เห็นผิด-คิดชอบ : กาพย์ยานี๑๑

เห็นผิด-คิดชอบ : กาพย์ยานี๑๑

๏    ความดี คือที่พึ่ง.....................เป็นหลักซึ่ง ประเสริฐศรี

ชักนำ ดำเนินชี-.........................วีวิสุทธิ์ มนุษย์ชนม์

๏    อิงอ้าง สล้างศี-.....................ลธรรมกี รติกุศล

สัมมา นิรมล..............................นิรทุกข์ อุกเอกไท

๏    ปิดป้อง กันพร่องผิด................(พึง)เพ่งสุจริต พินิจฉัย

สุจริต กาย-วจี-ใจ........................อย่าให้ออก นอกลู่ทาง

๏    จิตใจ (เมื่อ)ไร้กิเลส.................(จะ)เกิดพิเศษ แสงสว่าง

ส่องสัจ เคยขัด-จาง.....................ให้ใส ขจ่าง อย่างชัดเจน

๏    ตัณหา คืออุปสรรค..................ความจริงหัก ประจักษ์เห็น

อคติ ฤดีเอน...............................เอียงเป็น(ตา)ชั่ง ที่พังภินท์

๏    ทำตาม อำเภอใจ.....................จักขับไส (ความรู้)จริงไปสิ้น

อวิชชา เป็นอาจิณ........................จักอัปลักษณ์ โง่ดักดาน

๏    เห็นผิด คิดเป็นถูก....................เมล็ดพันธ์ผูก ปลูกชั่วหาญ

ทุจริต จิตสามานย์........................สาธุการ โฉดฉันท์กรรม

๏    ความเห็น(ทิฏฐิ) จึงเป็นต้น.........ทางเยื้องยล แห่งชนส่ำ

เป็นแรง ที่แกร่งกำ-.......................หนดวิถี ชีวีเอย ฯ

๓๑ มีนาคม ๒๕๕๘

ความผิดกับการคิดอภัย : กลอนเปล่า

ความผิดกับการคิดอภัย : กลอนเปล่า

๏    เรารับรู้สิ่งที่คนอื่นทำ

เราตีความเพื่อค้นหาสิ่งที่คนอื่นคิด

เราตัดสินความถูก/ผิด

บนพื้นฐานความคิด-นิสัย-จิตใจของตัวเรา

๏    หากขาดซึ่งความรู้จักมักคุ้น

การใช้ดุลยพินิจของเรา เอาไปพิจารณาคนอื่น

ย่อมปราศสุจริตกรรมอันงามชื่น

เมื่อไม่รู้(จัก)จึงอย่าสู่ยื่น

หน้าไปหาบาปมาสาปตน

๏    ความเข้าใจผิด

เป็นสาเหตุให้ทำผิดอย่างมากท้น

โดยเฉพาะกับคน

ที่ยังวนอยู่กับการฟังความเพียงข้างเดียว

ความเป็นคนหูเบา ความโง่เขลาอย่างแน่นเหนียว

อีกทั้งความลำเอียงเทียว

ที่ขับเคี่ยวหัวใจให้ใฝ่เบียดเบียน

๏    เมื่อเกิดการกระทำผิด

ไม่ยากเลยสักนิด ที่จะคิดอภัยให้แก่ตัวเอง

แต่กับการอภัยให้คนอื่น

เกรงว่ายากจักฝืน

สักกี่คนที่พยายามกล้ำกลืน

และสักกี่คนที่แช่มชื่น

ระรื่นกับการให้อภัยทาน

๏    ความผิดของตนยากยลเห็น

แต่ถ้าหากเป็นความผิดของคนอื่นนั้น

ช่างชัดเด่นเช่นภูผา ขยายใหญ่มหาศาล

ความสำนึกผิด-ยอมรับผิดอย่างไม่คิดรำคาญ

เป็นเสมือนเครื่องชี้วัด

ความพัฒนาแห่งกมลสันดาน

ว่าใครเป็นเมธี

หรือเป็นเพียงธุลีพาล สามานย์ชน ฯ

๓๐ มีนาคม ๒๕๕๘

สิริมงคล ? : โคลงสี่สุภาพ

สิริมงคล ? : โคลงสี่สุภาพ

๑. เห็นคำ " รถคันนี้...................สีเขียว "

ติดบนรถ(สี)ดำเทียว.................แปลกแท้

เลขทะเบียนก็แลเหลียว.............ลักษณ์พร่อง

เอาทองคำเปลวแล้...................ปิดไว้บางตัว ฯ

๒. กลัวกระทั่งแม้(เลข)บัตร.........ประชาชน

ไม่เป็นสิริมงคล........................โทษให้

วัน-เดือน-ปีเกิด(ของ)ตน............วิตก

พกพาความคลั่งไคล้..................ไสย(ศาสตร์)แก้แส่ทำ ฯ

๓. หินสีกำไรสร้อย.....................สวมมือ

สิริมงคลคือ..............................ข้ออ้าง

เครื่องรางของขลังถือ.................ตัวติด

ปิดกันอันตรายล้าง.....................เภทพ้นภัยผลาญ ฯ

๔. ลานหลากกิจกรรมพร้อม..........ยอมพลี

แปลกประหลาดทำพิธี................ดั่งบ้า

บูชาปานว่ามี.............................สิ่งสัจ

สารพัดความเชื่อกล้า..................หลงคล้อยตามเขา ฯ

๕. เมาทุกชาติชนชั้น...................แพร่หลาย

ต่างจิตจมงมงาย........................รุ่มเร้า

แลพบการแพร่ขยาย...................ไปสู่

หมู่ยุวชนจนเกล้า.......................จนเข้าเขลาวิถี ฯ

๖. ไม่มีสิ่งใดสร้าง.......................(สิริ)มงคล

นอกจากกรรมกุศล......................เลิศล้ำ

ความวิตกกังวล..........................หวาดหวั่น

บั่นโดยการจุนค้ำ........................ความรู้สู่ไข ฯ

๗. ไม่(ได้)ทำบาปไม่ต้อง..............เกรงกลัว

บุญสัมฤทธิ์ติดตัว........................สุขสล้าง

ความดีขันพันพัว.........................เสกสิริ

วิเศษมงคลคว้าง.........................ครองคุ้มจำเริญ ฯ

๒๙ มีนาคม ๒๕๕๘

ธรรมะเป็นวิทยาศาสตร์ : กลอนคติสอนใจ

ธรรมะเป็นวิทยาศาสตร์ : กลอนคติสอนใจ

๏    ปรากฏ (ฏะ)การณ์ ธรรมชาติ...................วิทยาศาสตร์ อธิบาย เหตุ-ผล

ตักเตือน เงื่อนไข ไกกล.............................พยากรณ์ ก่อนผจญ เหตุการณ์

๏    พาเรา เข้าใจ ธรรมชาติ..........................สามารถ ธำรง พงศ์ศานติ์

ดำเนิน ชีวิต กิจการ...................................ให้ผ่าน พ้นไป ได้ดี

๏    ธรรมะ อธิบาย ใจจิต..............................ถูก-ผิด-ทิศทาง สว่างศรี

เหตุ-ผล-กลไก ชีวี.....................................เกิด-มี-จน-แก่-เจ็บ-ตาย ฯลฯ

๏    ธรรมะ เป็นวิท (ทะ)ยาศาสตร์...................ประกาศ สัจจา แผ่สยาย

ชวนชี้ พิสูจน์ พุทธาธิปราย...........................มากมาย คุณา อานันต์

๏    พุทธองค์ (ทรง)ศึกษา ตรัสรู้....................สอนสู่ สัจแท้ มิแปรผัน

ตราบเท่า ที่มี ชีวัน.....................................หลักธรรม์ ครรลอง ครองพิภพ

๏    ผู้ที่ ศรัทธา ปฏิบัติ.................................พิพัฒน์ อัตถะ ประสบ(อัตถะ=ประโยชน์)

รู้ตาม ความจริง ยิ่งเคารพ............................นอบนบ พิสุทธ์ พุทธา

๏    มิได้ โง่เขลา เมามัว...............................รู้ชั่ว รู้ดี มิกังขา

มิได้ งมงาย ไร้วิชชา..................................แต่ทว่า ปรีชา ปัญญาเชาว์

๏    เมื่อมา ศึกษา พุทธศาสตร์.......................ชีวาตม์ อัศจรรย์ พลันเสาว์

ทุกข์โศก อกถาง บางเบา............................สุขสันติ์ นานเนา เฉลาเชย ฯ

๒๘ มีนาคม ๒๕๕๘

พรชัยในความดี : กาพย์ฉบัง๑๖

พรชัยในความดี : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    ฝนตกตอนใกล้รุ่งสาง.................เมื่อฟ้ากระจ่าง

หมอกขาวเบาบางพร่างผล

๏    วันใหม่ที่ไร้สุริยน.................เมฆกลบ นภดล

บรรยากาศท้นหม่นหมอง

๏    จวบสายสูรย์ผายสาดส่อง................แสงเงินแสงทอง

แสงของชีวิตวิจิตรา

๏    สะท้อนหยดน้ำยอดหญ้า..................เกิดประกายพรายพร่า

งามตาอย่างน่าพิศวง

๏    กิ่งไม้ใบร่วงเริ่มบง..................ผลิใหม่ใบส่ง(บง=แลดู)

ไพรพง อลงกตสดสี

๏    เปรียบเสมือนกับการทำดี.................จะเพิ่มทวี

ให้มีปัญญาอดิศัย

๏    เมื่อมีศีลธรรมประจำใจ.................จะดลดาลให้

ทัศนะสะอาดใสบริสุทธิ์

๏    ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี-พิรุธ................บังเกิดเปิดผุด

ประดุจแสงสวjางกระจ่างใส

๏    ความคิดพิจารณาประไพ................สรรค์สร้างกว้างไกล

เพราะจิตใจไร้มลทิน

๏    กิเลสตัณหาสงบสิ้น...............เห็นให้ได้ยิน

ชีวินสัจจา วรากร(วรากร=วร+อากร)

๏    อยู่เย็นเป็นสุขสโมสร................ปราศจากทุกข์ร้อน

เพราะพรชัยในความดี ฯ

๒๗ มีนาคม ๒๕๕๘

ผิดหวังเพราะหวังผิด : กลอนเจ็ด

ผิดหวังเพราะหวังผิด : กลอนเจ็ด

๏    ใบไม้ แห้งหล่น บนลานบ้าน...............หลังจาก คืนวาน ฟั่นลม-ฝน(ฟั่น=มืดมัว)

เช้านี้ ฟ้ายัง ร้างสุริยน...........................นภดล กล่นเกลื่อน เมฆเชือนชุม

๏    ลมเย็น เช่นรื่น ชื่นอากาศ...................แม้ขาด แสงทอง สาดส่องสุม

อโณทัย ใสสด หมดจดมุม......................เสมอขุม สมบัติ ธรรมชาติมี

๏    เปิดหู เปิดตา ปัญญาเปิด...................ประเสริฐ สิ่งสรร จรรโลงศรี

ความอยาก ผลักไส ไม่รอรี.....................โลกมี หลากการ บันเทิงใจ

๏    ถึงสิ่ง ที่คิด ผิดหวังคาด.....................ความปรารถ (ถะ)นา หาสมไม่

เรื่องดี มิเป็น เช่นดั่งใจ...........................เรื่องไร้ ประโยชน์ โทษยาตรา

๏    ปล่อยให้ มันเป็น เช่นปรากฏ...............ปลงปลด กิเลส เจตน์ตัณหา

ขันติ หทัย ไม่นำพา...............................รักษา กมล กุศลมาน

๏    พอใจ ในสิ่ง ที่จริงเป็น........................จะเห็น หนทาง สว่างศานติ์

ปราศจาก ทุกข์ใจ ให้เบิกบาน..................เมื่ออุ ปาทาน ปวงบรรลัย

๏    แม้มิ สมหวัง ในบางสิ่ง.......................ทุกสิ่ง จักทราม ตาม(ก็)หาไม่

สิ่งอื่น ชื่นตา มองหาไป..........................จักให้ ได้เห็น มิเว้นวาง

๏    ดวงจิต ผิดหวัง เพราะหวังผิด..............ชีวิต คิดใคร่ ใสกระจ่าง

หวังสู่ กุศล ถูกหนทาง............................อยู่อย่าง เป็นสุข สิ้นทุกข์เทอญ ฯ

๒๖ มีนาคม ๒๕๕๘

งดงามน้ำใจ : กาพย์ยานี๑๑

งดงามน้ำใจ : กาพย์ยานี๑๑

๏    ฟ้าครึ้ม อึมครึมฝน...................แล นภดล ดูหม่นหมอง

เมฆา มาครอบครอง.....................แสงสูรย์ต้อง พร่องแผ่วตาม

๏    ลมพัด อากาศพบ....................หนาวเลี่ยงหลบ ฤดูข้าม

รอยต่อ(ฤดู) รอร้อนตาม.................มาทำให้ พงไพรพี

๏    ดอกไม้ แม้นได้ฝน...................เกสรปน เป็นผล(ไม้)ศรี

(หาก)ขัดสน ฝนไม่มี.....................หน้าร้อนนี้ สิขาดแคลน(ผลไม้)

๏    น้ำใจ เนื่องในจิต......................ทรงประสิทธิ์ สฤษฏ์แสน

ขับเดช ทุกเขตแดน.......................แร้นแค้นให้ สลายดล

๏    เปรียบเสมือน สุธาทิพย์..............ได้ดื่มจิบ ดับขัดสน

ชุ่มล้ำ ฉ่ำกมล..............................ดุจชลธิศ นิมิตมี(ชลธิศ=ชลธี)

๏    งดงาม น้ำใจเปี่ยม.....................ไรเทียบเทียม เรี่ยมเท่านี้

ทุกชาติ ทุกชีวี..............................ล้วนยินดี ร่วมปรีดา

๏    ให้อย่าง ไม่หวังผล....................น้ำใจยล ล้นผลา

เพิ่มพูน เป็นปุญญา........................สูงส่งค่า เสริมบารมี

๏    เอกองค์ อลงกต........................ยังหมดจด ยศสักขี

โดดเด่น เห็นโสภี...........................สิริพัฒน์ สวัสดิ์เอย ฯ

๒๕ มีนาคม ๒๕๕๘

ใส่ร้ายป้ายสี : กลอนปัญหาสังคม

ใส่ร้ายป้ายสี : กลอนปัญหาสังคม

๏    ประวัติศาสตร์ ชาติไทย..................ย้อนไกล กลับไป ในอดีต

เส้นทาง ถูกขีด.................................นครา จารีต นิจฉล

คนดี ศรีสยาม...................................หลากหลาม ถูกทำ ร้ายจน

กระเสือก กระสน...............................ลี้ภัย ไร้ผล จน...มรณา

๏    ใส่ร้าย ป้ายสี................................คนดี คล้ายเป็น คนผิด

คดี วิกฤติ.........................................อาชญ์ติด เป็นผู้ ต้องหา

ความ อ ยุติธรรม................................ดำ-ด่าง อย่างไม่ นำพา

ถูก/ผิด คิดว่า....................................มิใช่ ปัญหา ของตน

๏    สังคม สาไถย.............................มือยาว สาวได้ สาวเอา

เห็นแก่ตัว มัวเมา................................รุ่มเร่า เขลาโฉด ฉ้อฉล

อามิส สินจ้าง....................................เข้าข้าง ทางให้ ประโยชน์ยล

สังคม สับสน.....................................อลหม่าน พาลชั่ว ได้ดี

๏    ปัจจุบัน การณ์คง...........................ดำรง กงเดิม เกริมแกร่ง

คนดี โดนแกล้ง.................................พลิกแพลง ใส่ร้าย ป้ายสี

คนชั่ว สาไถย....................................พวกมาก ลากไป พิไลมี

จารีต ประเพณี...................................ที่ทำ ให้ไทย ไม่เจริญ

๏    ถือเป็น กรรมเก่า............................ของเหล่า คนดี (คงเคย)ทำไว้

แต่ก่อน แต่ไร....................................ยังไม่ (เป็นคน)ดีเช่น เห็นเหิน

เวรกรรม ตามสนอง.............................จึงต้อง ทุกขา ประเชิญ

ไม่ขาด ไม่เกิน...................................ดำเนิน ตามกฎ แห่งกรรม

๏    ดูกรรม ของเขา..............................เอามา อบรม ข่มจิต

โลกีย์ ชีวิต........................................วิปริต วิกล ล้นล้ำ

ถ้าถูก ทำร้าย.....................................ใส่ร้าย ป้ายสี ฤดีตรำ

กำหนด จดจำ.....................................จงทำ ใจให้ สงบเทอญ ฯ

๒๔ มีนาคม ๒๕๕๘

สุคนธ์กุศลจิต : กลอนหก

สุคนธ์กุศลจิต : กลอนหก

๏    ราตรีนี้ มีสุคนธ์.....................กำจรจล ล้นไพรสัณฑ์

จากบุปผา นานาพันธุ์.................เข้าประชัน รัญจวนใจ

๏    ต้องพึ่งพา มวลอากาศ...........ที่สะอาด บริสุทธิ์ใส

กลิ่นหวนหอม พร้อมแพร่ไป.........ไกลแสนไกล ไร้มลทิน

๏    คะนึงนั่ง สังเกตว่า.................ผองบุปผา ขจรกลิ่น

ล้วนขาวมี สีประทิน....................โศภินพร่ำ เสกค่ำคืน

๏    เหมือนความดี ที่ขจร..............งามสุนทร ป้อนโลกรื่น

ไม่แต่ตน แม้คนอื่น.....................ต่างแช่มชื่น ครื้นความดี

๏    จิตต้องใส ใจบริสุทธิ์...............จึงผ่องผุด จรูสศรี(จรูส=สูง)

ปวงคุณธรรม ความพฤติธีร์............งอกงามมี คู่ศีลธรรม

๏    อกุศล มลทินเจต....................สามานย์เลศ เศลษส่ำ(เศลษ=การเกาะ,การติด)

เป็นอุปสรรค ประจักษ์จำ...............มืดมนดำ ค้ำครองใจ

๏    ความโฉดฉล คนชั่วช้า.............มากมารยา อย่าฝันใฝ่

รู้รสธรรม ล้ำลึกใน.......................ปรมัตถ์ศรัย ใคร่ศรัทธา

๏    ครวญลึกซึ้ง คำนึงคิด..............ใจสุจริต วิจิกิจฉา

จึงสรรค์สร้าง จ่างปัญญา..............พิสุทธา สถาพร ฯ

๒๓ มีนาคม ๒๕๕๘

ทำดีมีกำไร : กลอนแปด

ทำดีมีกำไร : กลอนแปด

๏    การค้าขาย หมายที่ มีส่วนต่าง...............อยู่ระหว่าง ราคา ซื้อกะขาย

ราคาซื้อ  สูงกว่า น่าเสียดาย.....................สัญญาณหมาย ขายมาด แล้วขาดทุน

๏    (ธุรกิจ)หากไม่ทำ กำไร..อะไรเหลือ ?....ยิ่งขายเนา เข้าเนื้อ เอื้อขาดสุญ

ทำธุรกิจ ผิดพลาด ก็ปราศทุน...................มิสมดุล ทุนหมด กำสรดจินต์

๏    กิจกรรม ประจำวัน บันดาลสร้าง............บ่แตกต่าง ห่างไกล กำไรถวิล

มิเพียงแต่ แค่ทำ มาหากิน.......................ทุกสิ่งสิ้น ชินชา หาเพิ่มพี

๏     เป็นธรรมชาติ สัจจา ใจมนุษย์..............ไม่เคยหยุด แสวงหา โลภวิถี

อยากได้มาก ครองมาก หลากทวี...............จึงยินดี ปรีดา สาธุดล

๏    เมื่อไม่ได้ ด้วยจุด สุจริต.......................ก็คดคิด มิจฉา มรรคาฉล

เมื่อไม่ได้ ด้วยเล่ห์ โฉเกจล......................ก็ใช้กล มลการ สามานย์ไกร

๏    มโนทัศน์ อัตตา แสนฉลาด..................ที่สามารถ เอาเปรียบ เหยียบเขาได้

จินตนาการ มั่นทำ มีกำไร.........................มิสนใจ ใครทุกข์ (หวัง)สุขแค่ตน

๏    เมื่อผลกรรม ตามทัน ตามกรรม์กฎ.........จึงสลด อดสู อยู่เหลือล้น

เมื่อต้องทุกข์ ทรมาน อัดอั้นมน.................จึงประจญ กลพลาด ขาดทุนทำ

๏    ต่างจากการ ทำดี วิเศษดุจ...................ได้ผลดี วิสุทธ์ ผุดเลิศล้ำ

สนองตน ล้นดี วีรตรำ..............................เป็นประจำ กำไร ใช้ชีวา

๏    เลือกวิธี ที่ถูก จึงสุขสม........................เลือกชื่นชม ภิรมย์ให้ ไร้ปัญหา

เลือกกระทำ กรรมอัน ถ่องจรรยา................จึงเลื่องชื่อ ลือชา ปัญญาชน ฯ

๒๒ มีนาคม ๒๕๕๘

กุศลกลจิต : กลอนจรรโลงใจ

กุศลกลจิต : กลอนจรรโลงใจ

๏    ฝนตก ไม่นาน....................คืนวาน จึงไม่ ค่อยหนาว

ใบคูน หล่นราว.......................เริ่มก้าวสู่ ฤดูใหม่

ดอก(ตูม)เห็น เป็นพวง.............แทนที่ กิ่งท่วง(ที) ร่วงใบ

อากาศ สดใส.........................รุ่งเช้า วันใหม่ พิไลรมย์

๏    ซื้อหา อาหาร.....................ทดลองทาน รายการใหม่

รู้สึก แปลกไป.........................จิตใจ ใสสด ปรากฏสม

ลองคิด กิจกรรม......................เปลี่ยนใหม่ ไม่ซ้ำ ทำวิกรม

ระรื่น ชื่นชม............................อุดม ชีวะ สดุดี

๏    กุศล กลกรรม......................หาได้ ซ้ำซาก น่าเบื่อ

คิดใคร่ ให้เคื้อ.........................เอื้อเฟื้อ บรรลุ สุขี

สุขบ้าง สงบบ้าง......................อยู่อย่าง สันติ วิธี

กุศล ผลมี..............................ทุกที่ ที่ทำ จำเริญ

๏    สุขใด จะสู้..........................ฤดี คงคู่ กุศล

โสภี นิรมล..............................ผู้รู้ ทุกคน สรรเสริญ

ทุกคน ทำได้...........................ทุกคน ผลได้ ให้เพลิน

เลิศล้ำ ดำเนิน..........................เผชิญ ชีวิต วิจิตรา

๏    ไม่เป็น คนสวย.....................ไม่รวย ก็มี ความสุข

จิตไร้ ไฟรุก.............................ปราศทุกข์ ทะยาน ตัณหา

สงบ สบาย...............................สลาย เทวษ เพทนา

คือสิ่ง สูงค่า.............................แต่ขาด มูลค่า ราคาพลี

๏    กุศล กลจิต..........................อย่าคิด ว่าอาจ เสแสร้ง

ศีลธรรม สำแดง........................จรัสแจ้ง แกร่งกล้า สง่าศรี

อาการ มารยา...........................หลอกได้ แต่บรรดา ผู้มี

มืดมน ฤดี.................................หาใช่ หทัยที่ พิสุทธ์เอย ฯ

๒๐ มีนาคม ๒๕๕๘

ดอกข้าว : โคลงสี่สุภาพ

ดอกข้าว : โคลงสี่สุภาพ

๑. แจกันปักดอกไม้.................มาลี

สารพัดสรรพพันธุ์มี..................ชดช้อย

ประกวดประชันพี....................เพิ่มค่า

ยกย่องโสภาพร้อย..................เลิศร้อยรัญจวน ฯ

๒. ครวญคิดถึงดอกข้าว.............เสาวคุณ

ผลิตผลแผ่การุญ.....................โลกเลี้ยง

กลับถูกหมางเมินหนุน..............บุญปราศ

ราวกับขาดค่าเพี้ยง..................ดอกหญ้าเดนเสมอ ฯ

๓. ดรุณีมีรูปล้ำ.........................เลอโฉม

ชนต่างแห่แหนโหม..................แซ่ซ้อง

จัดประกวดประโลม..................ชูเกียรติ

เบียดเสียดใคร่ไขว่คล้อง...........คู่จ้องจองชีวี ฯ

๔. นารีมีความรู้........................(ความ)สามารถ

สังคมประเทศชาติ....................ผงาดสร้าง

คุณประโยชน์อุโฆษกาจ.............ปรากฏ

(กลับ)หมดคนสนใจอ้าง.............หากแม้นรูปทราม ฯ

๕. (แต่)ความดีมีคนรู้..................สรรเสริญ

เห็นค่าปัญญาประเมิน.................เลิศล้ำ

ความสามารถสูงเกิน...................กายค่า

บูชาสาธุค้ำ...............................คุณเพี้ยงพีรชน ฯ

๖. คนงามที่โลกพื้น.....................พสุธา

ยกย่องปานเทพธิดา...................เทิดแล้ว

มักปราศสติปัญญา.....................โง่เง่า

เอาแต่ใจตนแกล้ว......................ด่างพร้อยพฤติกรรม ฯ

๗. สำคัญคนควรให้.....................สำคัญ

จึงเปี่ยมจรรยาบรรณ...................รอบรู้

ถือวิถีชีวัน.................................ประเสริฐ

เกิดคุณประโยชน์กู้.....................เกียรติก้องกำบน ฯ

๒๐ มีนาคม ๒๕๕๘

การศึกษาสูงจิตใจต่ำ : กาพย์ฉบัง๑๖

การศึกษาสูงจิตใจต่ำ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    บ้านใกล้เรือนเคียงเรียงครัน.................ห่างจากบ้านฉัน

ประมาณ ๔-๕ คูหา

๏    มีชายที่ฉันเรียก " คุณตา ".................และเรียกภรรยา

ของท่านว่า " ยาย " ใจดี

๏    ทุกวันทั้งสองขมันขมี..................ตื่นก่อนสุรีย์

ส่องศรีนิรมิตวิจิตรแสง

๏    งานทำไร้ความเคลือบแคลง.................ความขยันกรรม์แกร่ง

คือแหล่งรายรับสร้างทรัพย์สิน

๏    ช่วยให้มีอยู่มีกิน.................ตราบชั่วชีวิน

โดยไม่ดิ้นรนจนเกินการ

๏    ทั้งคู่อยู่อย่างสุขศานติ์.................ไม่ปองต้องการ

อยากรวยร่ำปานเศรษฐี

๏    รักใคร่ใจสามัคคี.................ไม่เคยคิดมี

ราคี ริออกนอกใจ

๏    ทั้งๆที่การศึกษาไร้...............แค่อ่าน-เขียนได้

ไม่ใส่ใจในศาสนา

๏    แต่ยึดมั่นต่อจรรยา...............ระเบียบ-กติกา

จารีตประเพณีที่สืบสาน

๏    ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี มีมานาน...............ศรัทธาสมาทาน

ไม่มีสันดานสามานย์ฉล

๏    ต่างจากรุ่นใหม่วัยคน...............การศึกษาล้น

(แต่)วนเวียนเพียรทุจริตมิจฉา

๏    ดูถูกศีลธรรม์จรรยา................เมามัวกามา

โลภมาก-บาปหนาว่า(เป็นสิ่ง)ทันสมัย

๏    (ดำเนิน)ชีวิตผิดพลาดอนาถใจ.................ก่อกรรม์จัญไร

สู้(คน)ศึกษาไร้ไม่ได้เลย ฯ

๑๙ มีนาคม ๒๕๕๘

ขับรถ-ขับเคลื่อนชีวิต : กลอนเปล่า

ขับรถ-ขับเคลื่อนชีวิต : กลอนเปล่า

๏    ที่สุดของความสำคัญในการขับรถบนท้องถนน

คือการพาตน ไปถึงซึ่งที่หมายโดยสะดวกปลอดภัย

จำเป็นจะต้องใฝ่เรียนรู้เทคนิคการขับขี่

ต้องมีการศึกษา-ปฏิบัติตามกฎจราจร

เป็นสิ่งที่ถูกพร่ำสอนกันอยู่เสมอ

แต่บนถนนมักจะพบเจอคนขับส่วนใหญ่

ที่ไม่ค่อยรู้วิธีขับ และไม่สดับกฎจราจร

๏    การดำเนินชีวิต คิดไปก็คล้ายกันอย่างน่าฉงน

ที่สุดของความสำคัญในการดำรงชีวิตคน

คือการดำเนินชนม์อย่างสะดวกปลอดภัย

ไร้ปัญหา-อุปสรรค-ความทุกข์ร้อน

จำเป็นต้องมีจริยธรรม-ศีลธรรม-คุณธรรม

ปฏิบัติตามขนบธรรมเนียมจารีตประเพณีที่สุนทร

แต่น้อยคนนักที่จะอาวรณ์

การกระทำมักสะท้อน ย้อนความเห็นแก่ตัวและทำตามอำเภอใจ

๏    การขับขี่รถบนถนนหนทาง

ต้องเผชิญกับเพื่อร่วมทาง และผจญกับคนที่ขับสวนทางอย่างมากมาย

ความมีน้ำใจ ช่วยเพิ่มความปลอดภัย-ลดอันตราย-ปัญหาและอุบัติเหตุ

แต่ก็มีคนที่เจตนาจะฝ่าฝืนกฎจราจร-คลอนแคลนน้ำใจ

อยากเอารัดเอาเปรียบ อยากเอาชนะ อยากจะกลั่นแกล้งรถคันอื่น ฯลฯ

ขับขี่อย่างประมาท-อันตราย

ซึ่งตายคนเดียวไม่ว่า แต่ดันพาคนอื่นไปตายด้วย

พบรถแบบนี้ พึงหลีกหนีให้ไกลห่าง

๏    เฉกเช่นกับการดำรงตนในสังคม

ควรอุดมด้วยน้ำใจไมตรีจิต คิดเมตตาปราณีต่อกัน

จะบรรเทาปัญหาการกระทบกระทั่ง

รังสรรค์ชีวิตให้สงบราบรื่นน่าชื่นชม

แต่ก็มีคนโสมม ที่ชอบข่มเหง-เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น

เห็นแก่ตัว-ฉ้อฉลคดโกง

ประสงค์จะทำคนอื่นให้ลำบากเดือดร้อนรำคาญ

พึงระวังอันธพาลเหล่านี้ไว้ อย่าไปคบค้าสมาคมได้เป็นดี

๏    คนที่ขับรถเร็ว-ประมาท-หวาดเสียว-ผิดกฎจราจร ฯลฯ

ไม่ใช่คนขับที่เก่ง

คนที่รีบเร่งแสวงหาความสำเร็จในชีวิต

ใช้ชีวิตอย่างประมาท-เสี่ยง-ใจกล้าบ้าบิ่น-ฉ้อฉล

ไม่ใช่คนใช้ชีวิตที่น่ายกย่อง

การรู้จักจังหวะชีวิต

ในยามราบรื่นทำอะไรเร็วได้ก็ทำให้เร็ว

ยามมีอุปสรรคปัญหา ต้องช้าก็ยอมที่จะช้า

เวลาทำได้ก็ให้ทำ เวลาทำไม่ได้ต้องไม่ไปฝืน

อุบัติเหตุบนถนน อาจทำให้การขับรถหยุดชะงัก

อุบัติเหตุในชีวิต อาจพลิกผันให้ทุกข์ทรมานจวบจนวันตาย

๏    ใครๆก็อยากขับรถที่แพง-แรง-สวย-และรุ่นใหม่

แต่ก็ไม่ใช่ปัจจัยที่จำเป็นต่อการไปถึงที่หมาย

การไม่รู้จักขับขี่-การไม่รู้วิธีดูแล

รถแพง-แรง-ใหม่ ก็เป็นได้แค่ยานพาหนะที่ไร้คุณภาพและประสิทธิภาพ

๏    ใครๆก็อยากมีชีวิตที่หรูหรา-งามสง่า-ทันสมัย

แต่หาได้เป็นปัจจัยสำคัญ ในการดำเนินชีวันที่สุขสม

การไม่รู้จักดำเนินชีวี การไม่รู้วิธีดำรง

คงทำให้ชีวีที่หรูหรา-งามสง่า-ทันสมัย

มีคุณภาพ-ประสิทธิผล ไม่ได้เลย

๏    ขับขี่รถและดำเนินชีวิต

ยังมีข้อที่ใกล้ชิดให้คิดคำนึงอีกหลากหลาย

ชวนให้ไปใคร่ครวญ อย่างถี่ถ้วนอย่าดูดาย

เพื่อถึงซึ่งความสวัสดีมีชัย

ตลอดทางจนถึงบั้นปลายชีวิตเทอญ ฯ

๑๘ มีนาคม ๒๕๕๘

ดอกเสี้ยว-เด็กสาว : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

ดอกเสี้ยว-เด็กสาว : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

๏    ดอกเสี้ยว สีขาว.................สุทธ์สกาว ผ่องพรรณ

ผลิใน ไพรสัณฑ์....................คคนานค์ ผันผาย

ใบทิ้ง กิ่งถ้วน........................ดอกล้วน บานกระจาย

เต็มต้น ล้นหลาย....................เฉิดฉาย ชวนชม

๏    ดอกเสี้ยว เด่นราว..............เด็กสาว บริสุทธิ์

จรรย์จอง ผ่องผุด...................อุตสาหะ สะสม

ไม่มี มลทิน...........................ไม่สิ้น อภิรมย์

ลดละ อาจม..........................สังคม อุดมมี

๏    สัจจา สมาน......................สัตสาน นันทา(สัต=ดี,งาม)

พากเพียร พิทยา....................ปรีชา สง่าศรี

เทิดศีล (ละ)ธรรม...................คุณล้ำ ความดี

ผิด-ชอบ-ชั่วฯลฯมี...................สติ พิจารณ์

๏    ระเบียบ วินัย......................ใส่ใจ หน้าที่

สรรสร้าง สล้างมี.....................เมธี พิษฐาน

หนักแน่น หทัย.......................ห่างไกล ภัยพาล

ชั่วช้า สามานย์.......................ปิดกั้น ยรรยง

๏    รักดี พีรพัฒน์.....................ซื่อสัตย์ สุจริต

เปี่ยมไม ตรีจิต........................คิดไกล ไป่หลง

เมตตา ปราณี..........................ศรีสะคราญ มั่นคง

คุณธรรม ดำรง........................เสริมส่ง อลงกรณ์

๏    จึงทรง คุณค่า.....................บุษบา บริสุทธิ์

ในหมู่ มนุษย์..........................ดุษฎี กีรติ์สร(กีรติ=เกียรติ)

เกริกไกร ในหล้า.....................เทวดา อาทร

พิบูล สุนทร............................พรชัย พิไลพงศ์ ฯ

๑๗ มีนาคม ๒๕๕๘

เสริมสวย : กาพย์ยานี๑๑

เสริมสวย : กาพย์ยานี๑๑

๏    เสริมสวย รวยเสน่ห์..................ชวนสนเท่ห์ เร่พิสมัย

มากน้อย คล้อยตามใจ..................เงินจ่ายจับ นานัปการ

๏    (เป็น)แค่เพียง ภาพลวงตา.........เพื่อตบตา มารยาขาน

เวลา ไม่ช้านาน...........................ย่อมเผยพาน สังขารจริง

๏    ความรู้-ความสามารถ................คือวิลาส เสริมสวยสิ่ง(วิลาส=งามอย่างมีเสน่ห์)

ความดี วิเศษยิ่ง...........................ยอดอ้างอิง สิ่งสวยงาม

๏    จงหา มาประดับ.......................จะประทับ จนก้าวข้าม

สังขาร สามานย์ทราม....................ที่หลามล้น ท้นปฏิกูล

๏    (หาก)นิสัย สาไถยถ่อย..............กายงามพลอย ด้อยเสื่อมสูญ

(แต่ถ้า)นิสัย ใจจำรูญ.....................ช่วยหนุนเนื่อง กายเฟื่องมี

๏    (หาก)ความคิด คด-มิจฉา...........แค่เห็นหน้า ควรผละหนี

(แต่ถ้า)ความคิด จิตใจดี.................โสภีเห็น เด่นสะอาง(สะอาง=งามสะอาดหมดจด)

๏    คนดี มีประโยชน์.......................สาธารณ์โจษ จนกว้างขวาง

คน(รูป)งาม (แต่ใจ)ทรามกระด้าง.....(แค่)คนสังคัง จึงชื่นชม

๏    คนดี ที่ฉลาด...........................มากสามารถ ชาติสุขสม

คนงาม ความโง่งม........................โสมมนัก ประจักษ์เจน ฯ

๑๖ มีนาคม ๒๕๕๘

สุกไหม้-ใสสุข : กลอนแปด

สุกไหม้-ใสสุข : กลอนแปด

๏    ลมระชวย รวยชื่น รมย์รื่นจิต...............พิรุณฤทธิ์ พิสมัย ให้คิมหันต์

ช่วยบรรเทา เร่าร้อน ผ่อนผิวพรรณ..........จากสุริยัน สรรค์โทษ รันทดที

๏    เพียงเดือนเปลี่ยน เวียนฤดู สู่หน้าร้อน....ตะวันรอน ตอนเย็น เห็นสุกสี

จากหน้าหนาว (ตะวัน)ดวงน้อย ดูด้อยมี....กลายดวงใหญ่ โสภี รวิวง

๏    เที่ยวค้นหา ความสุข จากทุกแหล่ง.....สู้แสวง สุขประไพ ใคร่ประสงค์

ตามอย่างโลก ยกย่อง แซ่ซ้องทรง..........ไม่ตกลง ปลงสุข ถูกฤทัย

๏    โลกย์วิถี ปรีดา ตัณหาถ่อง.................อยากครอบครอง ปองแส่ แต่ตนไซร้

บริโภค โลกกว้าง หมดทั้งใบ..................ยังหลงใหล ไม่อิ่ม ปริ่มอุรา

๏    เป็นความสุข คลุกเคล้า ปนเร่าร้อน.......ผลสะท้อน ซ้อนทัณฑ์ สร้างปัญหา

ต้องคอยขลุก สุขใหม่-สิ่งใหม่มา..............บรรเทาความ ทุกขา ทุรารมณ์(ทุร+อารมณ์)

๏    สร้างระกำ รำคาญ มานวิปริต...............สร้างวิกฤติ จิตไข้ ป่วยใจขรม

เป็นสุกร้อน-สุกไหม้ ไส้ระบม...................ระกรอมกรม จมจิต จวบนิทรา

๏    กุศลพร่ำ นำพา พบแสงสว่าง..............โดยละวาง ตั้งมั่น ล้างตัณหา

เลิกอยากมี-อยากได้-อยากนานา.............เลิกผูกมัด อัตตา ว่า " ตัวตน "

๏    มิต้องหา มาให้ ได้-มี-เก็บ..................มิต้องแส่ และเสพ (จน)เจ็บ-สับสน

สงบระงับ กับการ ศานติกมล...................หยุดร้อนรน พ้นบ่วง หน่วงโลกีย์

๏    จึงเกิดเป็น สุกใส ใจอิสระ..................พ้นพันธะ อุบาทว์ ทาสวิถี

หลุดจากความ คับ-เข็ญ หลงเป็น-มี..........หลุดชีวี วิการ ทรมานเอย ฯ(วิการ=พิการ)

๑๕ มีนาคม ๒๕๕๘

ความเคยชิน : กาพย์ฉบัง๑๖

ความเคยชิน : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    เวลาคนเรามีเท่ากัน................ในแต่ละวัน

อยู่ที่คิดสรรก่อกรรม์ใด

๏    คล้อยตามความคิดนิสัย................ความพึงพอใจ

เงื่อนไข-หน้าที่-ค่านิยม

๏    สติ-ปัญญา-ความโง่งม...............ทรัพย์สินสั่งสม
บังคับข่มใจเพียงใดเคย ฯลฯ

๏    ชั่ว-ดีโลกมีเปิดเผย...............แม้ไม่ละเลย

ย่อมเชยสัจจาปรากฏเห็น

๏    กิจกรรมหลามหลายให้เป็น.................ทางเลือกเกลือกเฟ้น

น้อมนำบำเพ็ญเป็นอัตตลักษณ์

๏    ความเคยชินจินต์ประจักษ์................แผ่พ้นบนพักตร์

จะลักซ่อนไซร้ไม่อาจฝืน

๏    จริตจิตใจดั่งไฟฟืน................เด่นชัดดาษดื่น

กลมกลืนกิริยากล้าไส

๏    จึงควรยับยั้งชั่งใจ.................ระวังระไว

ก่อนทำอะไรกลาย(เป็นความ)เคยชิน

๏    กรรมใดหาได้สุดสิ้น.................ผลตามลามริน

กระทบชีวินชินชาชาญ

๏    ถ้าดีก็มีสุขศานติ์.................แต่ถ้าสามานย์

สะท้านบรรลัยโยงใยเอย ฯ

๑๔ มีนาคม ๒๕๕๘