ระหว่างทางพ้นโลก : กลอนธรรมะ

ระหว่างทางพ้นโลก : กลอนธรรมะ

๏    วิหค โผผิน บินสู่ฟ้า.........................................มิหัน กลับมา อาลัยโลก

กระแสลม ชโลมกาย ไคลเศร้าโศก.....................ปีกโบก สะบัด สุทรรศนีย์

๏    โลกุต ตร มรรค อาจจักคล้าย.............................รสชาติ ขาดไร้ ชวนหน่ายหนี

แต่ทว่า ชะตาผอง ของชีวี(บนโลก).....................ล้วนต่างมี รสชาติ มิคลาดคลา(โลกุตตระจึงมิไร้รสชาติ)

๏    (โลกุตตร)เป็นทาง สว่างศรี บริสุทธิ์.....................ประดุจ นภดล หนเวหา

(เป็น)เส้นทาง ที่ท้าทาย ไม่ธรรมดา.....................เพราะว่า ต้องสามารถ ขัดขืนใจ(สัญชาตญาณ)

๏    กามคุณ ทั้งมวล มิครวญคู่..................................มุ่งสู่ วิราคะ อดิศัย

รูป-รส-กลิ่น-เสียงฯลฯ (เป็น)เพียงปัจจัย................โลกา อาศัย ไร้ผูกพัน

๏    กิเลส ทั้งหลาย ใคร่ขจัด....................................กำหนัด ปัดพ้น มลห้ำหั่น

ความอยาก(ตัณหา) ต้องถากถาง ลบล้างมัน...........แข็งขัน สันโดษ วิโรฒฤดี(วิโรฒ=งอกงาม)

๏    ความสงบ ขบคิด วิจิตรเลิศ.................................ประเสริฐ เพริศผล สุคนธศรี

สันติสุข อุคหะ ปิยะมี.........................................คือวิถี ที่เขษม อิ่มเอมใจ(อุคหะ=เจนใจ)

๏    ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี มีความรู้......................................จึงอยู่ อย่างสุทธา ปัญญาใส

ศีลธรรม์ จรรยา มโนไกร.....................................จึงไร้ มลทิน ถูกนินทา

๏    พ้นความ วุ่นวาย ในพิภพ.....................................ประสบ สงบสันติ์ สุขหรรษา

จุดหมาย ปลายวิถี นิพพิทา.................................คือตัดขาด วัฏฏา สัทธาเทอญฯ(นิพพิทา=ความเบื่อหน่ายในกองทุกข์)

๗ สิงหาคม ๒๕๖๒