ทำชั่วไม่ใช่กำไรชีวิต : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ทำชั่วไม่ใช่กำไรชีวิต : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ................................" ฉันได้ กำไร "

คิดอ่าน มั่นใจ..................เมื่อไร ทำชั่ว

กมล คนเขลา..................โฉดเฉา เมามัว

เห็นแต่ แก่ตัว..................ชั่วช้า สามานย์

๏    ................................ยกการ เอาเปรียบ

เฉลียว ฉลาดเพียบ...........เฉียบแหลม ฉาดฉาน

เป็นประ โยชน์ผล.............ที่ดล บันดาล

มอบสุข สำราญ................ไพศาล พิจิตร

๏    .................................คนดี คิดได้

ทำชั่ว มิใช่.......................กำไร ชีวิต

หากเป็น อกุศล.................โฉดฉล ทุจริต

บาปกรรม ตามติด..............ลิดรอน ชอนไช

๏    .................................." ทำชั่ว=ขาดทุน "

อุรา อาดุร.........................คุณค่า หา(มี)ไม่

ก่อทุกข์ แก่เขา..................ย้อนเรา กลับไป

บ่มี กำไร..........................อันใด ได้แทน

๏    ..................................ต้องการ กำไร

" ดี " สร้าง ตั้งใจ................อย่าได้ หวงแหน

ทำดี แด่เขา.......................เราไม่ ขาดแคลน

สิ่งดี ดื่นแสน......................มาดแม่น คืนมา

๏    ..................................." ทำดี ได้ดี "

กำไร มากมี........................ปานที่ ปรารถนา

ตามกฎ แห่งกรรม................ธรรมชาติ สัจจา

ศีลวัตร ศรัทธา....................สุขสบาย ใจเอย ฯ

๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ปลดปล่อย : กลอนคติชีวิต

ปลดปล่อย : กลอนคติชีวิต

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    ครึ้มฟ้า ครึ้มฝน................ครึ้มจน สุริยน ห่างหาย

เมฆา กระจาย......................เรียงราย ไคลรอบ ขอบนภา

๏    รอฟ้า รอฝน....................รอจน รนนาถ ปรารถนา(นาถ=ที่พึ่ง)

เหม่อมอง ท้องนา.................ไม่มี ชีวา ชัชวาล

๏    อุรา สงบ........................ประสบ สัจจะ สังสาร

มัวทุกข์ ทรมาน....................ไม่เห็น เป็นการ กระไร

๏    เมื่อฝน ไม่ตก..................กลุ้มอก มิแล แก้ไข

ตกลง ปลงใจ.......................อย่าไป พิไร รำพัน

๏    เมื่อฝน จะตก...................อย่าปก อย่าคิด ปิดกั้น

จะไม่ มีวัน...........................มีอัน สมหวัง ดั่งจินต์

๏    ชะตา ลิขิต.......................ชีวิต ปานฝน ชลสินธุ์

(บางครา)ไหลเฉื่อย เรื่อยชิน....บางครั้ง หลั่งริน ภินท์พา(ภินท์=ทำลาย)

๏    บ้างสุด หยุดนิ่ง.................ทอดทิ้ง ธรรมชาติ วัสสา(วัสสะ=ฤดูฝน)

ทอดทิ้ง ท้องนา.....................ทอดทิ้ง ชีวา ชลาลัย

๏    เป็นเรื่อง ปกติ....................วิถี โลกา นราศัย(นราศัย=นร+อาศัย)

ประจำ ทำใจ..........................อย่าไป ยึดมั่น บันเทิง

๏    ไร้แสน แก่นสาร..................ชีพวาร อันร้าง ว้างเวิ้ง

เกิด-ตาย กายเบิ่ง....................ยุ่งเหยิง(ใจ)อยู่ใย ให้รำคาญ

๏    อุรา สงบ...........................ประสบ พบสุข ปลุกศานติ์

ปลดความ ต้องการ..................ทะเยอ ทะยาน มลานเอย ฯ(มลาน=เหี่ยว,แห้ง,ตาย)

๓๐ พฤษภาคม ๒๕๕๗

อยู่เย็น อย่าเป็นทุกข์ : กาพย์ยานี ๑๑

อยู่เย็น อย่าเป็นทุกข์ : กาพย์ยานี ๑๑

๏    ฟ้าใส ชายคาส่อง...................สวยผุดผ่อง รองอุษา

ชื่นชู สุริยา................................รุจิรา อาภาเรือง

๏    ปักษา ประสานเสียง................สุขสำเนียง เพรียงพร้องเนื่อง

พนัส ภัทรประเทือง......................ฟุ้งเฟื่องให้ ได้อภิรมย์

๏    วันวาร ผันผ่านไว.....................มิทันไร ก็สายสม

มุ่งหน้า มิปรารมภ์.........................ระดมกิจ พิชยา

๏    วันใหม่ มากมายมี.....................สิ่งใหม่ที่ ชีวีท้า-

ทายพบ ประสบพา........................ประเชิญใจ ไปประจัญ

๏    มีทั้ง สิ่งสร้างเสริม....................นวเริ่ม เพิ่มหฤหรรษ์

มีทั้ง สิ่งสร้างทัณฑ์.......................กดดันจิต คิดใคร่ครวญ

๏    ปรับตัว กับหัวจิต......................ปรับชีวิต ทิศถ่องถ้วน

คิดสรร สิ่งอันควร..........................กระบวนกรรม ธรรมจารี(ธรรมจารี=ผู้ประพฤติธรรม)

๏    อยู่เย็น อย่าเป็นทุกข์..................ร้อนเร่ารุก ผูกโลกย์นี้

ต่อให้ ใครไร้ / มี...........................แก่นชีวี มิต่างกัน

๏    สูง-ต่ำ-จน-ร่ำรวย......................ขี้เหร่-สวย->ม้วยอาสัญ

ฉลาด-เซ่อฯลฯ เสมอกัน..................กลาย(เป็น)เถ้าถ่าน ณ เชิงตะกอน ฯ

๒๙ พฤษภาคม ๒๕๕๗

กิเลสจูงเจตทุกข์ : กลอนเจ็ด

กิเลสจูงเจตทุกข์ : กลอนเจ็ด

๏    อาทิตย์ อัศดง องค์ปัจฉิม................สุดริม ขอบฟ้า ชลาศัย

พรายพรรณ พวยพลุ่ง รุ่งอำไพ..............ค่อยเลือน เคลื่อนไหล ให้ราตรี

๏    นกเขา เจ่าจับ ไม่ขับกู่.....................เคียงคู่ อยู่นิ่ง ยิ่งสักขี

ความหนาว เข้าคลุม สุมทวี...................ป่าดง พงพี ใกล้นิทรา

๏    คืบคลาน เข้าสู่ ความสงบ.................พิภพ ลบเลือน วิหิงสา

หรีดหริ่ง เรไร ไพรพนา.........................เริงร่า ประเลง เพลงระงม

๏    หัวใจ ไพรพง คงคลายผ่อน...............เข้านอน แนบนิ่ง อิงแอบสม

หัวใจ คนพลอย คล้อยภิรมย์..................อุดม สุขะ สงบระงับ

๏    ราคะ โทสะ พยาบาท ฯลฯ.................สร้างทุกข์ สุขขาด ไปปราศสรรพ

สติ ปัญญา มาย่อยยับ...........................งามใจ หายวับ เลือนลับลา

๏    ปรุงแต่ง ด้วยใจ ใจกำหนด.................จะหมด / จะมี สิเนหา

ประโยชน์ อันใด ใยอัตตา.......................ต้องมา สร้างสรรค์ สำราญ(ใน)ตน ?

๏    เห็นโทษ โฉดหลาย ในราคะ...............โทสะ พยาบาท ฯลฯ พาขัดสน

ตั้งจิต ตั้งใจ ไกรถกล.............................เว้นห่าง ว่างหน อกุศลธรรม

๏    จึงจะ สงบเย็น อยู่เป็นสุข....................ไร้ทุกข์ โทษทัณฑ์ มานงามขำ

สะอาด อุรา ทิวา-ค่ำ..............................เลิศล้ำ สัมฤทธิ์ ชีวิตเอย ฯ

๒๘ พฤษภาคม ๒๕๕๗

อิ่มบุญ : กลอนจรรโลงใจ

อิ่มบุญ : กลอนจรรโลงใจ

๏    เมล็ดข้าวสรร พันธุ์ดี ที่หว่านไว้............ถูกคราดไถ ไขว้กลบ หลบปักษี

ทุนรอนลง ปลงหลาย ใต้ปัถพี..................รอวันที่ พิรุณ กูลเกื้อริน

๏    รอวันแล้ว วันเล่า เฝ้าแต่รอ..................เดือนหกก็ ผ่านไป ไร้ฝนสิ้น

ข้าวสารเก่า เก็บใกล้ ไม่พอกิน..................ธรณิน แห้งผาก ร้อนกรากกรู

๏    เก็บผักป่า คว้าได้ ไข่มดแดง................เอามาแกง กินกัน ชีวันสู้

กินไปพราง มองพราง คคนางค์ดู...............ให้หดหู่ สุริยน รนร้อนเฟือน

๏    คิดหาทาง อย่างไร ให้อยู่รอด...............ไม่ทิ้งทอด ศีลธรรม สำคัญเหมือน

สมบัติที่ มีค่า หาลืมเลือน.........................(ต่อให้)แผ่นดินไหว ไคลเคลื่อน บ่เบือนดี

๏    ทำความดี มีสุข ทุกวันได้.....................แช่มชื่นใจ ประจักษ์ เป็นศักดิ์ศรี

ต่อให้เงิน ขาดกระเป๋า ข้าวไม่มี(กิน)...........(จะ)ไม่ทอดทิ้ง ความดี นิรันดร

๏    แม้นต้องตาย ไม่คิด ทุจริตคด................ซื่อกิน-(หา)ได้ ไม่หมด ธรรมบทสอน

กุศลประเสริฐ เกิดก่อ การบวร.....................ผลบุญย้อน ทอนทุกข์ สุขสมใจ

๏    กินข้าวปลา อาหาร พานท้องอิ่ม..............ที่จะอิ่ม ทั้งวัน นั้นหาไม่

ทำความดี ปรีชา สาธุชัย............................จะอิ่มอก อิ่มใจ ไปอีกนาน

๏    ขาดน้ำฝน จนผิน ดินแห้งผาก.................จะไม่จาก น้ำใจ เนื่องไพศาล

แม้นธรรมชาติ ขัดสน จนกันดาร...................นฤมาน นั้นปริ่ม อิ่มปุญเอย ฯ

๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ความคาดหวังต่อคณะปฏิวัติรัฐประหารไทย

ความคาดหวังต่อคณะปฏิวัติรัฐประหารไทย

หลายคนคงคาดหวังว่า 
การปฏิวัติรัฐประหารโดยทหารในเย็นวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๗
จะมีการปฏิรูปโครงสร้างการเมืองการปกครอง เศรษฐกิจและสังคมไทย ให้มุ่งสู่ความสุขความเจริญก้าวหน้า ถอนรากถอนโคนอำนาจชั่วให้หมดไปจากแผ่นดินไทย
....
ผมไม่คิดหวังอะไรขนาดนั้นหรอกครับ เหตุผลเพราะ

๑.ทหารไทย ยังมีความคิด มีวัฒนธรรมองค์กรแบบเดิมๆ เหมือนเมื่อตอนปฏิวัติ พ.ศ. ๒๔๗๕
คือ ยังเป็นแบบอำนาจนิยม พยายามแทรกแซง-เข้ามามีอิทธิพลในอำนาจการเมืองการปกครอง
...
๒.การเมืองการปกครองไทย ไม่เคยพ้นจากการกำหนด-บงการ จากชนชั้นสูง นักการเมืองระดับสูง ข้าราชการระดับสูง นักธุรกิจระดับสูง ที่ชี้นำการเมืองไปในทิศทางที่เอื้อประโยชน์แก่ตัวเองและพวกพ้อง ไม่ใช่เพื่อชาติ ไม่ใช่เพื่อประชาชนโดยรวม
....
๓.บุคคลชนชั้นสูงเหล่านี้ จะแย่งชิง-ต่อรอง-แลกเปลี่ยน ผลประโยชน์และอำนาจการบริหารการปกครองประเทศ ระหว่างกันเท่านั้น ไม่ได้มีการกระจายอำนาจสู่ประชาชนทั้งประเทศอย่างแท้จริง โดยใช้ประชาชนเป็นเครื่องมือเพื่อบรรลุเป้าหมายนั้นๆ คนที่บาดเจ็บล้มตาย ได้รับความเดือดร้อน ก็มีแต่ประชาชนทั่วไป ไม่ใช่บุคคลชนชั้นสูง
....
๔.ประชาชนทั่วไป ยังขาดจิตสำนึก ขาดความรู้ ความคิด ความสามารถ ความพยายาม ความสามัคคีและการรวมพลังอย่างเพียงพอ ที่จะต่อรอง-แบ่งปันอำนาจจากชนชั้นสูงเหล่านั้น ทำได้เพียงเป็นผู้รับใช้ รับสนองนโยบายที่ถูกส่งลงมาจากเบื้องบน
...
๕.คนไทยส่วนใหญ่ ยังไม่มีความรู้ ความพร้อม สำหรับการปกครองในระบอบประชาธิปไตย
หากต้องการให้การเมืองการปกครองของไทยเป็นประชาธิปไตย ที่มีการบริหารการปกครองเพื่อประชาชน คนไทยต้องพัฒนาความรู้ ความคิด ทัศนคติ ค่านิยม มโนธรรม ฯลฯ ที่สอดคล้องกับหลักการระบอบประชาธิปไตย ต้องทำอย่างเข้มแข็งและจริงจัง ไม่ใช่คิดหาแต่ประโยชน์ใส่ตัว ดำเนินชีวิตอย่างไร้สาระไปวันๆ เช่นที่ผ่านมา
....
สรุปว่า ความห่างของช่องว่างแห่งความเท่าเทียมทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคมและการจัดสรรแบ่งปันประโยชน์ของชาติไทย จะคงความกว้างอยู่เช่นเดิม ประชาชนยังคงถูกละเลย หลอกใช้....ไปอีกนาน

๒๖ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ความพยายาม-ความสำเร็จ : กลอนจรรโลงใจ

ความพยายาม-ความสำเร็จ : กลอนจรรโลงใจ

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    ...................................จงรัก ความก้าวหน้า

แต่อย่า ยึดติดว่า.................ชีวิตจะต้องก้าวหน้า เสมอไป

๏    ...................................อันความคิดอ่าน ฝันใฝ่

วาดหมดจด เพียงใดก็ได้.......แต่อาจเป็นจริงได้ สักแค่ไหนกัน ?

๏    ....................................ทุกคนต่าง วิ่งไล่ตามความฝัน

แต่มี ไม่กี่คนเท่านั้น..............ที่สามารถฝ่าฟัน จนบรรลุความสำเร็จ

๏    ....................................ประโยชน์อะไร ในความฝันอันเป็นเท็จ

หลอกกมล ว่าตนวิเศษ...........สร้างสุขที่น่าสมเพช เวทนา

๏    .....................................มุ่งสู่ความจำเริญ กันเถิดหนา

อวิรุทธ์ อุตส่าห์.....................จนกว่าชีวา นี้จะมลาย(อวิรุทธ์=มีอิสระ)

๏    .....................................ความพยายาม อยู่ที่ไหน

พัฒนาศักยภาพเรื่อยไป..........ความสำเร็จไซร้ ย่อมอยู่ที่นั่น

๏    .....................................ไม่ใช่มัวเอาแต่ ใฝ่ฝัน

ไม่ใช่ไร้ความมุ่งมั่น................จะไม่มีวัน บรรลุความจำเริญ

๏    .....................................คนอุตสาหะ นั้นน่าสรรเสริญ

อุปสรรคหนัก-เบา เฝ้าเผชิญ.....เพลิดเพลินในความ พยายามร่ำไป

๏    ......................................สร้างสุจริต ให้เป็นนิสัย

อย่าทุจริต คิดคดใคร...............บาปกรรมตามให้ ไม่คุ้มกัน

๏    ......................................ทุกชีวา ฤาอาจหนีอาสัญ

ทำดี ไม่มีโทษทัณฑ์...............มีแต่ความสุขสันติ์ ทุกวันเอย ฯ

๒๖ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ชะตาปรารมภ์ : โคลงสี่สุภาพ

ชะตาปรารมภ์ : โคลงสี่สุภาพ

  ♫ ♫   ย่างเข้าเดือนหก ฝนก็ตกพรำๆ  ♫ ♫  

♫ ♫  กบมันก็ร้องงึมงำ ระงมไปทั่วท้องนา  ♫ ♫ 

๑. ย่างเดือนหกตกพร้อย...............พรำฝน

เพลงเก่าเยาว์ยามจล..................จิตก้อง

ปัจจุบันเดือนหกยล....................ย่างผ่าน

มิพานพบพิรุณพ้อง.....................เนื้อร้องเพลงหวัง ฯ

๒. กลางคืนมีแต่เพี้ยง...................จิ้งหรีด

เสียงส่งประจงกรีด......................ประณีตร้อง

ข้าวกล้าย่อมมีขีด........................จำกัด

ขาดฝนเกินทนต้อง......................เหี่ยวแห้งเหือดตาย ฯ

๓. ชาวนามิวายน้ำ-.......................ตาริน

ผิว่าขาดเมฆิน.............................ฝนพร้ำ(พร้ำ=พร้อม)

ผลผลิตดั่งชีวิน............................แขวนฝาก

เมตตาจากนภาค้ำ........................ชีพให้ไคลเข็ญ ฯ

๔. พึงรักความก้าวหน้า...................ความเจริญ

อุตส่าห์ฝ่าเผชิญ...........................มุสู้

บันเทิงจิตเพลิดเพลิน.....................พิศสนุก

แรง(กาย,ใจ)รุกและความรู้..............สิสร้างทางสม ฯ

๕. ปรารมภ์สัจจาไซร้......................ไกล-ลึก

เกินกว่าการตรองตรึก.....................ล่วงหน้า

ชะตาชีวาผนึก...............................วิบาก

ฉุดกระชากลากกล้า........................หาให้เลือกสรร ฯ

๖. ชีวันจึงอาจพ้อง..........................ผิดหวัง

หยุดชะงัก-พลัดพราก-พัง................ลื่นล้ม

สถานะอาจถอยหลัง........................ตกต่ำ

กรรมตามติด;จงก้ม.........................หน้ารับกับชะตา ฯ

๗. ความทะเยอทะยานจักต้อง............ควบคุม

สงบจิตอย่าคิดสุม............................รุ่มร้อน

อดทนและสุขุม...............................สู่สันติ

ประสบการณ์สิสะท้อน......................ผ่านพ้นเภทภัย ฯ

๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๗

สายพันธุ์/สายทัณฑ์ : กลอนคติชีวิต

สายพันธุ์/สายทัณฑ์ : กลอนคติชีวิต

๏    อยากเกิดมา ไหมเจ้า ยอดเยาวมาลย์?.......เพื่อประสบ พบพาน กาลสมัย

สภาวะ โลกร้อน สะท้อนภัย..........................ธรรมชาติใกล้ วิกฤติ ชีวิตกรม(กรม=ระทม)

๏    คนครึ่งโลก โศกเศร้า เคล้าอดอยาก...........เป็นอยู่อย่าง ลำบาก พรากสุขสม

คนชั่วชุม คลุ้มคลั่ง ทั่วสังคม...........................สงครามดู อุดม ข่มฆ่าฟัน

๏    อาชญากรรม ลำพอง ครองพิภพ................เสรีภาพ ความสงบ ยากสบสันติ์

ผู้คนคอย เอาเปรียบ เหยียบย่ำกัน..................เหมือนสัตว์ร้าย ใจผลาญ สรรสร้างภัย

๏    ความซื่อสัตย์ อัชฌา แสนหายาก...............ที่ล้นหลาก คือกลลวง กลวงสาไถย

มากมีเห็น เป็นจริง (คน)ไม่จริงใจ...................เอาแต่ได้ เห็นแก่ตน ท้นสามานย์

๏    หลัก "ตัวใคร ตัวมัน" ครรลองโลกย์.............ความโลภโกรก โกรธกราด อาฆาตขาน

เอา(แต่)ตัว(กู)รอด ยอดดี วิถีดาล...................เมตตาไร้ ใจมาร สันดานมล

๏    ความรักที่ เห็นทั่ว=รักตัวเอง......................ไม่กลัวเกรง บาปทำ กรรมอกุศล

ทุจริต มิจฉา สาละวน....................................แม้กับคน ข้างกาย(ยัง)ไม่ปราณี

๏    (ส่วน)มากไม่ทำ หน้าที่ ที่ถูกต้อง................คอยหาช่อง ฉ้อฉล ค้นวิถี

ความสัมพันธ์ สรรพ์พาล ประจานพี..................หลากพาลชน ล้นทวี ทุกวี่วัน

๏    ถ้าถามพ่อ ก็ตอบได้ "ไม่อยากเกิด"..............."การไม่เกิด" ประเสริฐแท้ แก้โศกศัลย์

เมื่อเกิดมา จะขอไม่ สร้างสายพันธุ์..................เป็นสายทัณฑ์ ปันลูก จงสุขเทอญ ฯ

๒๔ พฤษภาคม ๒๕๕๗ 

รสดี : กาพย์ฉบัง๑๖

รสดี : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    " ความดี " มิมีลิ้นรส.................(แต่)สรรพสิ่งทั้งหมด

รสใจ(เลิศ)ยกให้ " ความดี "

๏    เป็นรสา(รส)ประเสริฐศรี................รู้ด้วยฤดี

ไม่มีใดเทียบเปรียบปาน

๏    หมดจดโดดเด่นเป็นประธาน................เหนือทรัพย์ศฤงคาร

(ที่)กล่าวขาน ณ ประดาหล้านี้

๏    สดใสเกิดในชีวี.................เพราะคุณความดี

เปรมปรีดิอิ่มเอมสรวง

๏    บางเบาเสาวรสโชติช่วง................สุกสว่างดั่งดวง

ปวงดารา ศศิวิมล(ศศิวิมล=บริสุทธิ์เพียงจันทร์)

๏    สัมผัสอ่อนโยนเสียจน................อบอุ่น อนล(อนล=ไฟ)

มิ ดลอุ่นได้ใกล้เคียง

๏    สุขสงบภายในใจเพียง................สู่สวรรค์ยานเยี่ยง

มิเอียงโอนให้ใหลหลง

๏    โสตถิปริยธรรมดำรง.................สืบสานมั่นคง(โสตถิ=ความเจริญรุ่งเรือง)

ประจงหฤทัยให้หาญ

๏    ประเชิญสัจจาอาจาร.............สง่าสะคราญ(อาจาร=ความประพฤติดี)

จวบอวสานภวันดร ฯ(ภวันดร=ภพหน้า)

๒๓ พฤษภาคม ๒๕๕๗

เมืองไทย เมืองพุทธ ? : กลอนหก

                                        ขออภัยที่ตัวหนังสือในภาพไม่ชัดเจน แต่ดูใน Photoshop ,Windows ชัดเจนดี

เมืองไทย เมืองพุทธ ? : กลอนหก

๏    เมื่อศึกษา หาคำสอน...................แห่งบวร พุทธศาสนา

ธรรมวินัย ใสสุทธา..........................อัจฉริยะ น่าเลื่อมใส

๏    เพ่งมองดู เพื่อรู้ความ...................เกิดคำถาม ว่าทำไม ?

มีวัดวา คลาคล่ำไป..........................(แต่)เหตุไฉน ไทย(วุ่นวาย)ขัดสน

๏    (ใน)น้ำมีปลา (ใน)นามีข้าว............คือคำกล่าว เก่าถกล

แผ่นดินไทย ไพบูลย์ผล....................สมบูรณ์ท้น ล้นทั่วแดน

๏    (แต่)ไทยกลับรุ่ง เรื่องยุ่งยาก..........ปัญหา(ซ้ำ)ซาก ลำบากแสน

ความสงบ สบขาดแคลน....................และแร้นแค้น ความปลอดภัย

๏    ช่างเหลือล้น คนใจดำ...................อำมหิตห้ำ เลวทรามไซร้

ช่างหลากล้น คนจัญไร......................ทำตามใจ ไร้ศีลธรรม

๏    เห็นแก่ตัว เห็นทั่วทิศ.....................ละเมิดสิทธิ์ วิกฤติกล้ำ

ทุกเพศ-วัย ไม่พานำ(นำพา)................สุจริตทำ หน้าที่ตน

๏    ความคดโกง (ยัง)คงระบาด.............ช่างอุกอาจ ชาติฉ้อฉล

ความยุติธรรม ดำมืดมน.......................ทุกแห่งหนท้นอันธพาล

๏    เพราะพุทธะ ศาสนา(ของ)ไทย.........มีเนื้อใน สาไถยฐาน

ซ่อนไสยศาสตร์ อุบาทว์บาล................ไร้แก่นสาร สติ+ปัญญา

๏    ประชาชน ล้นงมงาย.......................กิเลสหลาย ไตรตัณหา

เอิบทุจริต อวิชชา..............................ไม่ศรัทธา กฎแห่งกรรม

๏    จึงอย่าต้อง ตรึกข้องใจ....................ทำไมไทย ไม่เลิศล้ำ

นับวันยิ่ง วิ่งตกต่ำ...............................ทุกข์ระกำ เกินร่ำเอย ฯ

๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ผลพวงของความดี : กาพย์ยานี๑๑

ผลพวงของความดี : กาพย์ยานี๑๑

๏    มะม่วง หลุดร่วงหล่น.................รอบโคนต้น ล้นผลสุก

(ย่าง)หน้าฝน หน้าผลชุก...............เมล็ดถูกฝัง ตั้งต้นเป็น

๏    ไม่ต้อง ข้องรดน้ำ.....................ไม่ต้อง(จุน)ค้ำ ข้ามผ่านเข็ญ

ไม่ต้อง สอดส่อง ; เว้น..................ว่างบำรุง ยุ่งยากยล

๏    ต้นกล้า มะม่วงแกร่ง..................รากแก้วแทง แสวงหน

ชีพรอด ตลอดจน..........................ออกผลให้ ขยายพันธุ์

๏    เป็นคน ควรสนใจ......................อุตส่าห์ไป ใจแข็งขัน

ตั้งหน้า ตั้งตากัน...........................คุณธรรม์หัด คอยพัฒนา

๏    อย่าให้ ใครเคี่ยวเข็ญ.................ทำตัวเช่น เร้นไร้ค่า

อย่าให้ ใครต้องมา.........................ดุด่าว่า ไม่รักดี

๏    ฝึกแด แต่เยาว์วัย......................สำนึกใส่ ในหน้าที่

สุมน กุศลมี...................................วิริยา ก้าวหน้าไกร

๏    เหินห่าง หนทางชั่ว.....................ละอาย-กลัว (ความ)ชั่วสาไถย

ทำดี มิท้อใจ..................................ในอุปสรรค หนักแน่นทรวง

๏    ศรัทธา สาธุธรรม.........................ชีวีนำ ล้ำเลิศล่วง

อนาคต จะหมดห่วง..........................(เพราะ)ผลพวงกรรม ที่ทำเอย ฯ

๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๗

โลกย์ที่วิปริต-วิตถาร : กลอนคติเตือนใจ

ที่มา : ภาพจากการประกวด Miss Universe Thailand 2014

โลกย์ที่วิปริต-วิตถาร : กลอนคติเตือนใจ

๏    หนูจ๋า (จง)อุตส่าห์ เข้าใจ................โลกย์ใหญ่ ใบนี้ วิตถาร

หลากคน ล้นจิต พิสดาร.......................สามานย์ สันดาน มากมี

๏    คนมาก (ใจ)มักคุด ทุจริต................วิปริต ผิดธรรม งามศรี

ไม่ถือ ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี..........................ชอบที่ สิทำ ตามใจ

๏    แม้ได้ รับการ ศึกษา........................ก็หา ได้แก้ นิสัย

(จึงพบ)คนเพียร เรียนจบ มหา'ลัย...........มารยา สาไถย ใคร่ทราม

๏    ขนาด ชาติเฟื่อง(ชื่อว่า)เมืองพุทธ.......ยังสุด(จะ) ทุจริต ผิดหลาม

กฎหมาย ตราไว้ ก็ตาม..........................(คน)พยายาม ข้ามหมด กฎเมิน

๏    (แม้)ระเบียบ เพียบพร้อม ห้อมผิด........(เมื่อ)ความคิด จิตใจ ไร้เขิน

มักจะ กระทำ กล้ำเกิน............................ประเชิญ (เป็น)ปกติ นิตยา

๏    " คนผิด "บิดเบือน เหมือน" ถูก ".........." คนถูก " กลับพลั้ง กังขา

คล้อยตาม อำนาจ เงินตรา.......................ศักดา สถิต อิทธิพล

๏    ทุกการ ประกวด แข่งขัน......................อย่ามั่น มุ่งหมาย ในผล(ที่ซื่อตรง)

(เพราะ)ทุกกระ บวนการ พานกล..............ฉ้อฉล ล้นเล่ห์ เพทุบาย

๏    ทุจริต ผิดอย่า เอาอย่าง.......................(เพราะ)เป็นทาง สร้างเสื่อม เสียหาย

(จง)เกรงกลัว ชั่วช้า ละอาย......................สุดท้าย (จะ)ได้ดี มีเอย ฯ

๒๐ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ความรู้สึก : กลอนเจ็ด

ความรู้สึก : กลอนเจ็ด

๏    ขอบฟ้า ราตรี มีแสงวาบ.................ฟ้าแลบ แปลบปลาบ กำซาบสี

จดจ่อ รอฝน เยือนยลที......................กลับมี แต่ลม โถมพัดปลิว

๏    เช้าชวน ชื่นชม โสมนัส..................ลมรำ เพยพัด สัมผัสผิว

กิ่งไม้ ไหวโยก ใบโบกพลิ้ว.................งามลิ่ว พิไล ในอารมณ์

๏    สูรย์แอบ แนบซ่อน หลังก้อนเมฆ......สรรค์เสก แสงสร อ่อนโยนสม

เย็นกาย ใจกรุ่น อุ่นวิกรม.....................อุดม เอมอิ่ม พริ้มเพริศเพรา

๏    สัมพันธ์(ระหว่างกัน)สรรพ์พา อุระแผก....ต่างแตก ตามคน กมลเค้า

ผิดรส พจนีย์ ฤดีเนา.............................สุข/เศร้า เสาวดล/วิกลดาล ฯลฯ

๏    เอาอก เอาใจ เอาใส่จิต...................เอาความ นึกคิด พิษฐาน(พิษฐาน=มุ่งหมาย)

เอาความ รู้สึก ตรึกต้องการ...................ลึกล้ำ สำคัญ สานสายใย

๏    แม้นเมิน มองข้าม ความรู้สึก.............สัมพันธ์ สานลึก ผนึกไว้

กลายขื่น ตื้นเขิน สะเทินไคล.................จะไร้ จีรัง หยุดยั่งยืน(สะเทิน=ครึ่งๆกลางๆ)

๏    (กับคนที่)ไม่คิด คำนึง ถึง(ความ)รู้สึก.......สำนึก สึกหรอ มิขอขืน

คบหา (มีแต่)ระกำ คอยกล้ำกลืน............สะอื้น อกตรม ซมเศร้าทรวง

๏    ปัจจัย ภายนอก บอกเล่าไป...............หาซาบ ซึ้งใจ อาลัยล่วง

เอาใจ ใส่ใจ ไม่หลอกลวง.....................เหนือสิ่ง ทั้งปวง ห่วงหาเอย ฯ

๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๗

วิถีแห่งเสรีวิหค : โคลงสี่สุภาพ

วิถีแห่งเสรีวิหค : โคลงสี่สุภาพ

๑. สุริโยโผล่พ้น....................ภูผา

มวลหมู่สกุณา......................เพรียกพร้อง

ทำนองแห่งหรรษา................ขานขับ

สดับสะดวกซ้อง...................รับฟ้าอโณทัย ฯ

๒. นภาใสสีฟ้า......................หน้าฝน

มีแต่ความระรน.....................รุ่มร้อน

แดดสาดส่องไพรสณฑ์..........ระอุ

ปะทุอุณหะย้อน....................แมกไม้เหี่ยวเฉา ฯ

๓. ภุมดลเล่าเหือดแห้ง...........กันดาร

ติณชาติเหลืองกรอบปาน........ชีพไร้

เลียบเลาะแหล่งลำธาร...........ธุลีผาก

หากแต่คนยังไร้....................ตัดไม้สำนึกเห็น ฯ

๔. จึงเป็นความยากแค้น..........แสนเข็ญ

ขาดที่พักพิทักษ์เย็น...............ร่มไม้

อาหารกระซ่านกระเซ็น............หายห่าง

ทำอย่างไรจะได้.....................อิ่มท้องตรองหา ฯ

๕. อีกาเหิมแห่ก้อง..................ผองไกร

ก่อการพาลจัญไร....................รุกล้ำ

ตามสันดานนิสัย.....................ถ่อยเถื่อน

เสมือนว่าระบิลค้ำ...................ป่าไร้มลายสูญ ฯ

๖. อาดูรได้แต่ต้อง...................ทำใจ

ระมัดระวังระไว.......................อยู่-ใช้

รักษาตนผ่านภัย.....................มิประมาท

พัฒนาสามารถให้...................สอดคล้องวิกฤติ ฯ

๗. เผชิญชีวิตด้วย...................ปัญญา

มิรอแต่โชคชะตา....................เกียจคร้าน

สุจริต-อหิงสา.........................สืบส่ง

อลงกรณ์สิริสะท้าน..................ตราบสิ้นชีวินสูญ ฯ

๘. วิถีวิหคผู้...........................เสรี

เป็นอยู่อย่างตามมี...................ตามได้(สันโดษ)

พอใจในวิถี............................สันติสุข

บ่ทุกข์จิตใจให้.......................เดือดร้อนตัวเอง ฯ

๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๗

บันทึกผู้เดินทาง : กลอนคติชีวิต

บันทึกผู้เดินทาง : กลอนคติชีวิต

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    ฝนตก ที่ไหน ?...................อากาศ เย็นไหล ย้ายสู่(ที่นี่)

คลายร้อน ฤดู.........................ให้ผู้ เดินทาง ห่างหน

ห่มผืน นภา............................ฝากกา ยากับ ภุมดล(ภุมดล=แผ่นดิน)

ภยา ผจญ..............................อดทน หนทาง อลังการ

๏    เดินด้วย ดวงใจ...................ไปตาม วิถี ชีวิต

(ชีวิต)แม้นเหมือน น้อยนิด.........แต่จิต ติดใจ ไพศาล

หนทาง บ้างลุ่ม.......................บ้างชุ่ม แฉะและ กันดาร

บ้างก็ เปรียบปาน....................ต้องผ่าน ภูเขา ลำเนาไพร

๏    มีโชค ชะตา.......................เป็นผู้ นำพา ประสิทธิ์

ฤดี ลิขิต................................กำหนด ทิศทาง สั่ง-ไส

มีบุญ หนุนนำ..........................พบสุข เลิศล้ำ ฉ่ำชัย

บาปกรรม ทำให้.......................ทุกข์ได้ พ่ายแพ้ แก่โลกา

๏    ทางใคร ทางมัน...................ทางชีวัน อันวิจิตร

(อาจ)ผ่านไป ใกล้ชิด................เป็นมิตร ติดต่อ เสาะหา

ก่อนแยก จากกัน......................ตามครร ลองของ มรรคา

วิบาก จักพา............................จัดสรร บัญชา ประจญ

๏    วิถี ชีวิน..............................ไม่สิ้น ไม่สุด รุดหน้า

สืบสัจจ์ วัฏฏา..........................เกิด-แก่-ชรา-พยาธิ์ผล

อาสัญ คั่นสาย.........................(แล้ว)เกิดใหม่ กายใหม่ ว่ายวน

ชีวัน ดั้นด้น.............................จวบจน....พ้นจิต พิชยา

๏    หยุดเดิน วันใด ?..................ณ ที่ แห่งไหน ?...ไม่รู้

พุทธสอน พรสู่.........................(การ)เกิดคู่ กิเลส ตัณหา

หมดความ ยึดมั่น......................ถือมั่น สัญชาติ อัตตา

หลักเบิก เลิกรา........................อำลา บันทึก ผู้เดินทาง ฯ

๑๗ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ชีวิตรักของแมวสาว : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ชีวิตรักของแมวสาว : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .............................แมวสาว พราวเสน่ห์

เกกมะเหรก เกเร...........กาเม เหลวไหล

(เมื่อ)ตัวผู้ กลุ้มรุม.........ชื่นชุ่ม ภูมิใจ

สนุกวัน วันไป...............อย่างไร้ สาระ

๏    .............................มิรู้ สู่หา

ชีวิต พิทยา..................คร้านอุต สาหะ

หมกมุ่น ลุ้นรัก..............คึกคัก มากคละ

เฉกเช่น ชัยชนะ............ชีวะ ถกล

๏    .............................ผลเขลา เมามัว

มีลูก หลายตัว...............จากผัว หลายตน

อยู่อย่าง อัตคัด.............อึดอัด ขัดสน

อนาคต มืดมน...............ผจญ เภทภัย

๏    ..............................อดๆ อยากๆ

ลูกที่ มีมาก...................ลำบาก ฝากไส้

ขาดการ อบรม...............บ่มเพาะ จิตใจ

ชั่วช้า สาไถย.................จัญไร ทวี

๏    ...............................กระจัด กระจาย

ลูกต่าง สูญหาย..............บ้างตาย ก็มี

ครอบครัว แตกร้าว...........โฉ่ฉาว บัดสี

โศกเศร้า โศกี.................ขาดที่ พึ่งพา

๏    ................................(แก่)เฒ่ายิ่ง รันทด

มิตรไร้ หายหด................หมดความ หรรษา

ชีวิต แมวสาว...................ถึงคราว ไร้ค่า

สมเพช เวทนา.................อย่าได้ ลอกเลียน ฯ

๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ภัยใกล้ตน คนใกล้ตัว : กาพย์ฉบัง๑๖

ภัยใกล้ตน คนใกล้ตัว : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    กระแตคึกคักแต่เช้า..................ส่งเสียงเรียงเร้า

แหลมราวนกร้องก้องใส

๏    เล่นเลาะเกาะกิ่งวิ่งไล่.................แคล่วคล่องว่องไว

สายตาสาดส่องป้องกัน

๏    ศัตรูผู้อาจรุกรัน.................ราวีชีวัน

ไพรสัณฑ์พลันสบพบเห็น

๏    มีมากมายมิวายเว้น.................แอบซุ่มซ่อนเร้น

ความเป็น-ความตายไม่แน่นอน

๏    ชีวิตคนหวนยลย้อน................สังคมซมซอน

ศัตรูอยู่สลอนรอบหลาย

๏    แม้ปราศสัตว์ป่าหน้าลาย...............(แต่)คนชั่วตัวร้าย

คลึงคล้ายคนดีคลุกคลีเคล้า

๏    (เช่น)คนรู้จักมักออก-เข้า...............เรือนชานบ้านเรา

ญาติพี่น้องผองเพื่อนพันธ์

๏    รู้จักหน้าคาดตากัน................แต่นิสัยนั้น

สันดานรู้แน่แค่ไหน ?

๏    ความคุ้นเคยเลยวางใจ................วันหนึ่งวันใด

กลับกลายภัยเป็นเช่นผี

๏    ข่าวอาชญากรรมทรามมี...............ในทุกวันนี้

เกิดที่ใกล้บ้านกวดขันเทอญ ฯ

๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๗

นายสุวัฒน์ รำนา พ่อของน้องเพลง ได้เปิดใจต่อผู้สื่อข่าวเป็นครั้งแรก

หลังจากน้องเพลง ได้หายตัวไปจากบ้าน และพบเป็นศพ ถูกฆ่าข่มขืน

หลังจากนำไปพิสูจน์ศพโดยทราบว่าเป็นการกระทำของเพื่อนบ้านที่ใกล้ชิด

แต่นายสุวัฒน์ ก็ยังไม่เชื่อว่าเพื่อนบ้านที่บ้านติดกัน จะเป็นคนก่อเหตุฆ่าลูกสาวของตน

และตนเองก็ไม่ทราบว่าเพื่อนบ้านคนนี้ติดยาเสพติด

หากไม่มีหลักฐานที่เป็นแผลจากรอยข่วน และการสารภาพของคนร้าย

ตนแทบไม่เชื่อเลยว่าคนร้ายซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่ลูกสาวไปเล่นอยู่ตลอด

ตนและครอบครัวก็ให้ความเคารพนับถือ ทำให้นึกไม่ถึงว่าเพื่อนบ้านคนนี้จะทำกับลูกของตนได้ลงคออย่างไร

 จาก <http://www.manager.co.th/South/ViewNews.aspx?NewsID=9570000053266> 

รวบตัว น้าเขยโหดที่ก่อเหตุฆ่าข่มขืนหลานสาววัยเพียง 13 ปี ก่อนโยนศพทิ้งร่องน้ำในสวนมะพร้าว 

จาก <http://www2.manager.co.th/mwebboard/listComment.aspx?QNumber=366707&MBrowse=43>