ฤดูหนาวคือเพื่อนเก่า : กลอนต้อนรับฤดูหนาว

ฤดูหนาวคือเพื่อนเก่า : กลอนต้อนรับฤดูหนาว

๏    ในความ มืดมน อนธการ...........................ม่านแห่ง ราตรี ศานติสม

ยินเสียง กระซิบแผ่ว แว่วสายลม..................ระบม โหมพัด หาปัถพี

๏    เรามา จากซีก โลกเหนือ..........................เมื่อโลก เริ่มเรียง เลี่ยงลี้

หันซีก โลกใต้ ให้สุรีย์...............................เข้าสู่ วิถี แห่งเหมันต์

๏    ลมหนาว หอบเอา ความแห้ง.....................มาเปลี่ยน มาแปลง แพลงเสกสรรค์

แต่งสี ใบไม้ ไพรวัน..................................เป็นส้ม,เหลือง,ชาดอัน อัศจรรย์ใจ

๏    เมฆา ลาลับ กับคคนานต์..........................บันดาล ทัศนีย์ ที่สดใส

อวิรุทธ์ ผุดผ่อง อำไพ................................อย่างไร้ ขอบเขต เจตนา(อวิรุทธ์=มีอิสระ)

๏    สัมผัส ความเย็น เป็นยะเยือก.....................ที่เกลือก ผิวกาย ให้เสน่หา

ความหนาว เคล้าคลอ ก่อมนตรา..................ละเมียดละไม ในมนา อารมณ์

๏    กลิ่นไอ ในความ หนาวเย็น........................รู้สึกเช่น รสชาติ สะอาดห่ม

หฤทัย ให้มา ระดม....................................ทำหน้าที่ ปฏิคม ชมเชย(ปฏิคม=ผู้ต้อนรับ)

๏    ต้อนรับ ขับสู้ ฤดูสันติ์................................หฤหรรษ์ อุรา อย่าอยู่เฉย

ธรรมชาติ นาฏยา ประสาเปรย......................มาเลย มาร่วม สำราญ

๏    กล่อมใจ ใกล้ชิด มิตรสหาย.........................ที่กราย เยี่ยมเยือน เพื่อนสมาน

ลมเย้า หนาวเย็น เป็นสัญญาณ.....................เริ่มการ ต้อนรับ กลับบ้านเอยฯ

๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๐

สัจจะของสังขาร : กาพย์ยานี๑๑

สัจจะของสังขาร : กาพย์ยานี๑๑

๏    (มี)ใครได้ ดังปรารถนา.......................ในกายา ร่างสังขาร?

พุทธองค์ ทรงประทาน..........................หลักการคิด พินิจปลง

๏    เลือกเกิด กำเนิดได้............................มีคนใด สมประสงค์?

เลือดเนื้อ เชื้อเผ่าพงศ์...........................คงเป็นไป ไร้แน่นอน

๏    หน้าตา ปัญญาสรรพ...........................ถูกกำกับ อย่างซับซ้อน

บิดา แลมารดร.....................................สะท้อนได้ ไม่สมดุล

๏    ฤดี อุปนิสัย.......................................ศิวิไลส์ ฤาใคร่สถุล

ซาบซึ้ง บึ้งบาป-บุญ..............................เกื้อกูลกิจ พิจารณา

๏    เจ็บป่วย ด้วยเงื่อนไข...........................(เพราะมี)สังขารไซร์ สร้างปัญหา

บ่อเกิด ของโรคา..................................พยาธิ ปริเวียนวน

๏    ปราศจากกาย ปราศจากโรค..................ปราศจากโศก อกุศล

สารพัด ภพสัตว์-คน...............................เกิดจากผล กลไก(เวร)กรรม

๏    สงบระงับ สรรพสังขาร..........................จึงสุขศานติ์ บันเทิงขำ

ที่สุด โลกุตรธรรม..................................พ้นเงื่อนงำ (เกิด-)แก่-เจ็บ-ตาย

๏    สิ้นวัฏ ฏะสงสาร...................................คือหลักการ พึงขวนขวาย

อริยมรรค แปดบั้นปลาย..........................ให้สิ้นสุด(เกิด-แก่-เจ็บ-ตาย) อุตส่าห์เทอญฯ

๓๐ ตุลาคม ๒๕๖๐

มนุษย์กับธรรมชาติ : กลอนหก

มนุษย์กับธรรมชาติ : กลอนหก

๏    อากาศ เย็นชื่น รื่นชม....................................ภิรมย์ ปลายฝน ต้นหนาว

น้ำค้าง พร่างพรู-หมู่ดาว.................................คละเคล้า ราวพง ดงไพร

๏    ธรรมชาติ ดาษดา เสน่ห์................................ชวนชน สนเท่ห์ เร่ไศล(ไศล=เขาหิน)

นอน-กิน ดินกลาง วางใจ................................สุขสะกิด ชิดใกล้ บ่ายบงสุ์(บงสุ์=ฝุ่น)

๏    อากาศ สะอาดมี เสน่ห์..................................กลิ่นสัณฑ์ หันเห เตร่หลง

พฤกษา มาลี โสภีพงศ์...................................ชวนจิต พิศวง งงงวย

๏    ส่วนผสม (ระหว่าง)ดิน-ฟ้า-ป่า-น้ำฯลฯ..............เลิศล้ำ งามงด สดสวย

ไม่มี คนทำ อำนวย........................................เกิดด้วย ธรรมชาติ อัจฉรา

๏    โลกา ทัศนีย์ พิสุทธิ์......................................เมื่อมนุษย์ หยุดสร้าง ปัญหา

ไม่ล่วง ล้ำความ ธรรมดา.................................มุ่งมาด ปรารถนา เปลี่ยนแปลง

๏    อย่าคิด ว่าคน ล้น(ความ)ประเสริฐ....................มักละเมิด กฎธรรม(ชาติ) กำแหง

ผลงาน(ของคน) นานา ส่อแสดง.......................(ว่า)คนทราม จำแลง เห็นแก่ตน

๏    (ความคิดที่)เอาคน เป็นศูนย์(กลาง) วุ่นวาย..........ทำร้าย โลกา โกลาหล

(แนวคิด)มนุษ (ษะ)ยธรรม คำรน.......................มืดมน ฉลเฉ เพทุบาย

๏    สิ่งที่ คนสร้าง บังเกิด.....................................(การ)ละเมิด ธรรมชาติ มาดหมาย

ผลร้อน ย้อนรน คนมลาย.................................ฉิบหาย ได้รับ สดับเทอญฯ

๒๙ ตุลาคม ๒๕๖๐

ทำให้ดีที่สุด : กลอนคติสอนใจ

ภาพจาก https://www.flickr.com/photos/134623686@N02/

ทำให้ดีที่สุด : กลอนคติสอนใจ

๏    เมื่อเกิดมา หน้าตา นี้อัปลักษณ์.......................ต้องรู้จัก จัดแจง แต่งให้สวย

เครื่องสำอาง เสื้อผ้า หา(มา)อำนวย...................เสริมส่งช่วย อวยชัย ใสโสภี

๏    คงไม่ปล่อย ตามบุญ จุนตามกรรม....................สกปรกเสริม เพิ่มซ้ำ ย้ำบัดสี

ยิ่งเกลือกกลั้ว ชั่วช้า ทรามราคี..........................ยิ่งทวี ความเสื่อม เอือมระอา

๏    เรียนหนังสือ ไม่เก่ง อย่าเคร่งเครียด..................ไม่รังเกียจ หนังสือ หรือ(การ)ศึกษา

อย่าทอดทิ้ง การเรียน เพียรวิทยา......................(ไป)หลงเริงร่า นอกลู่ สู่นอกทาง

๏    ใครเรียนเก่ง อย่าเคือง เรื่องของเขา..................ตัวของเรา ต้องเอาดี อย่าลี้ร้าง

เป็นมนุษย์ พึงอุตส่าห์ หาหนทาง.......................เพื่อมุ่งสร้าง อนาคต หมดจดมี

๏    (เมื่อ)รายได้ต่ำ ทำงาน อย่าคร้านเกียจ..............จงกระเบียด กระเสียร เพียรวิถี

(มี)รายได้น้อย ใช้น้อย คล้อยชีวี........................อย่าสร้างหนี้ ริหัด ระมัดระวัง

๏    ยิ่งยากจน ยิ่งต้อง(อด)ทน กว่าคนอื่น................ใจแข็งขืน สู้ไป อย่าไร้(ความ)หวัง

งานสุจริต มีหลาย ให้ยืนยั่ง...............................ทุจริตดั่ง เปลวไฟ ไหม้อัตตา

๏    ทำความดี (ยัง)ไม่ได้ดี อย่าริชั่ว........................ไม่ทำตัว ต่ำทราม ตาม(คน)มิจฉา

บาป-บุญไซร้ ให้ผล ดลชีวา...............................ตามลำดับ เวลา วัฏฏะกรรม

๏    ตราบชีวี เวียนว่าย ตายและเกิด.........................จะประเสริฐ-จนยาก-วิบาก(กรรม)ค้ำ

โชคชะตา คอยสนอง ครรลองธรรม......................อยู่ประจำ ธำรง สงสาร(วัฏ)เอยฯ

๒๘ ตุลาคม ๒๕๖๐

คนดี-ความดี ไม่มีวันตาย : กลอนจรรโลงใจ

คนดี-ความดี ไม่มีวันตาย : กลอนจรรโลงใจ

๏    คนดี จากไป................................เพียงแค่ ร่างกาย ใช่หรือเปล่า?

(เมื่อ)ไม่ลืม เรื่องราว........................ยืดยาว คราวที่ ชีวาสถิต

คุณงาม ความดี..............................ภิญโญ โสภี นิรมิต

สุทธิ พิจิตร....................................ประสิทธิ์ กฤติยา อากร(กฤติยา=เกียรติ,เสน่ห์)

๏    ถ้วนทั่ว หัวใจ...............................คนดี มิไคล ไกลห่าง

เสมือนแสง สว่าง............................กระจ่าง เพริศพริ้ง มิ่งสมร

ความดี พิทักษ์...............................สิสลัก ถักทอ บวร(บวร=ประเสริฐ)

ตราบนิจ นิรันดร..............................สูงยิ่ง สิงขร ภรพิไล(ภร=ค้ำจุน)

๏    (แม้)ดิน-ฟ้า สั่นสะเทือน.................มิเลือน ร้างรา สุคติ

กุศล ดลสิริ....................................เพี้ยงอภิ นิหาร บันดาลให้

ความดี ที่ทำ..................................เลิศล้ำ นำมี นิรามัย(นิรามัย=สบาย,เป็นสุข)

(เมื่อ)เกิดก่อ ต่อไป.........................ประสบ ภพใหม่ ในพิมาน

๏    คนดี-ความดี..................................ไม่มี วันตาย กลายจาก

มรณะ จะพราก................................ได้เพียง เศษซาก สังขาร

คนดี ที่(อยู่ใน)ใจ.............................เกรียงไกร ไปตราบ กัปกาล

ความดี สิดาล..................................สิ้นทุกข์ สุขศานติ์ นิรันดรฯ

๒๗ ตุลาคม ๒๕๖๐

พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ร.๙ รำลึก : โคลงสี่สุภาพ

พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ร.๙ รำลึก : โคลงสี่สุภาพ

๑.เมรุมาศ คติแม้น................................(เขาพระ)สุเมรุสถาน

ศูนย์กลางของจักรวาล......................แกนหล้า

สัตบริภัณฑ์ลาน..............................รายรอบ(สัตบริภัณฑ์=เขาทั้ง ๗ รอบเขาพระสุเมรุ)

ประกอบซึ่งสวรรค์ฟ้า........................หลากชั้นลำดับฯ

๒.รับกษัตริย์สถิตเบื้อง...........................ดาวดึงส์

ดั่งพระโพธิสัตว์พึง...........................รอเฝ้า

บรรลุอุตตมะถึง...............................สำเร็จ(อุตตมะ=สูงสุด)

เผด็จเป็นพระพุทธเจ้า.......................เลิศล้ำธรรมทัศน์ฯ

๓.เมรุมาศ กอปรด้วย.............................บุษบก(กอปร=ประกอบ)

กูฏาคาร ยอดยก..............................๙ ชั้น(กูฏาคาร=ปราสาทยอด)

เมรุประจำมุขทก..............................๔ ทาง(ทก=ทุก)

เมรุประจำทิศนั้น..............................แทนทั้ง ๘ บรรพตฯ

๔.สระอโนดาตล้อม...............................เมรุมาศ

สัตว์หิมพานต์ดารดาษ.......................แหนห้อม

ประติมากรรมพิลาส...........................ประดับ

สรรพศิลป์วิจิตรพร้อม........................เพริศพร้อยพรรณรายฯ(พรรณราย=งามผุดผ่อง)

๕.ทำถวายเพื่อนอบน้อม.........................ภักดี

แด่ภูวนาถจักรี..................................ที่เก้า

ทรงพระยิ่งยศมี................................ยิ่งกว่า

กษัตริย์ในพิภพเจ้า............................ทั่วหล้าสารธรรมฯ

๖.สีดำของเสื้อผ้า..................................อาภรณ์

บ่งบอกความอาวรณ์..........................โศกเศร้า

ประชามีต่อบิดร................................แห่งชาติ

ไม่คลาดสมัครใจเคล้า........................ร่วมไว้ทุกข์ถวายฯ

๗.ทั่วแผ่นดินไทยพร้อม..........................ดำเนินพิธี

บรมราชเพลิงพลี...............................แด่ไท้

ทำบุญทานความดี.............................อุกฤษฏ์

อุทิศเพื่อพระองค์ไซร้.........................ให้เกิดมหากุศลฯ

๘.ขอผลบุญ(ที่)ร่วมสร้าง.........................บันดาล

หลังจากจิตกาธาน..............................ลุกไหม้

บรมราชสรีรางคาร..............................ที่สุด

ส่งจุติสวรรค์ได้..................................ภพแพร้วพิมานฯ

๙.ตราบนิจนิรันดรด้วย.............................ศรัทธา

จนกว่ากาลเวลา.................................จบสิ้น

จะจดจำพระเมตตา.............................กรณียกิจ

จวบชีวิตด่าวดิ้น.................................มอดม้วยมรณสมัยฯ

๒๖ ตุลาคม ๒๕๖๐

แสงสว่างแห่งความดี : กาพย์ยานี๑๑

แสงสว่างแห่งความดี : กาพย์ยานี๑๑

๏    เพ็ญจันทร์ พรรณกระจ่าง.....................สุทธาพร่าง กลางเวหน

โสภี นิรมล..........................................เพริศล้นหล้า และราตรี

๏    แสงพราว สกาวผ่อง............................ทั่วทิศส่อง เรืองรองศรี

สะอาด สุทัศนีย์....................................รุจิรา ภาพิไล

๏    แม้ฟ้า จะมืดมน...................................เพ็ญพรรณพ้น หมองหม่นไม่

แม้โลก สกปรกไป.................................เพ็ญสว่างใส ไร้มลทิน

๏    คนดี ที่สุจริต.......................................ใจวิจิตร เป็นนิจสิน

สัมมา กรรมอาจิณ..................................มีศีลสัจ มาดอัชฌา(มาด=มุ่ง)

๏    ความดี คือที่ตั้ง....................................ยงยืนยั่ง มิกังขา

ผลกรรม กฎธรรมา.................................คือคติ มิแคลนคลอน

๏    แม้คน ล้นรอบข้าง................................สามานย์สร้าง อย่างสลอน

สังคม สมละคร......................................หาร้อนจิต คิดระคาย

๏    กุศล แลผลบุญ....................................เกื้อการุณย์ มิสูญหาย

รักษา ใจสบาย......................................มลายทุกข์ สุขสัญญี

๏    ความดี รุจิรา.......................................ภัทระพา มนาศรี

เลิศค้า ล้ำราคี.......................................โลกียผล อกุศลเอยฯ

๒๕ ตุลาคม ๒๕๖๐

การปฏิบัติธรรม : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

การปฏิบัติธรรม : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ...........................................การป ฏิบัติธรรม

พบเห็น เป็นประจำ.....................ตามคำ พูดคน(ว่าได้ทำ)

(โดย)ห่มขาว เข้าวัด..................(นั่ง)ขัดสมาธิ-สวดมนต์(ขัดสมาธิ อ่าน ขัดสะหมาด)

กระทั่ง ถึงจน............................นอนวัด-กวาด-ถูฯลฯ

๏    ............................................บ้างบวช เป็นพระ

ทำ(ท่าทาง)เป็น สมถะ................วัดป่า ไปอยู่

แต่ยัง เมามัว.............................ตัวกู ของกู

กิเลส เกศชู...............................ตัณหา อุปาทานฯลฯ

๏    .............................................(สรุปว่าทำ)เพียงแค่ พิธีกรรม

หวังบุญ หนุนนำ.........................สมตาม พิษฐาน

ยศศักดิ์-สุขี...............................มีทรัพย์ ศฤงคาร

ล้างบาป สาบผลาญ....................สมาน(แผล) จิตใจฯลฯ

๏    ..............................................ความคิด อวิชชา

สะพัด ศรัทธา.............................อคติ คุณไสย

ภูตผี ปีศาจ................................ระบาด ฤทัย

รกร้าง ห่างไกล..........................(พุทธ)ธรรมวินัย บัญญัติ

๏    ..............................................ศีล-สมาธิ-ปัญญา

กาย-ใจ-วาจา.............................ศึกษา ปฏิบัติ

กิเลส ตัณหา..............................พยายาม กำจัด

สุจริต กิจวัตร..............................(จึง)เป็นพุทธสัตย์ แก่นสาร(จริง,แท้)

๏    ...............................................ปกติ วิสัย

กระทำ กรรมไกร..........................ในทุก สถาน

บ่ต้อง ห่มขาว..............................ป่าวมนต์ อนธการ(อนธการ=ความมืดมน)

(ก็)บรรลุ หลักการ........................ปฏิบัติ ธรรมเอยฯ

๒๔ ตุลาคม ๒๕๖๐

ต้นทุนชีวิต : กลอนเจ็ด

ต้นทุนชีวิต : กลอนเจ็ด

๏    ต้นทุน ชีวี ที่แตกต่าง.........................ทำให้ คนห่าง กันอย่างเห็น-

ได้ชัด สัจจา ปรากฏเจน........................โดดเด่น เป็นภาพ คับอัตลักษณ์

๏    บางคน เกิดมา ก็น่าชัง........................เหมือนดัง พ่อแม่ แลประจักษ์

บางคน เกิดมา ช่างน่ารัก.......................(แต่มี)น้อยนัก ในหมู่ ชนทั่วไป

๏    บางคน เกิดมา ก็โง่เง่า........................โฉดเขลา เล่าเรียน เขียนไม่ได้

น้อยคน เกิดมา ฉลาดไกร......................หัวใส ไวปราชญ์ หัดวิชา

๏    บางคน เกิดมา ก็เจ็บป่วย......................พร้อมด้วย โรคภัย หลายปัญหา

บางคน แข็งแกร่ง แรงกายา....................ปราศจาก พยาธิ์ สุขารมณ์

๏    บางคน เกิดมา ก็ว่ายาก........................ลำบาก สั่งสอน อ่อนทรวงสม

บางคน ว่าง่าย ไม่ตรอมตรม....................ชื่นชม ทำตาม คำตักเตือน

๏    บางคน เกิดมา ก็ประสบ........................พานพบ (ว่าเป็น)หยาบช้า ชอบป่าเถื่อน

บางคน ใจดี มิรางเลือน..........................(ไม่)คลาดเคลื่อน จริยวัตร อัจฉรา(อัจฉรา=ชั่วประเดี๋ยว)

๏    เกิดจาก เวรกรรม ทำมาก่อน..................อดีตชาติ หยัดย้อน สะท้อนว่า

สั่งสม นิสัย-สิ่งใดมา...............................ก่อกรรม ทำสา ระอะไร?

๏    บาป-บุญ-คุณ-โทษ มิหมดสิ้น.................เพียงชั่ว ชีวิน เฉกสินไซร้

ตามติด วิญญาณ กันต่อไป.......................(เป็น)ต้นทุน ภพใหม่ ภายหน้าเอยฯ

๒๓ ตุลาคม ๒๕๖๐

คำอธิษฐาน : กาพย์ฉบัง๑๖

คำอธิษฐาน : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    เกิดมาแม้ว่ายากจน...................(แต่)จะไม่เป็นคน

ชั่วฉลมารยาสาไถย

๏    แม้ปราศชื่อเสียงเกรียงไกร..................ขาดคนกราบไหว้

จะไม่ทุจริตมิจฉา

๏    ถึง(มี)คนสมเพชเวทนา..................ในโชคชะตา

และไร้ยศถาบรรดาศักดิ์

๏    แต่จะไม่ยอมลอมรับ..................ผิดศีลธรรมฝัก

เพราะตระหนักหลักธรรมนำศรี

๏    ภูมิใจที่ได้ทำดี..................พูดดี-คิดดี

โดยไม่มีใครบังคับ

๏    ราคีกิเลสตัณหาสรรพ....................เพียรสงบระงับ

จึงไม่อับจนข้นแค้น

๏    กุศลธรรมบำเพ็ญเป็นแกน...................ละลวง-หวงแหน

เมตตาทั่วแคว้นแดนถวิล

๏    แผ่ไปในหล้าฟ้าดิน..................ให้ทุกชีวิน

อยู่-กิน-เป็นสุขทุกสถาน

๏    ข้าขอแค่เพียงนิพพาน..................หยุดเวียนว่ายวาร

ในสังสาระอธิษฐานเทอญฯ

๒๒ ตุลาคม ๒๕๖๐

ความปรารถนาดี : กลอนคติเตือนใจ

ความปรารถนาดี : กลอนคติเตือนใจ

๏    ข่าวคราว ของข้า ราชการ...........................เกียจคร้าน งานทำ ลามขยาย

(เช่น)ตำรวจ ไม่ยอม จับผู้ร้าย.......................ครูหน่าย ถ่ายทอด คอดวิทยา

๏    กระทั่ง คนไข้ ไปหาหมอ............................ต้องรอ จนตาย แสนขายหน้าฯลฯ

บัดสี ชีวิต พิจารณา.....................................ประเทศ ชื่อว่า "ศูนย์กลางพุทธ"

๏    คนเรา เร่ารุก ทุกวันนี้.................................จน(ทำให้)ยาก จักมี ใจพิสุทธิ์

เห็นแต่ แก่ตน กระมลคุด..............................เยี่ยงทรุด สมัย ไร้ศีลธรรม

๏    ความปรารถ (ถะ)นาดี มีแก่กัน.....................หายาก ยิ่ง(กว่า)ฝัน ชวนขันขำ

ทั่วท้น คนโกง จงใจดำ................................กระทำ กรรมอัน พาลพาลี

๏    (เมื่อ)กระมล คนเรา เอาแต่ได้.....................จิตใจ (ย่อม)คล้ายสัตว์ ทรามบัดสี

แคลนขาด ความปรารถ (ถะ)นาดี...................(ทำให้)โลกนี้ น่าอยู่ หรืออย่างไร?

๏    อันความ เมตตา ปรารถนาดี........................จะมี ต้นทุน ก็หาไม่

เกิดจาก ความคิด และจิตใจ..........................แกร่งไกร พิเศษ ตั้งเจตนา

๏    เอื้อเฟื้อ เพื่อผู้ อื่นเป็นสุข...........................ช่วยเหลือ เพื่อชน พ้นทุกขา

มิทำ ลำบาก ยากกายา................................ดีกว่า จะคิด จิตกันดาร

๏    แค่มี มโนธรรม นำสำนึก.............................ตรองตรึก ลึกล้ำ งามพิษฐาน

น้ำใจ ไหลตวง เต็มดวงมาน..........................(เป็น)พื้นฐาน ของความ ปรารถนาดีฯ

๒๑ ตุลาคม ๒๕๖๐

ธรรมชาติพินาศเพราะคน : กลอนสิ่งแวดล้อม

                                  สุดสะพรึง ไฟไหม้ป่าครั้งใหญ่ในโปรตุเกส ราวกับวันสิ้นโลก

                                    จาก <https://www.thairath.co.th/content/1102269> 

                                                                         

ธรรมชาติพินาศเพราะคน : กลอนสิ่งแวดล้อม

๏    อากาศเย็น เยี่ยมยอ รอสุริเยศ.................ที่ยังคง ปฏิเสธ ทิพาสรรค์(สุริเยศ=พระอาทิตย์)

เห็นเพียงแสง เรืองเรื่อ เหนือไพรวัน...........หมอกขาวควัน อ้อยอิ่ง นิ่งนที

๏    ดาริกา ปราชัย ในที่สุด..........................สุริยน พ้นผุด สุทธาสี

โลกกลับคืน ความงาม ความยินดี...............ปวงปักษี ปรีดา ร้องร่าเริง

๏    ต้นฤดู เหมันต์ ต่างกันกับ........................วัสสะสี สันสรรพ ; นับว้างเวิ้ง

แต่เย้ายวน จิตให้ หมายบันเทิง..................ดึกตื่นแต่ แลเบิ่ง เริงรื่นใจ

๏    ประเทศที่ ประชาชน ล้นความคิด..............(ย่อม)รู้ว่าทุก ชีวิต ล้วนอาศัย

สิ่งแวดล้อม ธรรมชาติ เอกปัจจัย.................บำรุงให้ โลกนี้ มีสมดุล

๏    ถ้าธรรมชาติ เสื่อมทราม ถูกทำลาย............ผลเสียหาย ร้ายรับ กลับเวียนหมุน

คืนทำให้ ชีวิต ชิดทารุณ............................ทุกข์ทรมาน พานพูน สิ้นสุนทรีย์

๏    ประเทศที่ ประชาชน ฉลโฉดจิต.................เอาแต่คิด เห็นแก่ได้ ใคร่บัดสี

สิ่งแวดล้อม ธรรมชาติ ปราดย่ำยี..................อย่างไม่มี สำนึก ตรึกสัมมา

๏    ถูกสั่งสอน-วอน-เตือน ก็(ทำ)เหมือนเก่า.......คนคิดเอา แต่ได้ ไม่ถือสา

ภัยพิบัติ ธรรมชาติ เห็นชัดตา.......................มินำพา ประพฤติ หลักยึดแปลง

๏    ยังอยากมั่ง อยากมี อยากมิลด....................ยิ่งปรากฏ กิจกรรม อวดกำแหง

รุกรานทำ ลายธรรมชาติ มาดรุนแรง...............จนเจียนหมด จรดแหล่ง เหมือนแข่งกัน

๏    ต่อจากนี้ คงจะมี แต่วิโยค..........................อยู่บนโลก อย่างไร ให้สุขสันติ์?

(ข่าว)ภัยพิบัติ กราดกรู สู่ทุกวัน.....................แลนับวัน เพิ่มพิบุล ทารุณเอยฯ

๒๐ ตุลาคม ๒๕๖๐

การแก้ปัญหาชีวิต : กาพย์ฉบัง๑๖

การแก้ปัญหาชีวิต : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    อย่าแก้ปัญหาชีวิต...................ด้วยการทำผิด

พิสิฐศีลธรรม ; ต่ำช้า

๏    ผลกรรมจะลามตามมา................เมื่อถึงเวลา

ประสบทุกข์ตรมซมสนอง

๏    อยากรวยทรัพย์สินเงินทอง..................มิจำเป็นต้อง

เกี่ยวข้องสิ่งผิดกฎหมาย

๏    โลกนี้มีทางมากมาย..................ถ้าไม่ดูดาย

ขวนขวายให้สุดอุตสาห์

๏    ย่อมพบทางสร้างเงินตรา..................ดำรงชีวา

สะดวกสบายไร้กังวล

๏    อยากบรรลุเป้าหมายปลายผล..................สิริวิมล

อย่าโฉดฉลรนเบียดเบียน

๏    ใช้วิธีทุจริตผิดเพี้ยน...............กงกรรมกงเกวียน

วนเวียนเบียนห้ำตามสนอง

๏    (จง)เกื้อหนุนคุณธรรมช่ำชอง..................ศีลธรรม์ครรลอง

ปฏิบัติแคล่วคล่องว่องไว

๏    ชำนาญกรรม์ดีพิไล................ผลดีสิได้

สุขกายใจไร้กังวล

๏    เชื่อมั่นสัทธรรมกรรมกุศล..................ส่งเสริมเพิ่มพล

เป็นคนดีมิทุกข์ใจฯ

๑๙ ตุลาคม ๒๕๖๐

โลภมาก อยากมี อยากได้ : กลอนเจ็ด

โลภมาก อยากมี อยากได้ : กลอนเจ็ด

๏    สินค้า เครื่องใช้ สมัยนี้......................กระตุ้น คนมี ความโลภหลาย

อยากมี มากๆ อยากสบาย....................รู้สึก อับอาย หากไม่มี

๏    คือค่า นิยม สังคมโลกย์.....................หลอกล่อ บริโภค สร้างโศกศรี

ให้คน หิวเงิน เพลินวิธี........................เป็นหนี้ เป็นสิน ดิ้นลนลาน

๏    ความโลภ ทำให้ ใคร่ทุจริต.................ความคิด บิดเบี้ยว เลี้ยวลดหาญ

กิเลส ตัณหา อุปาทาน........................สัญชาต (ตะ)ญาณ เห็นแก่ตัว

๏    จึงโกง จึงกิน แผ่นดินด้าว...................เหิมห้าว บาปกรรม กระทำชั่ว

ฉ้อโกง เขาได้ ไม่เกรงกลัว...................เวรกรรม์ พันพัว มัวมืดมน

๏    อยากรีบ อยากรวย ด้วยทางเถื่อน.........กลาดเกลื่อน อาชีพ อกุศล

(การ)ละเมิด กฎหมาย ถูกใจคน.............(ที่)ไม่สน ผลลัพธ์ อับจนจินต์

๏    มากพ่อ มากแม่ แลติดคุก...................ทิ้งลูก ซุกตรม ซมถวิล

เคืองขัด กัดก้อน เก็บเกลือกิน................สิ้นไร้ ไม้ตอก ยอกทรวงใน

๏    การรู้ เท่าทัน (และ)การรู้คิด.................(การ)ควบคุม ความคิด จิตพิสัย

สิ่งของ (ที่)ต้องการ นั้นเพื่ออะไร?..........จำเป็น จึงใคร่ ได้ครอบครอง

๏    ประกอบ สัมมา อาชีวะ........................วิริยะ สะสม(ทรัพย์) อุดมสนอง

ไม่มี หนี้สิน โศภินปอง..........................ครรลอง ผ่องผุด อุตส่าห์เทอญฯ

๑๘ ตุลาคม ๒๕๖๐

ประเทศ(หรือคน?)เฮงซวย : กลอนสะท้อนสังคม

ประเทศ(หรือคน?)เฮงซวย : กลอนสะท้อนสังคม

๏    โลกใบนี้ พิมล จนกระทั่ง............................คนคลาคลั่ง หลั่งไหล ทำลายหลง

ความละโมบ โลภมาก อยากธำรง..................คู่เผ่าพงศ์ กระสัน เหนือปัญญา

๏    สิ่งแวดล้อม พร้อมผลาญ สำราญพิศ.............ไม่ยั้งคิด เภทภัย บรรลัยหา

(เห็น)ความพินาศ ปัจจุบัน เป็นสัญญาณ์..........มินำพา ตะบี้ตะบัน กันต่อไป

๏    ข้าวในนา ปลาในน้ำ คำกล่าวขาน.................ครั้งโบราณ บ้านเรา เพราไสว

แสนอุดม สมบูรณ์ สุนทรไท..........................มีกิน-ใช้ ไม่หมด สดชื่นครอง

๏    หลักศีลธรรม คำนึง ตราตรึงจิต....................บ่ทุจริต คิดใคร่ ให้มัวหมอง

คนกลัวบาป หยาบช้า มิคะนอง......................บุญปวงปอง ปฏิบัติ หวังชัชวาล

๏    แต่เดี๋ยวนี้ วินัย ไร้เลือนหด..........................คนต่างคด ปดโป้ ลวงโวหาร

เกิดวัฒนธรรม ต่ำช้า แสนสามานย์..................ทุจริต พิษฐาน แพร่ด้านชา

๏    ข่าวประจาน บ้านเมือง ใช่เรื่องหลอก.............พวกขี้ครอก ยอกหยัด ซุกศาสนา

ทำ(ตัว)เยี่ยงลิง กลิ้งกลอก หลอกประชา..........พุทธพา ณิชย์เถื่อน เหมือนซ่องโจร

๏    ข้าราชการ จัญไร ใจคดคิด..........................ช่วยทุจริต ผิดกฎหมาย ใช้หัวโขน

เป็นเครื่องมือ ถือโอกาส ฉลาดโลน.................คอยเอนโอน ฉลฉ้อ ก่อทุรกรรม

๏    ไม่ต้องกล่าว เหล่าพาล นักการเมือง..............ยิ่งฟุ้งเฟื่อง โกงกิน แผ่นดินกล้ำ

หนีคุกไทย ได้สะดวก พวกระยำ......................ช่วยกันทำ ต่ำช้า ตามสบาย

๏    จนเด็ก(บางคน)ด่า "ประเทศ เฮงซวย"ลั่น.......ไม่มีวัน จะเจริญ เชิญขวนขวาย

คนดีแค่ หยิบมือ ฤาระคาย.............................คนมากมาย ใจชั่ว ทั่วชาติเอย?

๑๗ ตุลาคม ๒๕๖๐

*อิมเมจ เดอะวอยซ์ ทวีตเดือด! ประเทศเฮงซวยอีก 1000 ปีก็ไม่เจริญ.... อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/ent/thai/506691

อดีต ผอ.พศ.บอก
พระผู้ใหญ่ Untouchable สะสม “อำนาจ-เงิน” ล้มรัฐบาลได้!

จาก <https://mgronline.com/specialscoop/detail/9600000094778> 

สัตว์โลก : กลอนเปล่า

สัตว์โลก : กลอนเปล่า

๏    สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย

ย่อมรักใคร่

ในผู้ที่มอบและมีให้ในสิ่งที่ตนต้องการ

ย่อมชิงชังผู้ขวางกั้น

มิให้พานพบ

ประสบกับสิ่งที่ตนพึงพอใจ

๏    บุคคลทั่วไป

ไม่ได้ดีหรือวิเศษกว่าสัตว์

เมื่อมิได้ผ่านการฝึกหัด

ดัดกระมลจนพ้นพิสัย(สัตว์)

๏    เป็นผู้ไม่ยึดถือเหตุผล

ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี มิสนใจ

เอาตัวตนเป็นใหญ่

ทำอะไรตามความคิดใคร่ของตัวเอง

๏    ถือทิฐิ-มิคำนึงถึงเหตุผล

เมื่อมีคนขัดใจ ก็มองคล้ายโดนข่มเหง

เพ่งโทษเขาคือศัตรู

ชื่นชูผู้เอาใจเก่ง

รักใคร่อย่างไม่กริ่งเกรง

ว่าเขาอาจจะเล็งลวงหลอก...มิจริงใจ

๏    คนรักดี คิดดี

ย่อมมิเห็นแก่ได้

มุ่งมาดปรารถนาสิ่งใด

ก็ใช้ความสามารถของตน

เป็นหนทางแสวงหา

๏    ไม่คิดแต่จะคอยพึ่งพาเขา

ไม่ดูถูกตัวเรา ว่าปราศจากปัญญา

คนคิดดีย่อมไม่ตีค่า

เปรียบเทียบราคาคนกับวัตถุสิ่งของ

ย่อมไม่แลมอง

วัตถุอยู่เหนือคุณธรรม

๏    ผู้ฝึกหัดขัดเกลาจิตใจ

คิดอะไรจะใช้เหตุผล

สิ่งผิด-ถูก ผูกพันมานกระมล

พัฒนาจิตใจของตน

จนพ้นความเป็นสัตว์ได้

คือบุคคลที่น่าเลื่อมใส

ในโลกอย่างแท้จริงฯ

๑๖ ตุลาคม ๒๕๖๐

เก่าไปใหม่มา : กลอนคติชีวิต

เก่าไปใหม่มา : กลอนคติชีวิต

๏    อากาศ แบบนี้..................................บ่งชี้ เสมือน สัญญาณ

ใกล้(ฤดู)ฝน พ้นผ่าน............................ทะยาน สู่ห้วง แห่ง(ฤดู)หนาว

(อากาศ)เย็นๆ แห้งๆ............................สำแดง ประเทือง เรื่องราว

ลมเปลี่ยน ทิศน้าว...............................เย็นย้าว เยือนจาก อุดร(ย้าว=เหย้า,อุดร=ทิศเหนือ)

๏    สลับ กับฝน......................................ระคน สภาวะ อากาศ

ไม่เชือน เคลื่อนคลาด...........................แม้อาจ ประสบ พบร้อน

โลกเวียน เปลี่ยนมุม(กับดวงอาทิตย์).......คือขุม พลัง สร้างซอน

ฤดูกาล ขานย้อน.................................ก่อนหนาว เข้ามา ประจำ

๏    เหตุการณ์ แทนที่...............................เป็นวิ ถีของ โลกา

เก่าไป ใหม่มา.....................................เพราะ อ นิจจา จุนค้ำ

แม้แต่ แผ่นดิน.....................................ก็ภินท์ พินาศ กลาดกรรม(ภินท์=แตก,ทำลาย;กลาด=เกลื่อน)

ยอดเขา เยาว์ทำ..................................พุ่งล้ำ ยอดเก่า ก้าวไกล

๏    สังคม มนุษย์.....................................ไม่หยุด นิ่งงัน ดาลดล

วารวัน ผ่านพ้น.....................................ผู้คน เปลี่ยนแปลง แสดงไข

ทุกสิ่ง ทุกอย่าง....................................ล้วนต่าง พัวพัน บรรลัย

กำเนิด เกิดใหม่....................................มีอา ยุให้ คะนึง

๏    เกิดมา ต้องม้วย..................................มรณา ด้วยกัน ทั้งหมด

จงอย่า สลด.........................................เป็นกฎ แห่งกรรม ล้ำซึ้ง

ต้องรู้ จักสร้าง......................................สะอาง ผลงาน พานพึง

(ให้)โลกา ตราตรึง................................ระลึกถึง เมื่อพราก จากจรฯ

๑๕ ตุลาคม ๒๕๖๐

ทำงานบันดาลบาป-บุญ : โคลงสี่สุภาพ

ทำงานบันดาลบาป-บุญ : โคลงสี่สุภาพ

๑.หยาดพิรุณรินร้อย.............................ราษตรี(ราษตรี=ราตรี)

บังเกิดสันติสุนทรีย์.........................เย็นชื้น

ความสมบูรณ์ของพงพี....................เป็นแหล่ง

ความสมดุลแห่งโลกรื้น...................ดิน-น้ำ-อากาศฯ

๒.ธรรมชาติทำหน้าที่............................เหมาะสม

ปราศจากซึ่งอารมณ์........................รุมเร้า

โลกาค่านิยม.................................ปวงปลอด

ไม่อิดออดคดเค้า............................เกียจคร้านการย์ถวิลฯ

๓.ปัถพีฤาสิ้นไร้...................................คำครวญ

งานหนักเกินไปปรวน-......................แปรอ้าง

เห็นงานเหมือนเห็นตรวน..................ตรองติด

คดคิดหลบเลี่ยงร้าง.........................ผัดเพี้ยนกิจภารฯ

๔.ทำงานหารายได้...............................สุขสนอง

คือชีวันครรลอง...............................โลกนี้

อยู่ดีกินดีปอง..................................ผลเผด็จ

ยากปฏิเสธทู่ซี้................................ทนกล้า(ทำมา)หากินฯ

๕.ประคิ่นงานการให้..............................อุตสาห์(ประคิ่น=บรรจง)

เกิดกุศลสัมมา.................................แน่แท้

การบริการสาธา-..............................รณะประโยชน์

ไพโรจน์บุญคุณแล้...........................ขอให้พยายามฯ

๖.ความทุจริตเกียจคร้าน.........................งานทำ

สักแต่ก่อกิจกรรม..............................แค่แล้ว

ใครเขาตกระกำ................................ลำบาก

หลากเวรกรรมไป่แคล้ว......................ต้องรับกลับสนองฯ

๗.จงไตร่ตรองถี่ถ้วน.............................ก่อนกระทำ

กิจวัตรงานประจำ.............................จริงแท้

ส่งผลต่อเวรกรรม.............................มากกว่า

ทานบุญตามเทศกาลแม้....................แต่สร้างอุโบสถฯ

๑๔ ตุลาคม ๒๕๖๐