จงมีน้ำใจแต่อย่าไว้ใจคน : กลอนคติสอนใจ
๏ ฝนกระหน่ำ
เนื่องค่ำ-เช้า...............................แมวบ่นเว้า เบื่อชื้นฝน
ทำ(หน้า)เหนื่อยหน่าย
ไม่อดทน....................(เพราะ)มิได้ซน เล่นตามใจ
๏ ฝนล้นฟ้า
เพราะพายุ....................................เพิ่งล่วงลุ อุทกให้
ชาวนาค่อย
สบายใจ....................................ข้าวรอดตาย ใบ(ใหม่)เริ่มผุด
๏ สัตว์ดุร้าย
ในโลกนี้......................................บ่เคยมี ใครเทียบมนุษย์
ป่าเถื่อนเห็น
เป็นที่สุด..................................มิยั้งหยุด ก่ออาชญา
๏ บางส่วนยล
(แค่)คนส่วนน้อย.........................ผู้เฝ้าคอย ตั้งปรารถนา
ฝึกมนัส
พัฒนา...........................................พ้นชั่วช้า รู้ละอาย
๏ จิตเมตตา
เอื้ออารี........................................อย่างไม่มี นาทีสลาย
มุ่งก้าวหน้า
พร้อมท้าทาย..............................มิ(ยอม)พ่ายแพ้ แก่อธรรม
๏ เมื่อจิตใจ
ใสสะอาด......................................ชีวาวาตม์ (พลอย)พิลาสล้ำ
เมื่องดเว้น
ก่อเวรกรรม..................................ย่อมน้อมนำ (สุข)สันติ์ดำเนิน
๏ สำนึกดี
เป็นศรีศักดิ์........................................กุศลปัก เป็นหลักเหิน
ถึงศีลธรรม
(คือ)ความเพลิดเพลิน....................(แต่ว่า)อย่าเล่อเลิน (ระหว่าง)เดินก้าวไป
๏ เพราะโลกนี้
มีมนุษย์.......................................(ผู้)เป็นที่สุด สัตว์สาไถย
ถึง(เรา)จะดี
มีน้ำใจ.......................................ประมาทเมื่อไร ภัยเภทพาน(จากคนที่)
๏ เห็นแก่ตน
ฉลชั่วช้า........................................มากมารยา มนาหาญ
โลภมากมั่น
เป็นสันดาน..................................มิ(ให้ความ)สำคัญ การกตัญญูฯ
๓๑ สิงหาคม ๒๕๖๒
