ส่งท้ายปีเก่า : กาพย์ยานี ๑๑

ส่งท้ายปีเก่า : กาพย์ยานี ๑๑

๏    แบบนี้ สิ(ถึงเรียกว่า)หน้าหนาว.............มีหมอกขาว ตอนเช้าตรู่

นุ่มนวล ชวนชื่นชู...................................ดูบริสุทธิ์ สุดสายตา

๏    ความหนาว เข้าแนบเนื้อ......................ซาบซ่านเหลือ เฟื้อผัสสา

น้ำเย็น เป็นน้ำยา....................................ล้างหน้าตา พาตื่นตน

๏    หนาวเนื่อง เรื่องคุยเล่า........................หนาวนานเข้า ปีเก่าพ้น

ชวนเที่ยว ธรรมชาติทน............................ยลหมอกขาว เยือนหนาวภู

๏    ดอกหลาย ไม้เมืองหนาว......................เบ่งบานเร้า พราวเพริศหรู

แข่งขัน ประชันชู.....................................หลากรูปทรง สีสดใส

๏    ส่งท้าย ให้ปีเก่า..................................เฝ้าสุขสันติ์ วันปีใหม่

หวังว่า จะมีอะไร.....................................ที่เปลี่ยนไป ในทางดี

๏    อยู่เย็น อย่างเป็นสุข.............................ไร้เรื่องทุกข์ เศร้าโศกศรี

พิพัฒน์ สวัสดิ์มี.......................................ตลอดปี ตลอดไป

๏    โชคร้าย อย่าได้ช่อง.............................โชคดีข้อง ปกป้องไข

สุขกาย และสุขใจ....................................อย่าเจ็บไข้ ภัยเภทพลัด

๏    ขอพร สิ่งศักดิ์สิทธิ์...............................ขอตั้งจิต จะปฏิบัติ

ทำดี มีศีลวัตร..........................................อย่างเคร่งครัด อัชฌาเอย ฯ

๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๖

กำลังใจจากใครสักคน : กลอนคติสอนใจ

กำลังใจจากใครสักคน : กลอนคติสอนใจ

๏    เด็กย่อมหวัง กำลังใจ จากพ่อแม่...........จึงจะไม่ งอแง ท้อแท้จิต

เดียงสาไร้ ไหวอ่อน สะท้อนชีวิต...............พ่อแม่ยิ่ง มิ่งมิตร นิตยา

๏    เริ่มเข้าสู่ วัยรุ่น วุ่นวายคละ...................อิสระ เสรีไซร้ ใคร่ปรารถนา

คบเพื่อนเล่น เป็นใหญ่ ให้เฮฮา.................พ่อแม่เตือน (กลับ)โต้ว่า น่ารำคาญ

๏    ล่วงวัยหนุ่ม วัยสาว คิดก้าวไกล.............เริ่มรู้จัก รักใคร่ ใจเหิมหาญ

กำลังใจ จากแฟน แสนสำราญ..................รสรักซ่าน ซาบทรวง ซึ้งดวงใจ

๏    วัยทำงาน ต้องการ การยอมรับ..............เพื่อร่วมงาน ขานขับ กับผู้ใหญ่

ครอบครัวคอย สนับสนุน อุ่นหทัย...............กำลังใจ ไซร้จริง สิ่งจำเป็น

๏    หากแต่ล้วน กำลังใจ จากภายนอก..........เด็กเล็กดอก ไร้เดียงสา ปัญญาเข็ญ

ต้องพึ่งพา ผู้ใหญ่ ไขลำเค็ญ......................จึงประสบ สุขเห็น เป็นสุขไป

๏    แต่เมื่อเติบ โตต้อง ตรองไตร่คิด.............กำลังจิต มิตรมวล ล้วนอ่อนไหว

ขึ้นอยู่กับ มิตรภาพ ฉาบฉวยไป...................คนส่วนใหญ่ ใฝ่แต่ เห็นแก่ตัว

๏    ผลประโยชน์ (คือ)กฎเกณฑ์ เป็นที่ตั้ง......แม้กระทั่ง สัมพันธ์ ฉันเมีย-ผัว

พ่อ-แม่-ลูก-พี่-น้อง ฯลฯ ยังหมองมัว............พบเห็นทั่ว ประวัติศาสตร์ ทุกชาติชน

๏    กำลังใจ จากตน กลประสิทธิ์....................ด้วยรู้คิด รู้ใคร่ ในกุศล

สติปัญญา ประสาธน์ ปราชญ์เวทมนตร์..........บันดาลดล ล้นหลั่ง กำลังใจ

๏    ทำในสิ่ง ที่ดี ที่ถูกต้อง...........................ผิดพลาดพร่อง ข้องขัด บำราศไส(บำราศ=ปราศจาก)

เทียบเท่าเท พาพร บวรชัย..........................ไม่พึ่งหวัง กำลังใจ จากใครเอย ฯ

๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๖

หนาวครื้นในคืนเดือนดับ : กลอนแปด

หนาวครื้นในคืนเดือนดับ : กลอนแปด

๏    หนาวเนื่องคล่ำ น้ำค้าง ในกลางคืน............พรมชุ่มชื้น ผืนหญ้า พนาสัณฑ์

ความสงบ กลบเกลื่อน เถื่อนอธรรม์................ตามชีวัน ครรลอง ต้องนิทรา

๏    คืนเดือนดับ ขับขาน วารมืดมิด..................หนาวยิ่งเกริม เหิมอุกฤษฏ์ ฤทธิ์แรงกล้า

แสงริบหรี่ จากปวง ดวงดารา.........................ไม่ครณา ความหนาว กร้าวกำลัง

๏    คืนมืดดำ+ความหนาว+คราวสงบ...............คือคำรบ ความงาม ธรรมชาติหลั่ง-

ไหลทั่วพื้น พิภพ ทบอนันต์...........................คู่คืนครัน บรรเจิด เลิศราตรี

๏    เสพสุขคลอ บริสุทธิ์ ดุจน้ำค้าง...................พรมพราวพร่าง กลางป่า พนาศรี

ดุจน้ำทิพย์ คคนานต์ สรรค์ฤดี........................สุขเขษม เปรมปรีดิ์ เสรีปาน

๏    ได้สัมผัส ทัศนา ความประณีต....................ไร้ขอบขีด จำกัด สวัสดิศานติ์

ละเอียดอ่อน ผ่อนคลาย ในดวงมาน................ช่างชื่นบาน อบอุ่น สุนทรไท

๏    อากาศหนาว เอาฝัน มาปันฝาก..................ของขวัญจาก สวรรค์ วิมานไฉน

ซุกผ้าห่ม รมย์อุ่น ละมุนไอ............................นอนหลับใหล ได้สนิท เนื่องนิทรา

๏    มิกังวล ดลให้ ได้นอนหลับ........................ทุกสิ่งสรรพ ขับดัน ควบปัญหา

ไม่พอดี พอเหมาะ เพราะเจตนา......................ปรารถนา มากมาย ไกลเกินกล

๏    ทำเท่าที่ ทำได้ ด้วยใจจริง........................ไม่ลดละ/ประวิง/ทิ้งเหตุผล

หยุดความอยาก กรากไกร ในกมล...................คือกุศล หนทาง ล้างทุกข์เอย ฯ

๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๖

ก่อไฟผิงไออุ่น : กลอนคติสอนใจ

ก่อไฟผิงไออุ่น : กลอนคติสอนใจ

๏    ลมหนาว เป่าพัด รัตติกาล์..............หนุนเนื่อง นานช้า หาหยุดยั้ง

แปลกไฉน นภา ท้องฟ้ายัง..................เมฆบัง รังสี ชุติมล

๏    กองฟืน ก่อไฟ ให้อุ่นอบ..................แม้ไม่ อาจกลบ ลบหนาวพ้น

ยังพอ ผ่อนภัย กายผจญ.....................ลมผล ล้นหนาว เบาอุรา

๏    ไฟกลืน ฟืนกลาย คายสะเก็ด...........ลอดเล็ด ลอยล่อง ฟ่องฟากฟ้า

หมายร่วม กระบวน มวลดารา................ประดับ ประดา งามราตรี

๏    ไฟจาก ฟืนแท้ แค่บรรเทา................แบ่งเบา หนาวคลาย หน่ายฉวี

ยังคง ประโยชน์ ปราโมทย์มี..................ควรที่ สุมก่อ ผิงต่อไป

๏    เฉกเช่น ทำดี ที่อุตส่าห์....................แม้ไม่ ลบ รา ปัญหาให้

วิบาก ตากตรำ ระกำไตร.......................มิควร ท้อใจ เยื่อใยมี

๏    กรรมหน ผลเห็น เป็นลำดับ...............เก่ารับ ใหม่รอ ต่อวิถี

พากเพียร พยายาม ทำความดี...............ผลได้ ไม่หนี ชีวีดัน

๏    ทำดี ทีไร ใจกระจ่าง........................ปัญญา สว่าง สุกสร้างสรรค์

ผลดี ที่เห็น เป็นปัจจุบัน........................สัมพันธ์ ทันที สิริถกล

๏    แม้ผล อื่นใด (ยัง)ไม่ปรากฏ...............อย่าหมด ศรัทธา มานะกุศล

เหมือนก่อ ไฟผิง อิงอ้างยล....................ประจญ ปัญหา ชีวาเอย ฯ

๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๖

แค่รอ มรณา : กลอนหก

แค่รอ มรณา : กลอนหก

๏    แปลกตา อากาศ หนาว+ชื้น................เมฆครื้น คลุมฟ้า ไฉน

ทุกปี ฟ้าโปร่ง โล่งไป.............................(แต่ปีนี้)สิ้นสี ฟ้าใส สบายตา

๏    ถามใคร ก็ว่า ไม่หนาว........................ทว่า " เย็น " น้าว หนักหนา

ผู้คน ซื้อเผื่อ เสื้อผ้า..............................เทน้ำ เทท่า ขายดี

๏    ลมคล้าย ไม่ค่อย พัดมา.....................ผิวไม่ แห้งพา สุขี

(หาก)หนาวชื้น เช่นว่า ทวี......................คงมี หิมะ (ตก)สักวัน

๏    ใช่ว่า (แค่)อากาศ ปราดแปลก.............ใจคน ก็แผก แปลกผัน

นับพลอย น้อยมี ศีลธรรม์........................พฤติกรรม์ หยาบกร้าน จัญไร

๏    ไม่อาย ในการ ทำชั่ว..........................ไม่กลัว ถูกด่า สาไถย

ไม่น่า ไว้เนื้อ เชื่อใจ...............................เป็นไป แทบทุก สังคม

๏    พบเป็น เห็นปาน ปลิ้นปล้อน................กะล่อน กลับกลอก หลอกสม

แคลนเจตน์ เมตตา ปรารมภ์.....................ใจขม ปากหวาน จรรจา(จรรจา=พูด)

๏    เจนจิต ติดเป็น นิสัย............................ถึงใน ครอบครัว ชั่วช้า

สัมพันธ์ สั่นคลอน ทอนคลา......................จึงมัก เลิกรา หย่าร้าง

๏    ชวนให้ ไม่อยาก แต่งงาน.....................ครอบครัว กลัวการ สรรสร้าง

ปราศจาก จุดหมาย ปลายทาง...................เคว้งคว้าง วางแผน ชีวา

๏    หัวใจ ไม่มี ที่รัก..................................ไร้หลัก พักราต ศาสนา(ราต=ที่ให้แล้ว)

ประคับ ประคอง อุรา................................แค่รอ มรณา มาเยือน ฯ

๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๖

ทางออก : กลอนคติสอนใจ

ทางออก : กลอนคติสอนใจ

๏    จังหวะ จิ้งหรีด กรีดเสียงร้อง.............ลำนำ ทำนอง ยังก้องใส

แต่เสียง ปักษี สิเงียบไป......................แม้ครา อโณทัย ใกล้กาลที

๏    เชื่องช้า สุรยาตร เยือนสาดส่อง.........แสงทอง รองเมือง เรืองรัศมี(สุรยาตร=สุระ+ยาตร)

คคนานต์ คลานไต่ ไคลราตรี.................เหมือนไม่ ยินดี มิเต็มใจ

๏    หมอกหนาว เย็นเยียบ ลูบเลียบโฉม....ผิวโลม แช่มชื่น รมย์รื่นไล้

ลมเย็น เป็นเหมือน เพื่อน(ผู้)มาใหม่........ทักทาย ให้สุข ปลุกชีวัน

๏    เรื่องทุกข์ เรื่องเศร้า มิเอาใส่(ใจ)........มิคิด มิใคร่ ไม่โศกศัลย์

หากแม้ แก้ไม่ ได้ " ช่างมัน ".................ป่วยการ ขันคิด ปลิดอารมณ์

๏    สิ่งที่ มิได้ ดั่งใจอยาก.......................ลำบาก ลากไส ไร้ทางสม

หยุดดัน ทุรัง ยั้งนิยม............................เลิกชวน ชื่นชม ข่มอุรา

๏    โลกกว้าง ยังมี ปรีดิ์เปรมให้................หัวใจ ไขว่ส้อง ข้องหรรษา

ขอแค่ คนขยัน มั่นสัตยา........................ไม่รอ แต่ชะตา โชคมาเกย

๏    ไม่ยั่น ปัญหา ล่า " ทางออก "............ไม่หลอก หยอกเล่น เช่นเฉื่อยเฉย

คุณธรรม สัมมา ไม่ละเลย......................อ้างเอ่ย ได้ว่า (ย่อม)อภิรมย์

๏    ชีวี มิต้อง การ(อะไร)มากมาย............." เรียบง่าย " คลายขลุก ทุกข์ขื่นขม

" คิดดี ทำดี " ควรนิยม..........................อุดม วิถี นิรันดร ฯ

๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๖

นิทานม่านหมอก : กาพย์ฉบัง๑๖

นิทานม่านหมอก : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    มวลขาวเบาบางสะอางบอก(เล่า).............นิทานม่านหมอก

ซอนซอกประดับประดาหน้าหนาว

๏    เป็นละอองของหมู่ดาว...............โปรยปรายพรายพราว

จากหาวแห่งห้วงราตรี

๏    ปกคลุมป่าดงพงพี...............อาทรธรณี

วารี-ศิลาสุขศานติ์

๏    ชโลมไล้ให้ดินกันดาร................รู้สึกสำราญ

เบิกบานซ่านนิศาชล(นิศาชล=น้ำค้าง)

๏    แลรอต้อนรับสุริยน...............รังสีวิมล

แหวก นภดลพ้นเมฆา

๏    โอบกอดสอดผนึกพฤกษา................ลูบไล้ใบหญ้า

ปลุกตื่นนิทรา ลาฝัน

๏    ร่วมช่วยอำนวยชีวัน..............สรรพสิ่งสารพัน

ให้พิภพหรรษ์จรรโลง

๏    ยามเช้าหน้าหนาวขาวโพลง..............ล่วงสายหลายโมง

หมอกคงปกคลุมชุมเขา

๏    หมดจดงดงามลำเนา...............ป่าย้อนอ่อนเยาว์

เอาใจใส่ไม่แหนหวง

๏    เมื่อแดดจ้า-ภาระล่วง...............หมอกพรั่งทั้งปวง

ก็กลับคืนสรวงสู่สวรรค์ ฯ

๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๖

ไม่ใช่ " ใครก็ได้ " : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ไม่ใช่ " ใครก็ได้ " : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ..............................." เลือกใคร สักคน "

คำพูด ของคน................ชวนฉงน ฉงาย

เหมือนการ " ครองคู่ "......มันดู ง่ายดาย

ไม่เสี่ยง เสียหาย.............ปราศภัย ร้ายพาน

๏    ................................" คู่ครอง " ไม่ใช่

แค่ใคร ก็ได้...................คล้ายคน โบราณ

เดี๋ยวนี้ ผู้คน....................หลากฉล ล้นฉาน(ฉาน=ซ่าน)

ชั่วช้า สามานย์................สันดาน ไป่ดี

๏    ................................หญิงร้าย ชายชั่ว

พบเห็น เป็นทั่ว................มั่วสะพัด บัดสี

งามหยาบ ฉาบฉวย...........อยากรวย ล้นมี

ส่วนใน ฤดี......................ไร้ศีลธรรม ดำรง

๏    ................................คบกัน แค่เปลือก

ทรัพย์-ศักดิ์-สวย เลือก......เกลือกกลั้ว ทั่วหลง

สำรอก บอกรัก.................มักง่าย ไม่พะวง

ประเดี๋ยว เดียวคง.............เบื่อทิ้ง ชิงชัง

๏    ................................(ไม่)ใช่ใคร ก็ได้

ที่มี นิสัย.........................จิตใจ สูงส่ง
รักศีล (ละ)ธรรม...............กุศลกรรม จำนง

ศรัทธา ประสงค์................มลทิน สิ้นสูญ

๏    .................................จะรอ ต่อไป

หาร้อน รนใน....................ใจงาม จำรูญ

ถ้าหาก ไม่ใช่....................จะไม่ เทิดทูน

วิถี วิบูล...........................หยุดวุ่น วายเอย ฯ(วิบูล=เต็ม)

๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๖

บัณฑิตย่อมฝึกตน : โคลงสี่สุภาพ

บัณฑิตย่อมฝึกตน : โคลงสี่สุภาพ(บัณฑิต=ผู้มีปัญญา)

๑. บัณฑิตมิว่างเว้น..................ฝึกฝน

ขัดเกลาตัวของตน..................เพริศแพร้ว

จัดจิตสัมฤทธิ์ผล....................พิสุทธ์

สังสารวัฏฏ์คลาดแคล้ว.............เคลื่อนพ้นทุกขา ฯ

๒. สัมมาทิฏฐิตั้ง......................ตรงดี

เชื่อในบุญ-บาปมี....................แน่แท้

ไตรลักษณ์หลักฤดี..................ยึดมั่น

อริยสัจสี่แล้...........................ทางแก้ทุกข์กรอม ฯ

๓. ดำริที่จักพ้น........................พยาบาท

ไม่เบียดเบียนเฆี่ยนฆาต............ปราศร้าย

ราคีสิตัดขาด..........................สกปรก

วิตกแต่กุศล;คล้าย..................ดั่งผ้าแพรขาว ฯ(วิตก=ความตริ)

๔. มธุรสวจีส้อง.......................พจนา

เหล่าผรุสวาจา........................งดเว้น

วาทีมีสัตยา............................ตรงซื่อ

ส่อเสียดเดียดฉันท์เร้น.............ไป่เพ้อ(เจ้อ)เหลวไหล ฯ

๕. ไม่เข่นฆ่าทำร้าย..................เบียดเบียน

ไม่เอาเปรียบเวรเวียน...............สุทธ์สร้าง

คดโกงลักขโมยเจียน...............ตัดจริต

ไม่ทำผิดพลาดล้าง..................ชั่วช้าประเวณี ฯ

๖. อุตสาหะสร้างเนื้อ.................สร้างตัว

หนักเอาเบาไม่กลัว..................เกียจคร้าน

อาชีพสุจริตหัว-.......................ใจหลัก

มั่งมีเงินทองบ้านฯลฯ................สุขทั้งครัวเรือน ฯ

๗. พยายามตั้งใจสู้...................อุตสาห์

ความชั่วทรามนานา..................ละทิ้ง

ความดีทุ่มพัฒนา.....................มนัสแกร่ง

ใจสุกใสพรายพริ้ง....................เว้นสร้างเวรกรรม ฯ

๘. เอาจิตใจใส่ไว้.....................ในสติ

สำนึกมนัสปริ...........................ตื่นรู้(ปริ=รอบ)

ระลึกมั่นคงมิ...........................ลืมตัว

กุศลกมลสู้..............................สืบรั้งรักษา ฯ

๙. สมาธิฤดีตั้ง..........................ตรงไตร

สั่งสมอารมณ์ใน.......................สงบล้ำ

กระทบสิ่งสรรพไส....................ไหวหวั่น

ดุจภูผาศิลาค้ำ.........................จิตไซร้อดิสร ฯ

๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๖

เพื่อความอยู่รอด : กลอนคติสอนใจ

เพื่อความอยู่รอด : กลอนคติสอนใจ

๏    ต้องขยัน ทำงาน กันกว่าเดิม.............(เพราะ)ค่าอาหาร ผันเพิ่ม เริ่มขยับ

ค่าครองชีพ ถีบแข่ง แทงขันคับ.............สินค้าสรรพ ปรับลื่น ขึ้นราคา

๏    ต้องอุตส่าห์ ประหยัด มัธยัสถ์............รัดเข็มขัด ลดปอง ของปรารถนา

ซื้อเท่าที่ จำเป็น เจนปัญญา..................ใช้ของอย่าง รู้ค่า เงินตราตรอง

๏    เศรษฐกิจ ยับเยิน เงินหายาก.............ผู้คนหลาก ทุจริต วิปริตส้อง

ข้าราชการ นักการเมือง มีเนืองนอง.........คอยจดจ้อง ช่องทาง หวังโกงกิน

๏    โจรผู้ร้าย ชุกชุม คุมไม่อยู่.................อย่าคิดสู่ พึ่งตำรวจ ปวดร้าวสิ้น

กระบวนการ ยุติธรรม ดำทมิฬ.................กระสันถวิล สินบน (ดั่ง)แดนสนธยา

๏    ผองผู้แทนฯ แสนชั่วช้า สารเลว..........สิ่งชี้วัด ราษฎรเลว เลือกต่ำช้า

คนที่ดี มีศีลธรรม มุ่งสัมมา.....................ยากจักหา คือสาเหตุ แห่งเภทภัย

๏    คนรูปสวย รวยทรัพย์ นับไม่หวาด........แต่ใจทราม ต่ำสาต นับไม่ไหว(สาต=ยินดี)

หลากเลศล้น มนเมา เอาแต่ใจ................เดือดร้อนใคร ไม่คิด จิตคดครวญ

๏    ใส่หน้ากาก มากล้น โฉดฉลจิต...........ทำทีท่า ว่ามิตร ใจผิดผวน

มอบคำมั่น สัญญา น่ารัญจวน..................ปองเรรวน ปรวนแปร อย่าแน่ใจ

๏    ไม่ระย่อ  ต่อสู้ เพื่ออยู่รอด..................ไม่ทิ้งทอด ศีลธรรม นำนิสัย

ไม่ประมาท เก็บออม กร่อมทรัพย์ไว้..........ไม่เสี่ยงใกล้ ภัยเภท เทวษเทอญ ฯ(กร่อม=ช้าๆ แต่ทำเรื่อยๆ)

๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๖

ป่า-รีสอร์ท-สนามกอล์ฟ : กาพย์ยานี ๑๑

ป่า-รีสอร์ท-สนามกอล์ฟ : กาพย์ยานี ๑๑

๏    เหยียบดิน ดมกลิ่นหญ้า.................แดนชายป่า ในหน้าหนาว

ธรรมชาติ อรุณราว............................สุก สกาว สู่สวรรค์

๏    ภุมดล ชนบท...............................เขียวสีสด ขจีพรรณ(ภุมดล=พื้นดิน)

พืชผัก ขึ้นลักลั่น...............................เพาะปลูกกัน เพื่อการค้า

๏    หมอกขาว เมื่อเช้าตรู่.....................หมดจดดู งามตรูตา

เคลื่อนย้าย ไปช้าๆ............................ประหนึ่งว่า มีชีวิต

๏   หลงใหล ในธรรมชาติ......................สุทธ์สะอาด สาตสฤษฏ์(สาต=เป็นที่พอใจ)

ดื่มด่ำ ดั่งอำมฤต...............................เพริศพิจิตร พิตรวิจารณ์(พิตร=ของเครื่องปลื้มใจ)

๏    แผ่นดิน ถิ่นกว้างใหญ่.....................เพื่ออาศัย แสนไพศาล

เลือกอยู่ บรรลุการ..............................กิจสำคัญ สรรหากิน

๏    บ้านพัก ตากอากาศ........................ใกล้ธรรมชาติ มาด ถวิล(มาด=มุ่งหมาย)

ปลูกสร้าง ถางป่าสิ้น...........................ทำลายดิน ถิ่นอุดม

๏    โดยเฉพาะ สนามกอล์ฟ...................ที่มักลอบ ชอบสร้างสม

รุกล้ำ ธรรมชาติชม..............................สนองนิยม สังคม(คน)รวย

๏    น่าอนาถ ประหลาดนัก......................เงินมากมัก ไม่ยักช่วย

รักษา ธรรมชาติสวย.............................พิสุทธ์ด้วย อวยโลกา

๏    กลับการณ์ ตรงกันข้าม......................พฤติทราม ทำลายป่า

ยิ่ง(มั่ง)มี ยิ่งอวิชชา..............................อกตัญญุตา ต่อหล้าเอย ฯ

๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๖

รำพึงถึงรัก ในฤดูหนาว : กลอนความรัก

รำพึงถึงรัก ในฤดูหนาว : กลอนความรัก

๏    หนาวบ้างไหม คนดี บอกพี่หน่อย ?...........โฉมสุรางค์ ร่างน้อย ก้อยเกี่ยวแขน(สุรางค์=นางสวรรค์)

ทิพากร รอนลับ หนาวคับแดน......................อุ่นกายพี่ นี้มิแร้น แม้นสุรีย์

๏    เจ้าบอกกล่าว หนาวแก้ม พี่(จึง)แก้มหอม...กลิ่นพะยอม กล่อมกรุ่น ละมุนฉวี

เจ้าบอกกล่าว หนาวมือ หรือคนดี ?...............มือของพี่ ขอกุม (มือ)น้องนุ่มนวล

๏    เจ้าบอกกล่าว หนาวกาย อายกระดาก........(พี่)มิเอ่ยปาก กรากกอด (เจ้า)อิดออดขวน

หาได้หวัง รังแก แม่อย่าครวญ......................ที่ทำถ้วน ล้วนเพื่อเจ้า ผ่อนหนาวคลาย

๏    อุ่นกายา อุ่นกว่า อุ่นผ้าห่ม.......................อุ่นอุรา อุ่นอารมณ์ อุ่นสมหมาย

เมื่อไม่หยุด สุจริต จิตสบาย..........................ไม่กระหาย ใคร่คิด ผิดศีลธรรม

๏    ความรักคือ อาคม อุดมฤทธิ์.....................ชุบชีวิต พิสดาร สราญล้ำ

ดั่งล่วงสู่ สรวงสวรรค์ วิมานคำ......................ทุกเช้าค่ำ ฉ่ำหวาน ซ่านชีวี(คำ=ทองคำ)

๏    รักตัวเอง ต่างจาก รักคนอื่น......................มอบรักให้ หทัยชื่น รื่นสุขี

รัก(เอา)แต่ได้ หลายมล ล้นฤดี......................คงไม่มี ทางรู้ อุกฤษฏ์รัก(อุกฤษฏ์=สูงสุด)

๏    มิสามารถ บังคับ (ใคร)รับรักได้..................ทำเพียงให้ หัวใจมอบ นอบสมัคร

แม้นมิสม ประสงค์ ปลงใจพัก........................อย่าฝืนฝัก จักพาล ทรมานใจ

๏    มีรักได้ ก็ดี งามวิจิตร...............................แม้รักไร้ ใช่ชีวิต ไร้พิสมัย

อิสระ เสรี งามวิไล.......................................มิควรใคร หยามเหยียด รังเกียจเลย ฯ

๒๐ ธันวาคม ๒๕๕๖ 

อย่าเกียจคร้าน : กลอนคติสอนใจ

อย่าเกียจคร้าน : กลอนคติสอนใจ

๏    ครั้นลมหนาว เคล้าคละ ละอองฝน...........นภดล หม่นหมอง เมฆครองขยาย

สุริยา มาไร้ ไม่กรีดกราย............................สัตว์ทั้งหลาย กายสั่น สะท้านทรวง

๏    รุจิรา อ่อนระเรื่อ เจือจางจรัส...................มิบำบัด ปัดเป่า ให้หนาวล่วง

ลมรำเพย เลยระลอก ซอกซอนปวง..............ทุกสิ่งสรรพ เมื่อจับ-จ้วง หน่วงหนาวเย็น

๏    ใส่เสื้อหนา สามารถ อาจบรรเทา..............แต่ไม่เท่า ทำงาน ขันแข็งเข็น

เมื่อเคลื่อนไหว กายกรุ่น อุ่นอายเป็น.............ผลได้เห็น เป็นสองเท่า เอาการงาน

๏    ดีกว่ามุด อุดอู้ อยู่ใต้ผ้า(ห่ม)....................ไม่ทำมา หากิน ชีวินผลาญ

ความเป็นคน ไร้ค่า น่ารำคาญ.......................อยู่เพื่อลาญ ทรัพยา สิ้นอาดุร

๏    ทำงานน้อย คอยผล ตอบ(แทน)ตนมาก......มิกระดาก ดักดาน มานสถุล

รังเกียจงาน สำราญเล่น ไม่เป็นบุญ.................กลับเป็นทาง ล้างผลาญทุน ขุน อบาย

๏    คนเกียจคร้าน ไร้วันที่ มีความสุข................ความเกียจคร้าน บันดาลทุกข์ รุกเร่าหลาย

เลิกเกียจคร้าน งานก่อ เสาะเลี้ยงกาย..............จึงจะคลาย หายเข็ญ เร้นกังวล

๏    หยุดทำตัว มัวเมา เอาแต่เล่น.....................มองให้เห็น เช่นโทษ ช่างโฉดฉล

เมื่อเกิดมา มีชีวิน (แต่)ไม่ดิ้นรน......................ย่อมคือคน ยลเขลา เบาปัญญา

๏    อย่างอมือ งอเท้า ไม่เข้าที.......................ใช้ชีวี สร้างสุทธ์ งานอุตสาห์

ฝากเอาไว้ ให้อยู่ คู่โลกา...............................เป็นสัญญา ว่าเรา(ได้)เกิด ประเสริฐการ ฯ

๑๙ ธันวาคม ๒๕๕๖

เสพศิลป์ : กลอนจรรโลงใจ

เสพศิลป์ : กลอนจรรโลงใจ

๏    เสพศิลป์.............................ประทิน จินดา อัชฌาศัย

สะคราญ ซ่านซาบ อาบทรวงใน......ผ่องสุทธ์ ผุดใส ไร้มลทิน

๏    ละเมียด ละไม ในอารมณ์..........ชื่นชม รสชาติ ระบัดศิลป์

ดุจทิพ สุธา นภาริน......................โศภิน วิญญาณ ศานติ์ฤดี

๏    เอิบอิ่ม ปิ่มเปรม เกษมปรก........อุ่นอก อะไร ได้เช่นนี้ ?

สรรพสิ่ง จริงไซร้ ในโลกีย์.............หามี รสเทียบ เลิศเปรียบปาน

๏    ทุ่มเท ทุกสิ่ง ทิ้งทุกอย่าง..........เพื่อสร้าง สุญญตา พิษฐาน

บ่มเพาะ ศิลปะ จินตนาการ.............เพริศใส ไพศาล พิมานแมน

๏    พ้นกรอบ จารีต ขีดจำกัด...........นามธรรม สัมผัส พิพัฒน์แสน

อิสระ โบยบิน ไร้ดินแดน................ทลาย แบบแผน แก่นอัตตา

๏    ไม่มี ความเมา เขลาใหลหลง......ปฏิภาณ ยรรยง ทรงผลา

บังเกิด อุกฤษฏ์ แห่งฤทธา.............สร้างสรรค์ ศิลปะ ศุภาลัย

๏    ประดับ ประดา โลกมนุษย์..........ประดุจ บุษบา อดิศัย

ประสงค์ สันติ นิรามัย....................ประสิทธิ์ จิตใจ ให้โสภี(นิรามัย=สุขสบาย)

๏    รุ่มรื่น ชื่นชู เพื่อผู้เสพ................แด่เทพ (พะ)ยดา บูชาศรี

ศิลปะ ไสว ไร้ราคี.........................โลกา สวัสดี นิรันดร์เทอญ ฯ

๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๖

สิ่งเร้นลับที่ชื่อว่า " ใจคน " : กาพย์ฉบัง๑๖

สิ่งเร้นลับที่ชื่อว่า " ใจคน " : กาพย์ฉบัง๑๖

๏   ฝนพรั่งกลางเดือนธันวา ฯ................ประหลาดอุรา

ไม่รู้จะเรียก(ฤดู)หน้าไหน ?

๏   ว่าหนาวก็หนาวไม่เท่าใด...............ร้อนเวียนเปลี่ยนไว

สุดท้ายก็ได้เห็นฝน

๏   เมฆาหนา ทบ นภดล...............จรดขอบฟ้าจน

มืดมนล้นม่านฝนหนอ

๏   เริ่มตกแต่เที่ยงเคียงคลอ ..............ไม่เพียงไม่พอ

ตกต่อข้ามค่ำฉ่ำฉิว

๏    ดึกดื่นมวลชื้นมื่นปลิว...............ล่องลอยละลิ่ว

เป็นพรายไอพลิ้วทั่วทิวเขา

๏    ฤดูกาลผันแผกแปลกเอา...............ยังมิเทียมเท่า

คงเข้าใจง่ายกว่า " คน "

๏    แสนลึกซึ้งบึ้งกมล...............อย่าสู่รู้ค้น

หวังกระจ่างมีพ้นพิสัย

๏    (เหมือนมี)หลากสิ่งสิงสู่อยู่ใน................นิรมิตจิตใจ

เปลี่ยนได้ไม่แน่ไม่นอน

๏    ทั้งที่แสดงแสร้งละคร................แลแบบแอบซ่อน

ซับซ้อนย้อนยอกหยอกหรือ ?

๏    สรุปได้แค่ " ใจคน " คือ ..............อัศจรรย์บันลือ

เลื่องชื่อเร้นลับนับเอย ฯ

๑๗ ธันวาคม ๒๕๕๖

ประชาภิวัฒน์ : กลอนการเมือง

ประชาภิวัฒน์ : กลอนการเมือง

๏    รถขับ รับขี่ มีปัญหา...................รังแต่ จะพา ตกผาตาย

มิมี ทางถึง ซึ่งจุดหมาย..................นอกจาก ฉิบหาย หายนะ

๏    อย่านำ คำนึง บึ่งต่อไป ?............แก้ไข ให้หยุด อุตสาหะ ?
สิ่งใด ถูกต้อง คลองธรรมะ ?............รู้จัก พิจารณา เลือกอะไร ?

๏    เมื่อการ ปกครอง มองอุบาทว์.......ได้ชน ชั่วชาติ ดาษสาไถย

มาโกง มากิน แผ่นดินไกร................เพิ่มภัย ร้ายเภท เวทนา

๏    ระบบ เลือกตั้ง ซังกะตาย.............ซื้อ-ขาย เสียงสิทธิ์ ผิดอัตถา(อัตถ์=ประโยชน์)

นโยบาย โสมม นิยมประชา...............สร้างภา ระหนี้ วิกฤติอนันต์

๏    กระบวนการ ยุติธรรม เยี่ยงจำอวด...แสร้งสวด ตรวจตรา หากวดขัน

เช้าชาม เย็นชาม ทำงานกัน..............บ่อยครั้ง ยังดัน ปล่อย(โจร)มันไป

๏    จึงมวล มหา ประชาชน.................ร่วมล้น เรียกร้อง ต้องแก้ไข

เปลี่ยนจาก ธนา ธิปไตย...................เป็นประชา ธิปไตย ให้แท้จริง

๏    ป้องกัน คนทราม ครอบอำนาจ.......ปกปัก รักชาติ ชีวาตม์ยิ่ง

เพื่อสร้าง อนาคต สดใสพริ้ง.............ไม่นิ่ง ดูดาย ภัยชาติมี

๏    ประชา อภิวัฒน์ รัฐ(ฐะ)ไทย...........วิสัย ใคร่สรรค์ ถวัลย์ศรี

สนับ สนุน คุณความดี.......................จำรัส ปัถพี นิรันดร ฯ

๑๖ ธันวาคม ๒๕๕๖

* ประชาภิวัฒน์ = ประชา + อภิ + วัฒน์
ความหมาย ตามที่อาจตีความได้ คือ การทำให้เกิดความเจริญอย่างยิ่งใหญ่โดยประชาชน

ใช้ชีวิต : กาพย์ยานี ๑๑

ใช้ชีวิต : กาพย์ยานี ๑๑

๏    อุ่นไอ ใต้ผ้าห่ม.....................ชวนรื่นรมย์ ฤดูหนาว

ราตรี นิศาราว............................ลอยเลียบหาว เห็นดาวเดือน(นิศา=กลางคืน)

๏    ไอเย็น เป็นโอชา...................ปรุงนิทรา มิคลาเคลื่อน(คลา=คล้อย)

สุขแท้ แม้ลางเลือน....................ไร้สติ สมประดี

๏    ไม่ต้อง นอนห้องสวย..............เพียงอำนวย นิทราศรี

ห่มให้ กายอุ่นดี.........................มิต้องมี พัสตร์พิไล(พัสตร์=ผ้า)

๏    หนาวเย็น เช่นที่นี่...................ยัง(อยาก)ยินดี หนาวที่ไหน ?

ต่างแดน แสนห่างไกล.................ไร้สาระ ค่านิยม

๏    โศภิน สินชีวา........................ใช้เวลา เพื่อสะสม(โศภิน=งาม)

พัฒนา การอุดม..........................อบรมจิต ความคิดจำ

๏    ความสุข (ย่อม)ค่อยเลือนหาย.....(แต่)ความรู้หลาย ขยายล้ำ

ต่อ ยอด ตลอดทำ.........................นำไปสู่ อุกฤษฏ์ไกร

๏    ชื่นชอบ ความรอบรู้...................เป็นประตู ปูเงื่อนไข

พิศาล ปัญญาใหญ่........................น้อมเข้าใจ ในสัจจา

๏    จะได้ ใช้ชีวิต...........................ไม่พลาดผิด หลงมิจฉา

สูญไคล อย่างไร้ค่า.......................น่าเวทนา อนาถเอย ฯ(ไคล=ไป)

๑๕ ธันวาคม ๒๕๕๖

บ้านป่าเมืองเถื่อน : กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘

บ้านป่าเมืองเถื่อน : กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘

๏...................................เราอยู่ ที่ไหน ?

ประเทศ ที่ใคร................ทำตาม ใจสิ้น

ละเมิด ระเบียบ...............เหยียบย่ำ ระบิล

รติ ชีวิน.........................ชินเห็น แก่ตัว(รติ=ความชอบใจ)

๏...................................ผู้คน เกียจคร้าน

ไม่ชอบ ทำงาน...............อันธพาล ลานทั่ว

อวดเป็น นักเลง...............เบ่งล้น คนกลัว

โง่เขลา เมามัว................หัวคิด งมงาย

๏....................................ไร้ศีล (ละ)ธรรม

ทุจริต จิตจำ....................ใจดำ มักง่าย

เอารัด เอาเปรียบ..............เลียบ หา สบาย

แม้ต้อง ทำลาย................ใครอื่น ก็ตาม

๏....................................ทำมา หากิน

มนา ถวิล........................กิน-โกง คงขาม

ยุติธรรม ดำเนิน................เส้น-เงิน เกินห้าม

นักบวช ซวดทราม............ลุกลาม ตามใจ(ซวด=เกินขนาด)

๏....................................คนจึง ไม่กลัว

กระทำ ความชั่ว...............ไม่ว่า ที่ไหน

ทุจริต คิดคด...................จดจ้อง ปองไป

ยากรอด ปลอดภัย............ในหมู่ ทรชน

๏....................................บ้านป่า เมืองเถื่อน

เหตุฝาก ตักเตือน.............เพื่อนผู้ หวังผล

อย่าได้ ประมาท...............ทรชาติ ผองชน

แวดล้อม ห้อมตน..............ทุกหน แห่งเอย ฯ

๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๖