กลอนธรรมะ กลอนคติชีวิต กลอนคติเตือนใจ กลอนคติสอนใจ กลอนสุภาษิต บทความจรรโลงใจ

ผลงานของชายคนหนึ่งซึ่งนอกจากตามหลักสูตรของโรงเรียนแล้ว ต้องเรียนรู้ศึกษาหาความรู้เอง ทั้งหลักธรรมและการประพันธ์ ชอบคิด-วิเคราะห์-สรุปบทเรียนใหม่เป็นประจำ แล้วบันทึกไว้เป็นบทกวีเพราะมิเช่นนั้นจะลืมบทเรียนเก่า คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง จึงโพสต์สู่สื่อสาธารณะ

ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

สมัคร Blogger.com ตั้งแต่ยังเป็นเว็ปอิสระ ต้องสร้างรหัสผ่าน แต่ตอนนั้นเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์จึงทำผิดพลาดตอนสร้างรหัส ทำให้บล็อก avijjabhikkhu เข้าไม่ได้ ต้องสร้างบล็อกใหม่ใช้ชื่อใหม่ จากคำว่า bhikkhu เป็น pikkhu แทน

ด้วยข้อจำกัดด้านเวลา-ข้อมูล-สติปัญญา-ความรู้ความสามารถ-ความรีบเร่ง ทำให้เกิดความผิดพลาดได้ ผู้เขียนขออภัยเป็นอย่างยิ่ง และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเพื่อการแก้ไขความผิดพลาด ผู้เขียนไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับการคัดลอก การนำไปเผยแพร่ที่ไม่ใช่เพื่อการค้า ขอเพียงแต่อย่าแอบอ้างว่าเป็นผลงานของผู้อื่น แต่ผู้เขียนขอสงวนลิขสิทธิ์ในผลงานนี้ สำหรับการนำไปเผยแพร่เพื่อการค้าหากำไร

*นักเรียน อย่าลอกเป็นการบ้านไปส่งครูนะครับ เพราะไม่สุจริต ไม่เป็นประโยชน์แก่การพัฒนาความรู้ความสามารถ ดูไว้เป็นตัวอย่างก็พอ
มีอะไรสงสัย ไม่เข้าใจ ต้องการคำอธิบาย ก็ถามมาได้

วันศุกร์ที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2568

Magic Touch Data Transfer - Huawei Mate 70

วันพฤหัสบดีที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2568

สารหนู - แคดเมียมPM 2.5 ในกรุงเทพฯ พบสารก่อมะเร็งเพียบ

วันพุธที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2568

ทักษะชีวิตพิชิตอุปสรรค : กลอนคติสอนใจ

“—รู้สึกเจ็บใจที่ถึงตรุษจีนทีไร เจ๊กปิดร้านขายของหมด หมูก็ไม่มีกินกับข้าวก็ไม่มีขาย

เป็นเพราะคนไทยชอบแต่สบาย ทำราชการ ไม่รู้จักหัดทำมาค้าขายกับเขาบ้าง—”

... อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : https://www.silpa-mag.com/quotes-in-history/article_6047

ทักษะชีวิตพิชิตอุปสรรค : กลอนคติสอนใจ

๏ ทักษะ=ความรู้ ความเชี่ยวชาญ*..................ของการ กระทำ นำสู่ผล-

สำเร็จ ชีวี งามวิมล....................................อันคน ไม่มี (เพราะ)มิใส่ใจ

๏ ทักษะ ยั่งยืน ขั้นพื้นฐาน...........................ของการ โลกา อยู่อาศัย

(คือ)สามารถ อยู่รอด อย่างปลอดภัย.............และไม่ มีทุกข์ ทรมาน์

๏ สุขภาพ กาย-ใจ ให้สำคัญ.........................เป็นอัน ดับต้น(ๆ) พึงหนหา(หน=ทาง, ทิศ)

สุขภาพ ที่ดี มีคุณค่า..................................ยิ่งกว่า โชคลาภ ทรัพย์สินใด(ๆ)

๏ ทักษะ ในการ สื่อสารสุด-..........................ยอด,มนุษย์ สัมพันธ์ เชี่ยวชาญไข

เลิศล้ำ อำนวย ช่วยเอื้อให้...........................สุขะ อาศัย ในสังคม

๏ ทักษะ การคิด วิจารณญาณ.......................บันดาล บรรลุ อุกฤษณ์สม

ทัศน(ะ) คติ งามวิกรม...............................พาสู่ ความอุดม สมฤทัย

๏ ทักษะ ทำมา รู้(จัก)หากิน..........................(คือ)วิถี ชีวิน สินทรัพย์ไหล(มาเทมา)

(อยาก)มีอยู่ มีกิน มิสื้นใช้(ใช้ไม่หมด)...........อย่าไร้ ทักษะ อาชีวะ

๏ ทักษะ ศึกษา และเรียนรู้............................ประเสริฐ เชิดชู บูรณะ

ให้(เป็นคน)เก่ง ให้(เป็นคน)ดี มีสุขะ..............พัฒนะ เจริญ ดำเนินชัย

๏ (จะมี)ทักษะ ต้องเพียร พร่ำเรียนรู้................ฝึกฝน จนสู่ รุจิใส

(รุจิ=แสง,ความรุ่งเรือง,ความงาม)

ไม่ว่า จะกระทำ (กิจ)กรรมอะไร.....................ล้วนต้องใช้ ทักษะ+มานะเอยฯ

๒๙ มกราคม ๒๕๖๘

*รวมเรียกว่า ทักษะในการดำเนินชีวิต

วันเสาร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2568

การกระทำสำคัญกว่าความ(แค่)รู้

การกระทำสำคัญกว่าความ(แค่)รู้ : กลอนคติสอนใจ

๏ มหา(เปรียญ) มาถาม เรื่องทำบุญ..............ว่าคุณ(ทำบุญด้วยการ) สวดมนต์ ท่องบทไหน?

(พระพุทธเจ้าไม่เคยสอนว่าสวดมนต์จะได้บุญ)

ตอบว่า ก็เลี้ยง แมววัดไง............................ทุกวัน(เช้า-เย็น) ทำไป ไม่ละเลย

๏ มหา พาที นี่คือทาน................................พรหมวิหาร ทั้ง ๔ คลี่เฉลย

สอนธรรม (มะ)คล่อง ท่อง(จำ)คุ้นเคย...........เปิดเผย ว่า(มีความ)รู้ แต่ไม่ทำ

๏ แมวหมา ที่เขา เอามาทิ้ง(วัด)....................พระชิง ชังใส่ ไม่อุปถัมภ์

ลูกแมว ลูกหมา ตาดำๆ..............................จุนค้ำ ชีวาตม์ โดยญาติโยม

(เอาอาหารไปเลี้ยงแมวหมาในวัด ยังถูกพระว่าทำให้วัดสกปรก)

๏ ให้ศีล สอนธรรม ตามพิธี...........................ทำที คึกคัก เหมือนหักโหม(พูดจริงทำจริง)

(ทั้ง)ผู้ให้ ผู้รับ มิซับโซรม............................สังคม โรมลาม ความอัปรีย์(โซรม=ช่วยกัน)

๏ ใส่ใจ การเรียน อย่าเพียรเล่น......................เด็กต่าง รู้เห็น เช่นวิถี

ผู้ใหญ่ สอนสั่ง หวัง(เด็ก)ได้ดี.......................แต่มี (เด็ก)กี่คน สนใจทำ?(ส่วนใหญ่เอาแต่เล่น)

๏ ใครไม่ รู้ว่า อย่าทุจริต?..............................(แต่)ใครคิด จริงจัง มิย่าง(ล่วง)ถลำ

กฎระเบียบ วินัย ใครใคร่จำ?..........................(ชอบ)ล่วงล้ำ กล้ำเกิน ดำเนินลาญ(ละเมิดกฎ)

๏ ปัญหา สภาวะ สิ่งแวดล้อม..........................สุมห้อม ชีวิต วิกฤติผลาญ

ต่าง(ก็)รู้ ทั่วไป (แต่)ไม่ต้องการ.....................กล้าหาญ ปฏิบัติ ตัดต้นตอ

๏ การกระทำ สำคัญ กว่าความ(แค่)รู้................มีผู้ ใส่ใจ เท่าไรหนอ?

สันดาน มนุษย์ สุดบ้าบอ...............................(เหมือน)คดในข้อ งอใน หทัยเอยฯ

๒๕ มกราคม ๒๕๖๘

พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๕ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑๗ [ฉบับมหาจุฬาฯ] ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต

๕. พาลวรรค
หมวดว่าด้วยคนพาล
๑. อัญญตรปุริสวัตถุ
เรื่องชายคนใดคนหนึ่ง
             (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระเจ้าปเสนทิโกศล และชายคนหนึ่ง ดังนี้)
             [๖๐] ราตรีหนึ่ง ยาวนานสำหรับคนผู้ตื่นอยู่
                     ระยะทางโยชน์หนึ่ง ยาวไกลสำหรับคนผู้เมื่อยล้า
                     สังสารวัฏยาวนานสำหรับคนพาลผู้ไม่รู้แจ้งสัทธรรม

๒. มหากัสสปสัทธิวิหาริกวัตถุ
เรื่องสัทธิวิหาริกของพระมหากัสสปเถระ

             (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุผู้อยู่ในกรุงราชคฤห์ ดังนี้)
             [๖๑] หากบุคคลเที่ยวหาคนดีกว่าตน หรือเสมอกับตนไม่ได้
                     ก็ควรถือการเที่ยวไปคนเดียวให้มั่นคง
                     เพราะจะหาความเป็นเพื่อนในคนพาลไม่ได้เลย
๓. อานันทเสฏฐิวัตถุ
เรื่องอานันทเศรษฐี
             (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่เศรษฐีชื่อมูลสิริบุตรของอานันทเศรษฐี ดังนี้)
             [๖๒] คนพาลย่อมเดือดร้อนว่า “เรามีบุตร เรามีทรัพย์”
                     แท้จริง ตัวตนก็ไม่มี บุตรและทรัพย์จักมีแต่ที่ไหน
๔. คัณฐิเภทกโจรวัตถุ
เรื่องโจรผู้ทำลายปม
             (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่โจรผู้ทำลายปมและชนทั้งหลาย ดังนี้)
             [๖๓] คนพาลที่รู้ตัวว่าเป็นคนพาล
                     ยังเป็นบัณฑิตได้บ้าง
                     แต่คนพาลที่สำคัญตนว่าเป็นบัณฑิต
                     นั่นแหละ เรียกว่า คนพาลแท้

๕. อุทายิเถรวัตถุ
เรื่องพระอุทายีเถระ
             (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)
             [๖๔] คนพาล แม้จะอยู่ใกล้บัณฑิตชั่วชีวิต
                     ก็ไม่รู้แจ้งธรรม เหมือนทัพพีไม่รู้รสแกง ฉะนั้น
๖. ปาเฐยยกภิกขุวัตถุ
เรื่องภิกษุชาวเมืองปาฐา
             (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)
             [๖๕] วิญญูชน แม้จะอยู่ใกล้บัณฑิตเพียงชั่วครู่
                     ก็รู้แจ้งธรรมได้ฉับพลัน เหมือนลิ้นรู้รสแกง ฉะนั้น
๗. สุปปพุทธกุฏฐิวัตถุ
เรื่องนายสุปปพุทธะผู้เป็นโรคเรื้อน
             (พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)
             [๖๖] คนพาลผู้มีปัญญาทราม ทำตนให้เป็นดุจข้าศึก
                     เที่ยวทำบาปกรรมที่ให้ผลเผ็ดร้อน.

วันพุธที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2568

คลิปญี่ปุ่นแปลไทย : ถ้าอาหารที่ลูกสาวทำรสชาติไม่อร่อย คุณพ่อจะทำยังไง?

คลิปญี่ปุ่นแปลไทย : ถ้าแมวที่เลี้ยงพูดได้และชวนคุย เด็กจะคุยด้วยไหม?

วันอังคารที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2568

พ่อแม่รังแกฉัน : กลอนคติเตือนใจ

๏ ทำอะไร ตามใจ คือไทยแท้..........................ก็เพราะแม่ และพ่อ ส่อสั่งสอน(ผิดๆ)

กฎระเบียบ วินัย (คน)ไทยย่อหย่อน.................ตามคติ บิดร และมารดา(ทำจนเคยตัว)

๏ พ่อแม่คือ บุร พอาจารย์...............................ผู้หยิบยื่น พื้นฐาน การศึกษา(ครูคนแรก)

ลูกหลานจัก รักดี มีจริยา................................(เริ่มจาก)พึ่งมารดา บิดร สอนอบรม

๏ กิริยา มารยาท ทัศไนย................................พ่อแม่มี วิสัย(ทัศน์) ให้สั่งสม

วิจารณญาณ มานฤดี ค่านิยม...........................สติอุดม (หรือ)งมงาย ถ่ายทอดเป็น

๏ ความซื่อสัตย์ สุจริต นิตยา............................มีบิดา มารดร สอนให้เห็น

ความเอาจริง เอาจัง (หรือ)หวังแต่เล่น...............ล้วน อเนก เฉกเช่น บุพการี

๏ ปรารถนา ประเทศชาติ พัฒนา........................ต้องพึ่งพา พ่อแม่ แพร่วิถี

ยังเช้าชาม เย็นชาม ทำ(งานพอเป็น)พิธี.............อย่าหมายมี ชีวิต พิชยา

๏ ผลประโยชน์ ส่วนตัว ต้องมาก่อน....................(มักจะมี)พ่อแม่สอน ให้เห็น เป็นสิกขา(ตัวอย่าง)

มี(หรือ)ไม่มี ศีลธรรม นำอุรา............................(เด็ก)ดูบิดร มารดา ประสาทดาล(ประสาท=ให้)

๏ คุณสมบัติ ทัศนีย์ มีประจำ(ตัว)........................พ่อแม่นำ ฝึกหัด ปทัสถาน

ปรับปรุงตน พ้นปลัก หรือ(โง่)ดักดาน.................พึ่งเผ่าพงศ์ วงศ์วาน สานสืบมี

๏ จะเลือกคู่ อย่าดูแล แค่ทรัพย์-สวย...................(ดู)อย่างอื่นด้วย ช่วยให้ ได้สุขี

อย่าโทษ(แต่)ลูก โทษหลาน สันดานไม่ดี............ควรโทษบุพ (พะ)การี ที่ก่อเอยฯ

๒๑ มกราคม ๒๕๖๘