    คลื่นกระแส โลกีย์ โหมบริโภค.......................ทำลายโลก ปกเข็ญ เป็นเงื่อนไข

คนส่วนน้อย คอยเตือน ก็เตือนไป.......................คนส่วนใหญ่ ไม่สน หมดหนทาง

๏    กลียุค ทุกข์เข็ญ เป็นเพราะคน.......................ทำตามใจ ให้ผล ร้อนรนพร่าง

ความคิดมี (แต่)มิใช้ ให้ถูกทาง...........................กลับแส่สร้าง ปัญหา สาสมเอง ฯ

๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ครรลองของความเป็นคน : กลอนเจ็ด

ครรลองของความเป็นคน : กลอนเจ็ด

๏    อาทิตย์ อุทัย ประไพภา......................ชมไม้ ชายป่า หลังฟ้าฝน

กลับมา เขียวขจี นิรมล.............................ไม่หม่น หมองเศร้า เหมือนคราวแคลน

๏    หยดน้ำ ยามคา บนหญ้ายอด.................ถ่ายทอด ประกาย ไสวแสน

ต้นไม้ ได้น้ำ งามฟื้นแทน..........................ทุรกาล สารแก่น แหนโลกา

๏    ต้นหญ้า ป่าไม้ ให้ประโยชน์...................มิเห็น เป็นโทษ โฉดชั่วช้า

แต่คน สนเท่ห์ ต่อเจตนา...........................เกิดมา กล้าแกร่ง แข่งทำลาย

๏    คุณค่า โดดเด่น (ของ)ความเป็นคน..........คือผล ผลิต พิสิฐหลาย(พิสิฐ=วิเศษ)

อุตสา หะกาจ พัฒน์ใจ-กาย........................อติชาติ มาดหมาย ไม่จำนน

๏    ทำตัว มัวแต่ แส่ราคะ............................โทสะ ทวี พี อกุศล

โง่เขลา เมามาย มิใช่คน............................ดิรัจฉาน ดาลดล สืบชนม์มา

๏    ความรู้ คู่(ความ)คิด จิตพิสัย....................ความไร้ กิเลส เจตน์ตัณหา

เพียงคน เท่านั้น จำนรรจา..........................ปรีชา ปราโมทย์ ประโยชน์มอง

๏    สำรวม กาย-ใจ ไม่ก่อบาป......................กำราบ อกุศล มลทินผอง

ความดี ธีรฐาน ถือครรลอง.........................มานปก ยกย่อง ป้องคุณธรรม

๏    พัฒนา ค่าของ ครรลองคน.....................อย่าให้ อกุศล ฉลฉ้อสำ(สำ=ปะปนกัน)

ระงับ บาปเวร เป็นกิจกรรม.........................เลิศล้ำ จำเริญ มิเกินเลย ฯ

๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘

วิถีชีวีที่ไร้กังวล : กาพย์ฉบัง๑๖

วิถีชีวีที่ไร้กังวล : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    เสียงฝนรินโรยโปรยปราย.....................ดังมิขาดสาย

ยังให้จิตใจสบายหนอ

๏    ดินดอนร้อนเร่าเฝ้ารอ....................พงพนาหญ้ากอ

ต่างก็สดชื่นรื่นรมย์

๏    กบ กร่างร้องก้องข้องขรม..................นิศาระงม

เฉกชมมโหรีพิไล

๏    เสียงสรรพดังสดับจับใจ..................ธรรมชาติสดใส

ไร้มลทรามงามผ่องศรี

๏    เสมือนการพัฒนาชีวี..................(ด้วย)คุณธรรมความดี

คือวิถีที่อดิศัย

๏    หากกิเลสตัณหาพาไป................ทำตามอำเภอใจ

หยาบช้าสาไถยไป่อาทร

๏    จะประสบกับความเดือดร้อน..................ทุกข์ยากสากซอน

กัดกร่อนชีวาอราดี(อราดี=ไม่ยินดี)

๏    สุจริตกิจกรรมธรรมมี.................บุญผลดลพี

บารมีงอกงามจำเริญ

๏    นักปราชญ์อัศจรรย์สรรเสริญ..................เลอเลิศเพลิดเพลิน

ดำเนินชีวานราชัย

๏    ละก่อบาปเวรเร้นภัย.................มิกังวลใจ

ทั้งในชาตินี้-ชาติหน้าเอย ฯ

๒๐ พฤษภาคม ๒๕๕๘

วังวนวัตถุ : กลอนเปล่า

วังวนวัตถุ : กลอนเปล่า

๏    ค่าโทรศัพท์มือถือ ๑ เครื่อง

ซื้อรถจักยานยนต์ได้ ๑ คัน

รถยนต์ ๑ คัน

ราคาเท่ากับบ้านโอฬาร ๑ หลัง

ชีวิตของคน...ดิ้นรนจนพัลวัน

ไปกับค่านิยมยึดมั่น

อยากฝันอยากมี ในสิ่งที่ฟุ่มเฟือย

๏    ดูประหนึ่งคือสิ่งจำเป็น

เจนตาเจนใจ ทำตามกันไปเรื่อยๆ

ความคิดที่มี เหมือนไม่มีความคิด

เปลี่ยนชีวิตเป็นกิจกรรมที่ทำอย่างเรื่อยเปื่อย

คิดแบบ แคบ-ใกล้

ฝากความหวังไว้กับของใช้ฟุ่มเฟือย

ถ้าไม่มี ฤดีก็รู้สึกเนือยๆ

อยู่ไปเรื่อยๆ

ตามประสาคนไร้จุดหมายปลายทาง

๏    นิยมวัตถุ ไม่ใช่ วัตถุนิยม

ปรัชญาปรารมภ์ สั่งสมแต่กิเลสตัณหา

บูชากามคุณ หมกมุ่นความคิดอวิชชา

นับถือเงินตรา ยศถาบรรดาศักดิ์ภักดี

๏    ถึงทำความดี

ก็ทำแบบที่งมงาย

ลุ่มหลงปลงจิตประดิษฐ์ขวนขวาย

สุดท้ายก็จนตรอกชอกช้ำ

แหวกว่ายอยู่ในวังวน

มืดมนชีวาชะตากรรม

อกุศลกลดำ

เพาะความนิยมวัตถุเอย ฯ

๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๘

ใจคน : กาพย์ยานี๑๑

ใจคน : กาพย์ยานี๑๑

๏    ฝนใย ไม่ยอมตก.......................วลาหก ไร้ปรกฟ้า(วลาหก=เมฆ)

(วัน)พืชมงคล เพิ่งพ้นมา...................ทำนายว่า ข้าวปลาอุดม

๏    (ชาวนา)ซื้อหา ยาฆ่าหญ้า.............เตรียมหว่านนา(ทำนาหว่าน) ค่านิยม

หวังว่า มรสุมลม..............................จะระดม ตามฤดู

๏    ความคิด และทิฏฐิ.......................ธรรมดำริ กิเลสอยู่-

ในใจ ทำให้ผู้..................................เป็นเจ้าของ ปองกระทำ

๏    จิตแผก แตกต่างใจ......................คือเงื่อนไข กลไกค้ำ

ชีวิต วาดกิจกรรม.............................ตามลักษณะ เฉพาะตน

๏    จะทำ ความเข้าใจ........................กรรมของใคร ให้คิดค้น

นิสัย จิตใจจล..................................คือต้นเหตุ ของเจตนา

๏    รู้จัก คนที่ใจ................................วิธีให้ ไร้ปัญหา

ดีกว่า รู้หน้าตา.................................และอายุ ที่สู่กัน

๏    รูปกาย ที่ไกลต่าง.........................ยังไม่ห่าง เท่าใจหัน

กติกา คบหากัน................................ที่สำคัญ คือหัวใจ

๏    สายเลือด อาจเหือดแห้ง................ที่ไม่แล้ง คือนิสัย

เหมือนกัน คบกันไกร........................ถูกใจคอ บวรเอย ฯ

๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๘

เพื่อนร่วมสงสารวัฏฏ์ : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

เพื่อนร่วมสงสารวัฏฏ์ : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .........................................เพื่อนร่วม เกิด-แก่

เจ็บ-ตาย (ทั้ง)หลายแหล่.................(ตั้งแต่)พ่อ-แม่-พี่-น้อง

ญาติ-มิตร-สหาย............................ศัตรูร้าย ก่ายกอง ฯลฯ

ล้วนแต่ เกี่ยวข้อง...........................(เพื่อน)ร่วมท่อง วัฏฏา

๏    ..............................................ก็แค่ มาพบ

ก็แค่ มาคบ...................................(ร่วม)ประสบการณ์ สรรหา

ก็แค่ มาได้...................................ร่วมใช้ ชีวา

ต่างคน ต่างมา..............................ต่างมรณา-จากไป

๏    .............................................สัมพันธ์ บรรดา

เพียงภาพ มายา............................ชั่วขณะ สมัย

แหวกว่าย เวียนวน.........................กรรมผล กลไก

ตามเหตุ ปัจจัย..............................ใช้-รับ บาปบุญ

๏    ..............................................ภักดี ชีวิต

สร้างการ ยึดติด..............................ความคิด หมกมุ่น

เป็นพ่อ-แม่-ลูก ฯลฯ........................ผูกชะตา อาดุลย์

เป็น-ตาย วายวุ่น.............................ครุ่นคิด นิตยา

๏    ...............................................ชีวิต อนิจจัง

ชั่วครู่ อยู่ยัง...................................คล้อยพลัง สังสาร์

รัก-ชอบ-รังเกียจ.............................เดียดฉันท์-มารยา

มิควร ถือสา...................................โมหะ อุปาทาน

๏    ...............................................เว้นชั่ว หยาบช้า

ความดี วิริยา..................................จิตตะ ปทัฏฐาน

ขจัด ตัณหา...................................ปรารถนา นิพพาน

พ้นวัฏ สงสาร.................................สงบศาน ติเทอญ ฯ

๑๗ พฤษภาคม ๒๕๕๘

แค่คนพิเศษ : กลอนคติสอนใจ

แค่คนพิเศษ : กลอนคติสอนใจ

๏    ความเชื่อ เช่นไร ?...............ทำให้ เธอกล้า เสียสละ

เพื่อสา ธารณะ..........................หาใช่ ผลประโยชน์ โชติสรร

ยอมเสีย ทรัพยา.......................กำลัง วังชา อนันต์

แม้แต่ ชีวัน..............................เพื่อสิ่ง เพ้อฝัน จำนรรจา ?

๏     เชื่อใน ความดี.....................ช่างมี จรุง สูงส่ง

งดงาม ดำรง.............................ยืนยง ชั่วกาล ปาวสาน์

เชื่อใน ศักดิ์ศรี..........................ความมี มนุษย ธรรมา

เชิดชู ชีวา................................เพิ่มคุณ หนุนค่า ชาตรี

๏    ศรัทธา พลัง.........................ความหวัง สร้างสรรค์ จรรโลง

จิตใส ใจโปร่ง...........................ยึดโยง สัจจา สง่าศรี

ผดุง คุณธรรม...........................พยุง ยุติธรรม ความดี

อยู่คู่ โลกีย์...............................สันติ จิรัฐิ ติกาล(จิรัฐิติกาล=เวลายั่งยืน)

๏     เชื่อใน มรรคา.......................ปัญญา พลา นุภาพ

ความรู้ สู่ทราบ...........................อาบทรวง ดวงจิต พิษฐาน

ทางแท้ แก้ไข...........................ปัจจัย ปัญหา สารบาญ

รอดพ้น ดลดาล.........................วัฒนา สาธารณ์ สืบไท

๏    การเสีย สละ.........................คือ ส ภาวะ วิเศษ

ชีวะ ประเวศ..............................ปรเมศวร์ เจตนา อดิศัย(ปรเมศวร์=ผู้เป็นใหญ่ยิ่ง)

แค่คน พิเศษ.............................เมตตา ปราณี ปรีชาชัย

จึง ป ฏิบัติได้.............................หาใช่ วิสัย สามัญ ฯ

๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๘

หยุดก่อกรรมทำเข็ญ : โคลงสี่สุภาพ

หยุดก่อกรรมทำเข็ญ : โคลงสี่สุภาพ

๑. ชายป่าริมหนองน้ำ.....................ยามเย็น

ฝนเพิ่งผ่านดลเป็น........................ชุ่มชื้น

ติณชาติใบคาดเข็ญ.......................เกรียมขอบ

รอบหนองหมองหมดริ้น..................แหล่งน้ำกันดาร ฯ

๒. ปักษีมีบนฟ้า.............................โผผิน

แลสุมทุมสุมดิน.............................ซ่อนไซร้

มิอาจเห็นกายิน.............................เพียงแต่

แค่เสียงฟังดั่งไร้............................ทุกข์ร้อนลำบน ฯ

๓. เป็นคนกลับยากแค้น...................แสนเข็ญ

สัตว์ประเสริฐเกิดเป็น......................แน่แท้ ?

ปัญหาสารพัดเห็น..........................ปรากฏ

มิลดทอนรอนแม้............................เก่าแก้ใหม่มี ฯ

๔. ที่ตนเองก่อไว้............................บุพกรรม

ที่คนอื่นกระทำ...............................มากท้น

รัฐบาลบริหารนำ.............................วิกฤติ

ผลติดชีวิตล้น................................ร่วมต้องรองตรม ฯ

๕. อย่ามัวอมทุกข์ท้อ.......................ทรมาน

ทางออกยากพบพาน.......................ทั่วพ้อง

กุศลจิตสฤษฏ์การ...........................เกิดแกร่ง

แปลงหลักธรรมส่ำซ้อง....................ปกป้องดวงใจ ฯ

๖. หากไม่อยากทุกข์ร้อน...................ลำเค็ญ

(จง)หยุดก่อกรรมทำเวร....................โฉดช้า

ศีลธรรมเพียรบำเพ็ญ........................สุจริต

ปิดหนทางห่างท้า............................ทุกข์ให้ห่างเหิน ฯ

๗. ดำเนินชีวิตเชื้อ.............................ชาญฉลาด

อย่างวิถีเหล่าปราชญ์.........................ประกาศแล้ว

กรรมที่ทำ(แล้ว)ไม่อาจ......................แปลงเปลี่ยน

เพียรบุญสนทาน,แคล้ว......................ทุกข์ไข้สลายเข็ญ ฯ

๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๘

วิกฤติสร้างวิชชา : กาพย์ฉบัง๑๖

วิกฤติสร้างวิชชา : กาพย์ฉบัง๑๖

๏   เมฆาสายัณห์สีสันคราม..................ดาษดาอร่าม

เพิ่มความพิจิตรท้นทิศา

๏    ปัจฉิมปริ่มแสงสุริยา...................ขลิบขอบเมฆา

ประภัสสราสีชมพู

๏    อัศดงคงคราญสรรค์สู่..................เสกร้อนฤดู

สวยหรูจำรัสทัศนีย์

๏    โอภาสอัศจรรย์สันสี..................ร่อยหรอจรลี

เมื่อกาลรัชนีกรีธานำ

๏    (ความ)มืดดลจนฟ้าสีดำ.................ดาริกา ระบำ

โปรยปรายความงามล้ำเลอหาว

๏    เปรียบกับชีวีที่ถึงคราว..................เคราะห์หามยามร้าว

ปัญหาหนักน้าวเศร้าหมอง

๏    เกิดความรู้ใหม่ให้นอง.................สำนึกตรึกตรอง

ขจัดขัดข้องบกพร่องมี

๏    (ยาม)ประสบภัยจะรู้(ใครมี)ไมตรี..................ผู้ใด(เป็น)ไพรี

โอบอ้อมอารีฤดีดล

๏    ตกระกำลำบากยากจน...................จะเห็นใจคน

มิตรแท้แล ฉล มน สหาย

๏    ชีวิตวิกฤติการณ์บรรยาย...................ชี้ชวนขวนขวาย

มากมายความรู้สู่หาเทอญ ฯ

๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๘