ไม่ได้ดั่งใจ : กลอนคติสอนใจ

ไม่ได้ดั่งใจ : กลอนคติสอนใจ

๏    ฝนตก ต่อเนื่อง..................เป็นเรื่อง เหล่าชน สนทนา

บางคน บ่นว่า.........................ตากผ้า ไม่แห้ง แช่งสวรรค์

บางคน สนใจ.........................ข้าวไม่ ตายแล้ว แวววัน

อกใคร อกมัน.........................หมายมั่น ฝันเฟื่อง เนื่องมี

๏    อันความ ปรารถนา...............(ของ)อุรา สารพัด เกิดผุด

ธรรมดา มนุษย์........................ไม่หยุด คิดใคร่ ไล่บี้

สุขสันติ์ หรรษา........................แปลกใหม่ ให้มา พามี

สัมผัส สวัสดี............................สุขี ชีวะ ประชัย

๏    แต่เคย พบใคร.....................ที่ได้ ดั่งใจ ไปหมด?

ความเศร้า สลด........................หดหู่ คู่ฤดี พิสัย

ทุกคน เคยพบ..........................เคยประสบ (สิ่ง)ไม่ได้ ดั่งใจ

แต่จะ มีใคร..............................เข้าใจ ทำใจ เท่าทัน?

๏    ไม่ได้ ดั่งใจ..........................ไม่ใช่ ไม่ได้ ทุกอย่าง

มีสม หวังบ้าง............................ไม่สม ใจบ้าง สังสรรค์

ถ้าพึง พอใจ..............................เท่าที่ มี-ได้-เป็นกัน

จะมี ชีวัน..................................อัศจรรย์ หรรษา ชาตรี

๏    ทำนุ สุจริต...........................ทำจิต ทำใจ ให้ประเสริฐ

กุศล กลเกิด.............................บรรเจิด เจตนา จลศรี

บรรลุ สุขะ................................บรรจุ ศุภะ สวัสดี

ชีวัน สั้นนี้.................................ทำให้ มีค่า สาธุเทอญ ฯ

๓๑ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ปณิธานเข้าพรรษา : กาพย์ยานี๑๑

ปณิธานเข้าพรรษา : กาพย์ยานี๑๑

๏    เทียนจุด ประดุจเจ้า....................ศิระเกล้า ขอ ษมา

ต่อองค์ พระปฏิมา.............................คุณพระรัต (ตะ)นตรัย

๏    โสภา แสงประทีป........................ปลายเปลวลีบ สะบัดไหว

ยามต้อง ลมล่องไล้...........................คล้ายวิจิตร ชีวิตมี

๏    แสงธรรม ที่นำส่อง........................ชีวาท่อง คล่องวิถี

ปลอดภัย พิไลพี................................สุคติ สุขิตา

๏    ตั้งจิต อธิษฐาน.............................ปณิธาน เข้าพรรษา

ตั้งใจ ใช้เวลา....................................ปฏิบัติบูชา พุทธคุณ

๏    ก่อการ ทานสุจริต...........................ทำ-พูด-คิด ลิดสถุล

เว้นบาป สำทับบุญ..............................จำรูญผล จำเริญพาน

๏    เทียนสาด ประกาศส้อง....................จะปกป้อง ครรลองศานติ์

ตัณหา จะระราน..................................กิเลสผลาญ บั่นสิ้นไป

๏    คนเก่า จะก้าวพ้น............................เพียรพิมล เป็นคนใหม่

พฤติเก่า จะก้าวไกล.............................เปลี่ยนนิสัย ที่ไม่ดี

๏   ขอเอา เข้าพรรษา...........................ตั้งสัญญา ตราสักขี

มุ่งหมาย ใช้ชีวี...................................มีคุณค่า สาธุเทอญ ฯ

๓๐ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ฟูมฟักรักษากุศลจิต : กาพย์ฉบัง๑๖

ฟูมฟักรักษากุศลจิต : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    หยาดฝนหล่นโรยละออง.....................จรดขอบฟ้าครอง

ชวนมองระรื่นชื่นไฉน

๏    ปัฏพีมีน้ำอำไพ....................ชลธีปรี่ไป

บอกใบ้พิบูลพูนสม

๏    แซ่ซ้องสกุณาระงม..................ไพเราะเพาะรมย์

อุดมชมชูแสนสุขี

๏    มรสุมกุมชะตาธาตรี................แล้ง-ท่วม น่วมฤดี

ชีวีลำบากยากขัดสน

๏    มิแตกต่างจากจิตใจคน................มโนกรรมนำกล

วนเวียนเปลี่ยนได้ตลอดวัน

๏    ยามฤดีมีมานกันดาร................บาปเปี่ยมเหี้ยมหาญ

แห้งแล้งห้วงลานพานพบเห็น

๏    ยามมีน้ำใจใสเย็น................พบรู้ดูเป็น

ประดุจเพ็ญจันทร์อันอาทร

๏    อกุศลมนมานลาญรอน...............พิบูลสุนทร

ขาดความอ่อนโยนถกลศรี(ถกล=งาม)

๏    กุศลมนงามความดี................อบอุ่นสุนทรีย์

มีความเอิบอิ่มปริ่มไพศาล

๏    ฟูมฟักรักษาตลอดกาล................ดวงอุระตระการ

ศานตินิรันดรเทอญ ฯ

๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ประสาคน? : กลอนเจ็ด

ประสาคน? : กลอนเจ็ด

๏    สกุณ สุนทรีย์ เสรีท่อง.......................เพรียกร้อง พร้องรับ ขยับขยาย

ฟ้ารอบ ขอบเร้น เป็นเรือนตาย.................โลกคือ ที่หมาย จุดปลายทาง

๏    อาศัย ไพรพง ดำรงชีพ......................ไม่รีบ ไม่เร่ง เคร่งเหินห่าง

อยู่วัน วันไป ใจปล่อยวาง.......................เพียรสร้าง รังซ่อน ลูกอ่อนแอ

๏    กาจก่อ ต่อสู้ เพื่ออยู่รอด.....................จิตปลอด ปรารถนา สะสมแส่

สุขี ชีวัน สันติ์ดวงแด..............................ถึงแม้ (เป็น)แค่สัตว์ ขาดปัญญา

๏    เสรี มีไหม? ในหมู่ชน..........................ดิ้นรน วนเวียน เจียรจรดหา

สารพัด ทรัพย์สิน (ที่)ดิน-เงินตราฯลฯ.........ยศถา บรรดาศักดิ์ อยากมี-เป็น

๏    เหมือน(คือ)จุด มุ่งหมาย ใช้ชีวิต............วิจิตร อัศจรรย์ ฉันทาเห็น

พร้อมพลี ชีพไป เพื่อใช้เซ่น.....................สรวงเล่น สังเวย เชลยวาร

๏    เชิดชู บูชา (ที่)ฐานะคน.......................เหยียดหยาม ความจน พ้นสงสาร

เห็นแต่ แก่ตัว มัวสันดาน..........................สืบสาน พันธุ์เผ่า เพิ่มเท่าไว

๏    โลกา ระกำ (ถูก)ทำลายล้าง.................เหมือนอย่าง ไม่สู่ อยู่อาศัย

กอบโกย โหยหา มาครองใคร่...................เหมือนไม่ ตายลับ ดับชีวี

๏    สมเพช เวทนา ประสาคน.....................ทำตน ฉลสัตว์ ตระบัดศรี

หลงใหล ในตัว แม้ชั่วมี............................ทวี บีฑา โลกาเอย ฯ

๒๘ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ไม่พัฒนา : กลอนสะท้อนสังคม

ไม่พัฒนา : กลอนสะท้อนสังคม

๏    ตั้งแต่ เติบใหญ่...................ไม่เคย สนใจ ใฝ่รู้

วัยเยาว์ เฝ้าสู่.............................อยู่ไป วันวัน ขวนขวาย

ครอบครัว ยากจน........................บรรพชน โง่เขลา เมามาย

รู้จัก(แต่) มักง่าย.........................กระหาย อยากได้ อยากดี

๏    ไม่มี ศีลธรรม..........................ต้นทุน คุณธรรม จำกัด

ไม่ตรึก ฝึกหัด.............................พัฒนา ศักยภาพ สดับศรี

รักความ สนุก..............................ความสุข เฉพาะหน้า ชาตรี

ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี............................ไม่มี รอบคอบ กรอบธรรม์

๏    ไม่เคย ตระหนัก.......................รู้จัก ยับยั้ง ชั่งใจ

อยากทำ อะไร.............................ก็ทำ ทันใด ไม่หวั่น

ความคิด แคบ-ใกล้.......................ทำให้ ไม่เคย เท่าทัน

วิถี ชีวัน......................................ทุกครัน อันตราย ไคลคลา

๏    สัญชาต (ตะ)ญาณ....................สันดาน สรรค์สร้าง ทางทิศ

ดำเนิน ชีวิต..................................ไม่ผิด ประหลาด สัตว์ป่า

ทั่วโลก ก้าวไกล............................กลับไม่ ประหวัด พัฒนา

ดำเนิน ชีวา...................................เหมือนว่า ยุคหิน ชินกาย

๏    เมื่อจน ความคิด........................ชีวิต จึงจน ทุกอย่าง

มืดมน หนทาง...............................ไร้แสง สว่าง กระจ่างฉาย

อยากเป็น คนสวย...........................อยากรวย อยากสุข สบาย

ไม่อยาก เดียวดาย..........................ไม่อยากตาย...ไร้ปัญญา

๏    มองดู สังคม..............................(หาก)อุดม ด้วยคน เยี่ยงนี้

อย่าได้ หมายมี...............................โสภี อภิชาต ปรารถนา

ทำตัว มักง่าย.................................ตัวตาย คนเดียว ไม่ว่า

แต่จัก ลากพา................................ประชา ล้มหาย ตายตาม ฯ

๒๗ กรกฎาคม ๒๕๕๘

จงอย่าประมาท : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

จงอย่าประมาท : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

๏    กิ้งกือ หลบฝน...................เดินวน บนบ้าน

สำรวจ สำราญ..........................ศานติ์อัธ ยาศัย

คนต้อง ระวัง............................พลั้งเท้า ก้าวไป

ปรารถนา อย่าให้.......................กลายอาช ญากร

๏    "จงอย่า ประมาท"..................ชีวาตม์ ปรัชญา

กระทำ กรรมา............................ไม่สา มารถย้อน-

กลับคืน แก้ไข...........................ได้แท้ แน่นอน

เตือนตน เสียก่อน.......................มิถอน ทุกข์ใจ

๏    วัยเยาว์ เฝ้าเพียร....................พากเรียน ศึกษา

สะสม วิชา.................................(สร้าง)อนาคต สดใส

อย่าเอา แต่เล่น..........................(ริ)รักเป็น พิษภัย

เผอเรอ เมื่อไร............................มักไม่ ได้ดี

๏     วัยหนุ่ม วัยสาว.......................อย่าห้าว เหิมหาญ

จริยา อาจาร................................บันดาล สวัสดิ์ศรี(อาจาร=แบบแผน)

สังคม นิยม..................................สั่งสม ราคี

(จง)ยั้งใจ ใคร่ลี้............................(จะ)สุทธี ชีวิน

๏    ทำงาน การกิจ.........................ประสิทธิ์ ฐานะ

ทางสู้ อุตสาหะ.............................เพิ่มระดับ ทรัพย์สิน

ทะนุ สุจริต...................................พิชยา ประทิน

ยศศักดิ์ จักริน...............................ล้นหลั่ง พรั่งพรู

๏    สุขะ อนามัย.............................อย่าไป ประมาท

ระวัง พลั้งพลาด............................ชีวาตม์ ฆาตสู่

ภยัน ตราย...................................มากหลาย ใกล้กรู

อย่า(ทำตัว)เป็น ศัตรู......................มุร้าย ใส่ตน ฯ   

๒๖ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ควบคุมใจ : กลอนหก

ควบคุมใจ : กลอนหก

๏    ความต้องการ ทางธรรมชาติ................คนสามารถ อาจยับยั้ง

ดวงฤดี มีพลัง..........................................บงการสั่ง ได้ดั่งใจ

๏    แรงขับดัน สัญชาตญาณ........................มหาศาล สักปานไหน

จิต(ที่ผ่านการ)ฝึกฝน จนแกร่งไกร...............กำราบได้ ง่ายดายดี

๏    ใจเป็นใหญ่ เป็นประธาน.........................ดลบันดาล สรรค์สรรพศรี

จุดประสงค์ จำนงมี....................................สุทธิหวัง ตั้งอุรา

๏    ควบคุมใจ ให้ได้ก่อน.............................หยุดโอนอ่อน ตามตัณหา

บังคับใจ หมายเจตนา................................มั่นศรัทธา สาธุธรรม

๏    กุศลจิต สุจริตใจ...................................เป็นหลักให้ ใช้อุปถัมภ์

มิเอนเอียง มิเพลี่ยงพล้ำ.............................หล่อหลอมค้ำ ล้ำเลิศคุณ

๏    ไม่ด้านดื้อ ถือทิฏฐิ................................ฝึกสมาธิ สติหนุน

ทรงศีลธรรม ก่อกรรมบุญ............................ปราศสถุล สุนทรไท

๏    จะเป็นคน กมลสัตย์...............................กิเลสตัด อัชฌาศัย

จะเป็นคน พิมลใจ......................................หาได้ยาก ในจักรวาล

๏    สมาธิ วิปัสสนา.....................................แลวิชา หลักกรรมฐาน

อบรมใช้ ให้ชำนาญ...................................ประสบการณ์ ศานติ์สุขเอย ฯ

๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๘

เปลี่ยนปัญหาเป็นพลัง : กาพย์ยานี๑๑

เปลี่ยนปัญหาเป็นพลัง : กาพย์ยานี๑๑

๏    หอยทาก (จำศีล)จากปีกลาย............คงวางวาย (เพราะ)ไม่เคยขยับ

ฝนชื้น รื่นกระชับ................................หอยทากสรรพ กลับสาละวน

๏    แห้งใบ ไม้ทับถม............................ถูกประพรม บ่มน้ำฝน

เริ่มสลาย กลายเปื่อยป่น.......................ท้นผืนดิน ถิ่นพงไพร

๏    ธรรมชาติ สะอาดตา.........................เอื้อบรรดา สัตว์อาศัย

ใหม่มา เก่าลาไป.................................ไม่เคยขาด วัฏจักรเวียน

๏    ดำรง คงชีวา..................................หลากปัญหา พาปวดเศียร

รู้แปร และแปลงเปลี่ยน.........................เป็นบทเรียน เชียรชีพชนม์

๏    อย่าเห็น เป็นความทุกข์.....................ลำเค็ญมุข คลุกอกุศล

สุขหลาย ในสากล................................รอให้คน ค้นหาเจอ

๏    รู้ว่า ปัญหามี....................................ระวังให้ดี มิพลั้งเผลอ

ไม่ทุกข์ ไม่ปลุกเท้อ..............................เอ่อล้นใจ ไม่เป็นคุณ

๏    ป้องกัน ปัญหาเกิด............................สิ่งประเสริฐ เลอเลิศหนุน

(ถ้า)ยังมี(ปัญหา) จงธีระดุน.....................(เพราะ)เวรกรรมหมุน สนองมี

๏    ปัญหา ถ้าผ่านพ้น.............................(จะ)ภูมิใจตน พิมลศรี

องอาจ สามารถดี..................................สมควรที่ คือวีรชน ฯ

๒๔ กรกฎาคม ๒๕๕๘

เชื่อว่าความดีมีผล : กลอนเปล่า

เชื่อว่าความดีมีผล : กลอนเปล่า

๏    หลังฝนล้นหลั่งลา ในวันที่ฟ้าครึ้ม

บรรยากาศเซื่องซึมอบอ้าว

ฝูงนกแอ่นเล็กบินว่อนสลอนแต่เช้า

เพราะมีแมลงมากมายเร่าให้มากิน

๏    สายลมพัดแผ่ว ลูบลามตามแนวยอดไม้

ที่ขยับใบคล้ายใคร่โผผิน

ความชื้นชุ่มยังความอ่อนนุ่มสุมผืนดิน

แห้งแล้งวารผ่านไปสิ้น

ชีวินอุดมสมบูรณ์สุนทรีย์

๏    ฟ้าหลังฝน

ยังไม่รื่นกมลเท่าฝนหลังแล้งแห้งยาวนาน

ชีวิตที่อดทนจนพ้นผ่าน

ย่อมได้รับรางวัลอันสุขี

การกระทำที่ช่วยให้ยืนหยัด

อาจเป็นประเสริฐปฏิบัติวิธี

ชีวิตที่ดำรงคงอยู่นี้

เท่ากับมีคุณสมบัติแข็งแรง

๏    ระหว่างวิถีชีวีย่อมมีปัญหา

จงเลือกใช้ปัญญา จรรโลงอุราให้กล้าแกร่ง

กุศลหนทางเปิดกว้างไว้ย่างก้าว

พึงเลือกเอาเฝ้าแจกแจง

ความดีมีวิธีมากมายให้พลิกแพลง

อย่าคิดขัดแย้งแฝงใจไปใฝ่ชั่วอกุศล

๏    ศรัทธาในความดี

คือวิถีทางเบื้องต้น

เป็นธรรมหลักชักนำประจญ

ใช้ผ่านพ้นทุกๆปัญหา

๏    การเชื่อว่าความดีมีผล

เป็นหนทางสร้างความถูกต้องครองชีวา

เพิ่มพลังพรั่งพีให้ฤดีแกร่งกล้า

ฟันฝ่าอุปสรรคแม้หนัก-ยาก-มากเพียงใด ฯ

๒๓ กรกฎาคม ๒๕๕๘

คือวิถีชีวิต : กลอนแปด

คือวิถีชีวิต : กลอนแปด

๏    โพยมยล หม่นหมอง พร่องรุจี...................มวลเมฆี ปรี่ห่ม อุดมหาว(โพยม=ท้องฟ้า)

ทว่าไร้ ไม่มี พิรุณ;ราว....................................รอต้นข้าว ยาวยอด รอดชลธร

๏    สกุณา เสนาะ ฉอเลาะเสียง.........................แว่วไกลเกรียง เพียงเพลง บรรเลงสร

ท้องทุ่งนา ป่ากว้าง ดังอมร-.............................สถานพร พินิจ พิจารณา

๏    ความกันดาร ผ่านไป กลายอดีต....................ปานลิขิต ขีดลาก โดยฟากฟ้า

อำนาจกุม คลุมโลก โชคชะตา..........................ให้เป็นมา เป็นไป ในสัจการณ์

๏    สิ่งที่มี ที่เป็น เห็นปรากฎ.............................เป็นกำหนด บทร่าง แรงสังสาร

ตอบสนอง ผองกรรม ทำบันดาล.......................บรรจบศานติ์ ทุกข์เศร้า เคล้าฤดี

๏    (เมื่อ)เข้าใจพลอย ปล่อยวาง สิ่งบังเกิด..........หารู้สึก ตรึกเลิศ ประเสริฐศรี

ทรัพย์สมบัติ พัสถาน หลากลานมี......................แค่โลกีย์ มายา ค่านิยม

๏    มิปราโมทย์ (ต่อ)ยศ-ศักดิ์-รัก-สรรเสริญฯลฯ.....ไม่รู้สึก เพลิดเพลิน เผชิญสม

ความยินดี ปรีดา ธรรมารมณ์.............................ค่อยจางจม ล้มหาย ไร้สัญญา(ธรรมารมณ์=อารมณ์ที่เกิดทางใจ,สัญญา=ความจำ)

๏    ซึ้งสงบ สบศานติ์ มานสถิต...........................มองชีวิต ชิดเป็น เช่นวัสสา(วัสสะ=ฝน)

ในบางครั้ง ลางที ยากมีมา................................ในบางครา ถาโถม จมท่วมทัณฑ์

๏    มีประโยชน์ โทษเท่า เข้าใจคิด.......................คือวิถี ชีวิต วิจิตรผัน

ไม่ลบหลู่/บูชา น่าอัศจรรย์.................................ไม่ยึดมั่น ถือมั่น ชีวันเอย ฯ

๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๘

วิธีเลือกคู่? : กาพย์ฉบัง๑๖

วิธีเลือกคู่? : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    ฝนซาหลังสุระอัศดง....................ความชื้นคืนพง

บุษบงส่งกลิ่นประทินหอม(บุษบง=ดอกไม้)

๏    ดินอุ้มชุ่มน้ำงามงอม..................สมบูรณ์พูนพร้อม

ยอมให้ชีวิตวิจิตรสรรค์

๏    เมฆายังครองสายัณห์..................พรางดาวเพลาจันทร์(เพลา=เบาลง)

พนวันมืดมิดพิสมัย

๏    เพียงเสียงหริ่งหรีดเรไร.................โต้ตอบปลอบใจ

มิได้อยู่เดียวเปลี่ยวเอกา

๏    คู่ชีวิต(คน)ต่างคิดปรารถนา..................สอดส่ายสายตา

แน่ใจหรือว่าถูกวิถี?

๏    ตัดสินคนด้วยยลดูดี..................รูปลักษณ์โสภี

หมายมีชีวีศรีสรร

๏    ของใช้ทันสมัยไหวหวั่น.................ของแพงแรงดัน

เชื่อมั่นฐานะอานิสงส์

๏    อำนวยช่วยนำดำรง..................ชีวาทระนง

ยืนยงคงความสุขสบาย

๏    จึงเกิดกระบวนขวนขวาย.................ศัลยกรรมงามง่าย

ใช้เครื่องช่วยอวยสำอาง

๏    นิสัยใจคอเปราะบาง..................จริยาเหินห่าง

ละวางคุณงามความดี

๏    จับคู่อยู่ยากจากหนี...................หลายใจไหลมี

กดขี่บีฑาฆ่ากัน

๏    เป็นข่าวป่าวเห็นไม่เว้นวัน..................(แต่)คนยังคลั่งขัน

ยึดมั่นฐานะหน้าตา ฯ

๒๑ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ถึงคราวเข็ญ : กลอนหก

ถึงคราวเข็ญ : กลอนหก

๏    ฝนตก ลาม ข้ามราตรี......................อรุณรุจี มิสาดสาย

เมฆมืดมัว ทั่วฟ้าปลาย.........................มีจุดหมาย ให้วารี(วารี=น้ำ)

๏    แลยอดข้าว (ยัง)บ่ยาวไสว................จมน้ำใต้ ไม่อาจหนี

คาดหวังข้าว ยืดยาวพี..........................คงจะดี มีอุดม

๏    ข่าวถิ่นไทย ในบางแห่ง....................เกิดภัยแล้ง ข้าวตายล่ม

น้ำกิน-ใช้ ในกรุงกรม............................เริ่มเค็มขม (เพราะ)ผสม(น้ำ)ทะเล

๏    ปีนี้แล้ง เป็นสถิติ.............................ปีหน้าสิ ยิ่งหักเห

แล้งฉกาจ ตามคาดคะเน.......................น่าสนเท่ห์ ทำอย่างไร?

๏    ชาวธานี มีเงินตรา............................แต่น้ำท่า หามิไหล

การพัฒนา ประโยชน์ใด?.......................เมื่อทำให้ (เกิด)วิกฤติการณ์

๏    ตัดป่าไม้ ทำไร่นา............................กลับนำพา ขาดอาหาร

สร้างเขื่อนขัน กั้นชลธาร........................กลับกันดาร น้ำไม่มี

๏    ความละโมบ ลบล้างสุข.....................สร้างความทุกข์ ลุกล้นปรี่

สมดุลเสีย เรี่ยปัถพี...............................สรรพชีวี ทวีลำเค็ญ(เรี่ย=ราย,เรียง)

๏    ผลแห่งกรรม ทรามโง่เง่า...................ชีวิตเรา ถึงคราวเข็ญ

หากยังไพร่ คิดไม่เป็น...........................ย่อมได้เห็น อเวจีฯ(ไพร่=คนเลว)

๒๐ กรกฎาคม ๒๕๕๘

2014 อากาศวิปริตทั่วโลก เอเชียเผชิญ "เอลนินโญ" ปีนี้.... อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/world/news/377182

รักตัว ต้องรักษาสิ่งแวดล้อม : โคลงสี่สุภาพ

รักตัว ต้องรักษาสิ่งแวดล้อม : โคลงสี่สุภาพ

๑. เมฆรอบขอบขัณฑ์คล้ำ....................นำอรุณ

มิผ่องใสไม่สุน-..................................ทรสร้าง

อาภากรอ่อนละมุน..............................สว่างส่อง

ต่างจิตตรอง..อ้างว้าง/.........................สงบ/เศร้า/เหงาหงอยฯลฯ

๒. คอยฝนจนกล้าข้าว...........................เฉาตาย

ทุนรอนสูญเสียดาย..............................หมดสิ้น

เศรษฐกิจปีปัจจุบันทาย.........................ตกต่ำ

จะระกำลามดิ้น....................................ปีหน้าคณาเข็ญ ฯ

๓. เป็นเพราะว่าป่าไม้.............................มลายลาญ

ทรัพยากรพลังงาน................................ผลาญใช้

เกิดวิกฤติการณ์....................................เรือนกระจก

ตกสู่สภาวะใต้......................................โลกร้อนแผดเผา ฯ

๔. หากคนเรารู้คิด.................................พิสมัย

อย่าทำตามแต่ใจ..................................เรียกร้อง

ถูก-ผิดวินิจฉัย......................................ปฏิบัติ

หัดข่มใจไม่ข้อง....................................หยาบช้าโฉดฉล ฯ

๕. ฝึกตนกุศลสร้าง.................................ธรรมสนอง

เป็นอยู่อย่างครรลอง...............................ความรู้

เอาใจใส่ไตร่ตรอง..................................รอบสิ่ง

อิงจริยสรรพขับสู้....................................เยี่ยงผู้มโนศานติ์ ฯ

๖. อภิบาลสิ่งแวดล้อม..............................รอบตน

ประหยัดทรัพยากร วน.............................เวียนใช้

อย่าจับจ่ายเสียจน..................................เฟือยฟุ่ม

ชุ่มจิตประสิทธิ์ได้...................................รักษ์หล้าสถาพร ฯ

๗. รักตัวอย่ามัวสร้าง................................ปัญหา

อย่าทำลายโลกา....................................เล่นแล้ว

มหันตภัยไหลหลั่งมา...............................ประสบ

โลกพิภพไป่แคล้ว...................................คืบคล้ายโลกันตร์ ฯ

๑๙ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ลำพองใจ : กลอนเจ็ด

ลำพองใจ : กลอนเจ็ด

๏    น้ำนอง ท้องนา หลังฟ้ารั่ว...................มืดมัว เมฆา สุดตาเห็น

แสงสูรย์ สลัว ทั่วป่าเป็น............................เยือกเย็น ชื้นอยู่ ชูชื่นใจ

๏    หลังจาก หนักหนา ปัญหาแล้ง................ทุกหน ทุกแห่ง ค่อยแจ้งไข

มรสุม รุมเร้า บ่อยเข้าไป.............................ทำให้ น้ำท่วม น่วมธานี

๏    เพื่อความ จำเริญ ทางวัตถุ......................กลับลุ แก่กรรม ทำบัดสี

ทำลาย ธรรมชาติ พินาศมี...........................ย่ำยี อุดม เสียสมดุล

๏    มิต่าง ห่างไกล (การ)ใช้ชีวิต....................ยึดติด อัตตา ตัณหาหนุน

หลงใหล ในรส นทกามคุณ..........................หมกมุ่น มนา อัชฌาใน(นท=แม่น้ำ)

๏    บกพร่อง คลองธรรม ความสำนึก...............ตรองตรึก แต่อยาก ตรำผลักไส

ก่อกรรม ทำเข็ญ เป็นสุขใจ...........................อย่างไม่ เกรงกลัว ชั่วบาปเวร

๏    ตราบที่ ผลกรรม (ยัง)มิตามสนอง..............ลำพอง อุรา มานะเล่น

โทษยัง ไม่ได้(รับ) กลับใจเย็น.......................ว่างเว้น ประจักษ์ ตระหนักใจ

๏    แต่เมื่อ ปัญหา เริ่มปรากฎ.........................มาบด มาบัง มล้างให้(มล้าง=ผลาญ)

สิ้นสุข ทุกข์ทรวง ถ่วงฤทัย............................จะชอก ช้ำใจ เจียนวายวาร

๏    ชีวิต ผิดพลาด พินาศผุด...........................เหมือนไม่ สิ้นสุด ไม่หยุดผลาญ

ทุกข์แล้ว ทุกข์เล่า เข้าโรมราญ......................ทรมาน ทารุณ อาดุรเอย ฯ

๑๘ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ชีวีนิยาม : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ชีวีนิยาม : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ...................................นิยาม ชีวิต

ต่างคน ต่างคิด....................ต่างจิต ต่างใจ

ต่างประ สบการณ์.................มนมาน ฝันใฝ่

รวบรวม เข้าไว้.....................ให้เป็น นิยาม

๏    ....................................วิถี ชีวิต

ฤดี ลิขิต ?...........................ประดิษฐ์ คำถาม

ชะตา ลิขิต ?........................ฤทธิทำ อำพราง

อุตส่าห์ พยายาม...................ค้นคว้า ต่อไป

๏    .....................................คติ ชีวิต(คติ=ความเป็นไป)

ประหลาด คาดคิด..................อนิจจัง สร้างไส

ตริตรอง มองตน....................เหตุ-ผล กลไก

คติ ของใคร..........................ทำไม ? เป็น-มี

๏    ......................................เบิกตา ให้กว้าง

มายา อย่าสร้าง......................สว่าง สักขี

มองโลก ทั้งใบ.......................ให้ไกล ให้ดี

สัจจะ สัญญี...........................มีทาง หยั่งถึง

๏    .......................................ชีวิต ศึกษา

มนัส พัฒนา...........................สาระ ลึกซึ้ง

อย่ามอง ผิวเผิน......................เพลิดเพลิน คำนึง

สนุกส้อง สนองซึ่ง...................สูญเปล่า เวลา

๏    .......................................ชีวี นิยาม

ครอบคลุม เนื้อความ.................ดำรง ชีวา

ยิ่งรู้ เร็วไว...............................เข้าใจ คุณค่า

จะได้ มุ่งหน้า...........................รัถยา สวัสดี ฯ(รัถยา=ทางเดิน)

๑๗ กรกฎาคม ๒๕๕๘

รู้จักปล่อยวาง : กาพย์ฉบัง๑๖

รู้จักปล่อยวาง : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    แล้วฝนบนฟ้าก็มาตก.................เมฆคล้ำคลุมปก

บังโลกจากแรงแสงสูรย์

๏    หากทว่าท้องนาอาดูร..................(ยัง)ปราศน้ำจำรูญ

เกื้อกูล(ต้น)ข้าวงอกออกงาม

๏    ที่สุดอุตส่าห์พยายาม................ได้แต่แค่(ปล่อย)ตาม

ธรรมชาติจัดการบันดล

๏    เฉกเช่นการเกิดเป็นคน................สดับสับสน

เงื่อนกลก่อกรรมงำเห็น

๏    วิถีชีวิตจิตเจน................ยากเลี่ยงเบี่ยงเบน

ลำเค็ญตลอดอายุขัย

๏    วิกฤติติดจำตรำใจ.................คับข้องหมองไหม้

คือวิสัยที่ไม่อาจฝืน

๏    อดทนมนทำกล้ำกลืน................อย่าโศกสะอื้น

ยังมีเรื่องอื่นให้ชื่นสม

๏    ได้ดั่งเจตนาปรารมภ์................ขับไล่ระทม

วิกรมชมชอบประกอบสันติ์

๏    (หาก)รู้แจ้งแทงทัศน์สัจธรรม์................อย่ามัวยึดมั่น

ถือมั่นหวั่นไหวในสังสาร

๏    รู้จักปล่อยวางทางดาล................ลดละอุปาทาน

ดำเนินการเปลื้องปราศวัฏฏ์เอย ฯ

๑๖ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ความสวยความงาม : กลอนแปด

ความสวยความงาม : กลอนแปด

๏    ขนตาปลอม ย้อมผม คมคิ้วปัด..................ผิวหน้าผัด ชาดใช้ สมใจฉาย

ริมฝีปาก หลากสี มีมากมาย.........................ให้เลือกป้าย เลือกแปลง แต่งตนงาม

๏    สะดุดตา สาสม สังคมกิเลส......................น่าสมเพช เวทนา อวิชชาหลาม

หลงรักใคร่ ของปลอม ปองของทราม.............ขาดซึ่งความ สำนึก คิดตรึกตรอง

๏    ความสุภาพ ขับศรี โสภีลักษณ์..................ให้จิตมัก อยากคุ้น หนุนสนอง

ไม่ถือสิน-ถิ่น-ทรัพย์ เอื้อรับรอง......................เป็นที่ใคร่ หมายปอง ข้องกิจกรรม

๏    ความเสงี่ยม เจียมตน ยลพิสิฐ...................ผูกใจมิตร คิดมุ่ง จรุงค้ำ

ไม่ถือตัว ถือตน ถกลทำ...............................สวยประเสริฐ เลิศล้ำ ความเป็นคน(ถกล=งาม)

๏    ความสงบ สบมอง งามต้องตา...................มีปัญญา สามารถ พิลาสล้น

ไม่อวดโอ้ โอหัง รังสรรค์ยล..........................สดุดี วิมล ชวนสนใจ

๏    มีระเบียบ เรียบร้อย พลอยสัมผัส................ความสะอาด พัฒนา อดิศัย

ความขยัน ขันแข็ง กล้าแกร่งไกร....................คือวิไล ลักษณะ เสน่ห์มี

๏    ทรงศีลธรรม ความคิด นิสัยชอบ.................ตามระบอบ กรอบธรรม กรรมาศรี

สาธุเจต เมตตา เอื้ออารี...............................คุณความดี สิดล สร้างคนงาม

๏    อนิจจัง สังขาร นับวันแก่...........................สกปรก รกแปร ควรแลข้าม

เจ็บป่วยไข้ ได้เป็น เห็นรูปทราม......................กเฬวราก มากหลาม ต่ำช้าเอย ฯ

๑๕ กรกฎาคม ๒๕๕๘

ฝนตกไม่ทั่วฟ้า : กลอนคติชีวิต

ฝนตกไม่ทั่วฟ้า : กลอนคติชีวิต

๏    พูดพร่ำ ร่ำไร..............................ฝนตก ทำไม ไม่ทั่วฟ้า

ท้องไร่ ท้องนา................................น้ำท่า แตกต่าง ห่างหน

บางแห่ง น้ำขัง................................บางแห่ง แห้งยัง กังวล

มองฟ้า เบื้องบน..............................เมฆฝน ฝันเหมือน เลือนลาง

๏    โชคเคราะห์ เจาะจง......................มาตรง ตามวาร เวลา

สุขหรรษ์ ปัญหา...............................ชะตา ชีวิต ชิดสร้าง

ยากรู้ ล่วงหน้า.................................ยากตรา จุดหมาย ปลายทาง

ทุกสิ่ง ทุกอย่าง................................ล้วนต่าง ต้องเห็น เป็นไป

๏    หลักความ พยายาม.......................หัวใจ สู่ความ สำเร็จ

เป็นจริง และเท็จ...............................มิมี เจตนา สาไถย

ถ้าหาก โชคมี...................................มิพยายาม ก็กำชัย

(แต่ถ้า)เคราะห์หาม ยามให้.................ทนทำ แทบตาย (ก็)ไม่ได้ดี

๏    ขึ้นกับ บาปบุญ.............................สมดุล ของกฎ แห่งกรรม

อุ้มชู อุปถัมภ์....................................ชักนำ ล้ำหน้า สง่าศรี

แลตาม ลงโทษ................................ขัดประโยชน์ ขวางชีวี

ไม่ให้ ได้ดี.......................................ไม่มี ความสุข ทุกข์ระทม

๏    ก่อนจะ ก่อกรรม............................ทำจิต ทำใจ ให้สะอาด

สุจริต คิดคาด...................................ปัดกวาด มลทิน สิ้นสม

กุศล ศรัทธา.....................................มิใช่ โลกา ค่านิยม

เปรมปรีดิ์ ภิรมย์.................................ชื่นชม คุณงาม ความดี ฯ

๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๘