ผีสางศาลไถย : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ผีสางศาลไถย : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .............................ในวัน อบอุ่น

แห่งครา อรุณ...............ละมุน หน้าหนาว

ขาดแสง สว่าง..............หมอก ลาง พร่างพราว

พสุ ธาราว....................ห้วงหาว ดาวดึงส์

๏    ..............................เย็นอาบ วาบผิว

สายลม พัดฉิว................ฟ้าคราม งามซึ้ง

ปราศจาก เมฆา..............แผ่นฟ้า ตราตรึง

ช่างชวน คะนึง...............ถึงนร มนธรรม

๏    ..............................น้อยนัก จักคิด

พิจารณ์ ชีวิต..................จิตตน จลต่ำ

กิเลส ตัณหา..................ปรารถนา ก่อกรรม

บาปชอบ ครอบงำ............ชั่วช่ำ กล้ำเกิน

๏    ...............................ทุจริต มิจฉา

แม้(แต่)ผู้ พิพากษา.........ก็หา เก้อเขิน

กระบวนการ ยุติธรรม........ระยำ ดำเนิน

ลาภผล เพลิดเพลิน.........เชิญแอก แลกเอา

๏    ...............................ปกป้อง คนผิด

พบเห็น เป็นนิจ...............วิปริต จิตเร่า

ซ้ำเติม (ความ)เสียหาย....โหดร้าย ใช้เชาว์

แก่ผู้ โศกเศร้า................ทบเท่า เข้าทวี

๏    ...............................คดี สีดำ

ปรากฏ ประจำ.................อยุติธรรม วิถี

อาชีพ ทรงเกียรติ.............(กลับ)เบียดเบียน คนดี

ประทับ (ความ)อัปรีย์........มากมี ในใจ

๏    ................................กะดำ กะด่าง

สกปรก รกร้าง..................ผีสาง ศาลไถย

สร้างเวร เซ่นกรรม.............ระยำ วินิจฉัย

ชาติหน้า ต่อไป................ชดใช้ สาสม ฯ

๓๑ มกราคม ๒๕๕๘

ชนะตน : กลอนคติสอนใจ

ชนะตน : กลอนคติสอนใจ
(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    เริ่มหก นาฬิกา...................ท้องนภา ยังคงสลัว

หมอกขาว พราวพร่างทั่ว..........ขมุกขมัว พนาสัณฑ์

สีแสง แห่งอุษา......................เป็นสีฟ้า น่าอัศจรรย์

ไม่มี สุริยัน............................อยากนอนหรรษ์ ฝันต่อไป

๏    ตัดใจ จากผ้าห่ม................ตื่นประทม วิกรมกล้า

ตื่นตัว ทั่วกายา......................ตื่นอุรา สติใส

ต่อสู้ กับความหนาว................เหน็บปวดร้าว อย่างเข้าใจ

เป็นปก (กะ)ติวิสัย..................ที่ใครๆ ต้องประเชิญ

๏    ชีวัน คู่ปัญหา.....................คือสัจจา โลกานี้

กล้าหาญ มุ่งมั่นมี....................คือวิธี ที่สรรเสริญ

ถึงยาก ก็บ่ยั่น.........................ถึงสุขสันติ์ ก็อย่าเพลิน

ทุกอย่าง ย่อมดำเนิน................มาประเชิญ->เดินจากไป

๏    ชีวิต ที่คิดว่า......................คืออัตตา หลงอารักษ์

ผ่านวัน พลันประจักษ์...............อนิจลักษณ์ ดันผลักไส

(จาก)เด็กน้อย น่าเอ็นดู............ถูกอ้มชู เป็นผู้ใหญ่

ผ่านวาร์ ชราวัย.......................จนบั้นปลาย ไร้วิญญาณ

๏    อดทน สู้ชะตา....................ใช้ชีวา สร้างกุศล

แกร่งกล้า ชนะกมล..................ชนะตน ท้นอาจหาญ

เพื่อสู่ สุคติ.............................ภพสิริ จิรกาล

ปราศทุกข์ ทรมาน....................เย็นสุขศานติ์ สำราญเอย ฯ

๓๐ มกราคม ๒๕๕๘

แก่นสาร : กลอนแปด

แก่นสาร : กลอนแปด

๏    ดูเด็กน้อย ขัดใจ ไม่ได้เล่น................แผดร้องเช่น ชีวา จะอาสัญ

สำหรับเด็ก การเล่น เห็นสำคัญ...............คือชีวัน สารแก่น แสนเลิศเลอ

๏    วัยหนุ่มสาว เฝ้าชะแง้ แลหารัก...........ไม่ยอมพัก หัวใจ ฝันใฝ่เพ้อ

รักเปรียบแม้น แก่นสาร มานละเมอ..........(บางคน)หากต้องเจอ รักพ่าย ตายพร้อมพลี

๏    วัยผู้ใหญ่ ใคร่ลาภ-ยศ-ศักดา..............ถือ(เป็น)แก่นสาร สาระ สง่าศรี

หลงอำนาจ วาสนา บารมี.......................ทุกเวลา นาที  ก็มิปาน

๏    จุดมุ่งหมาย ปลายทาง ที่ตั้งจิต...........จะลิขิต ประเด็น เป็นแก่นสาร

ค่านิยม สมสั่ง ดังกังวาน........................ความต้องการ ดันผลัก จุดหลักชัย

๏    ความไม่เที่ยง-เป็นทุกข์-อนัตตา..........คือสัจจา พันผูก ทุกสิ่งไซร้

แค่ประสบ พบเห็น->เร้นจากไป...............เป็นแก่นสาร อันใด ให้คะนึง ?

๏    กุศลแสวง=แสงทอง ส่องสว่าง...........คือหนทาง สุคติ สิไปถึง

ทั้งชาตินี้-ชาติหน้า ล้วนตราตรึง...............ตราบยังพึง พอใจ ในชีวา

๏    กุศลทิพย์ นิพพาน อันประเสริฐ............หยุดเวียนว่าย-ตาย-เกิด ล้ำเลิศค่า

สำหรับผู้ เบื่อหน่าย ในวัฏฏา....................ปรารถนา สิ้นสุด หยุดเกิด-เป็น

๏    คือแก่นสาร สาระ ประกาศิต.................ประจำจิต บริสุทธิ์ พุฒิเห็น(พุฒิ=ความสมบูรณ์)

อริยมรรค หลักธรรม เพียรบำเพ็ญ.............สงบเย็น เป็นอยู่ สาธุเทอญ ฯ

๒๙ มกราคม ๒๕๕๘

ความมืด : โคลงสี่สุภาพ

ความมืด : โคลงสี่สุภาพ

๑. ความมืดครองแผ่นฟ้า..................ราตรี

ดาริกาประภาพี..............................ภาสเรื้อง(ภาส=แสง)

โดยเฉพาะรังสิมามี.........................สาดส่อง

ทางท่องคล่องกายเยื้อง..................ถนัดแท้แลเห็น ฯ

๒. ความมืดในป่าครั้น......................กาฬปักษ์

ตามนุษย์สุดที่จัก...........................จับจ้อง

แสงไฟไขขลุกขลัก........................ชัดเด่น

ป่าเห็นเป็นดั่งห้อง..........................นอนน้อยหรรษา ฯ

๓. ความมืดในจิตเรื้อ........................ราคิน

ครอบงำนำชีวิน..............................ชั่วช้า

สันดานสานเคยชิน..........................ปกติ

มิเห็นทรามเสื่อมกล้า.......................เกลือกร้ายกลายอสูร ฯ

๔. ความมืดมนครองค้ำ.....................ความคิด

(คือ)คำสาปอาบยาพิษ.....................มาดม้าง(ม้าง=ทำลาย)

(ความ)สามานย์บันดาลฤทธิ์..............รัก(ความ)โฉด

เห็นโทษเป็นคุณล้าง........................รับรู้บิดเบือน ฯ

๕. ความมืดครอบงำไร้......................อนาคต

ปัญญาไป่ปรากฏ.............................ปิดกั้น

วิสัยทัศน์วิปลาสหมด.......................โอกาส

ชีวาตม์พินาศรั้น..............................ไขแก้ขัดเหลือ ฯ

๖. ความมืดควรขจัดด้วย....................ศึกษา

ศีลธรรมและจริยา............................เทิดไว้

ขัดเกลาความโมหา..........................ทุจริต(โมหา=โมหะ)

จุ่งจิตจำเนียรให้..............................แกร่งกล้าอดทน ฯ

๗. ความมืดค่อยๆล้าง.......................จางหาย

ปัญญาปรากฏสยาย.........................เพริศแพร้ว

คุณประโยชน์อันหลากหลาย..............กรายสู่

เป็นอยู่อย่างคลาดแคล้ว...................โศกเศร้าสามานย์ ฯ

๒๘ มกราคม ๒๕๕๘

ผลดีนิรันดร : กาพย์ฉบัง๑๖

ผลดีนิรันดร : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    ปักษีวิหคแซ่ซ้อง................แรกอรุณร่ำร้อง

ประดุจเสียงทองผ่องใส

๏    ปลุกโลกยกจากอาลัย.................ละการหลับใหล

ตื่นใจไปสู่อุษา

๏    ดอกลำดวนหวนคืนมา................เริ่มออกอีกครา

รับหน้าร้อนที่(จะ)มาถึง

๏    หมอกหนาวยังหนาตราตรึง..................(สร้าง)ภาพ(ความ)งามลึกซึ้ง

พึงใจในยามพบเห็น

๏    เสมือนกับที่ความดีเป็น...............ใครทำบำเพ็ญ

ก็โดดเด่นเห็นดีงาม

๏    จึงไม่ต้องตั้งคำถาม...............เมื่อใดก็ตาม

ที่คิดจะทำความดี

๏    เพียงแต่แค่คนบัดสี................ทรชนล้นมี

ที่ชอบติฉินนินทา

๏    ความดีที่เป็นปัญหา...............(เพราะ)ขัดหูขัดตา

ขัดผลประโยชน์คนโฉดฉล

๏    คนดีจึงต้องอดทน................หนักแน่นในกมล

(ยาม)ประจญคนชั่ว(ช้า)สาไถย

๏    หากแม้นยากเย็นเข็ญใจ...............ก็จงจากไกล

อย่าสู่อยู่ใกล้คนพาล

๏    คนดีมีความกล้าหาญ..............จะสุขสำราญ

ผลดีบริบาลนิรันดร ฯ

๒๗ มกราคม ๒๕๕๘

ของขวัญวันหยุด: กลอนจรรโลงใจ

ของขวัญวันหยุด: กลอนจรรโลงใจ

๏    หมอก ลาง บางเบา................ยามเช้า เยาว์เห็น เย็นสงบ

ท่ามผืน พิภพ...........................อวล อบ วิเวก์ สิเนหา

พนา ปรากฎ.............................หมดจด สดใส โสภา

ไม่มี สุริยา................................ไม่รู้ เวลา คราไร

๏    อากาศ เย็นหนาว...................กับหมอก พอกขาว บริสุทธิ์

ช่างเปรียบ ประดุจ......................ของขวัญ วันหยุด ผุดให้

รู้สึก สดชื่น................................ระรื่น ทุกลม หายใจ

ไม่ต้อง แย่งใคร..........................ไม่รอ ให้ใคร มอบมี

๏    จิตใจ (ที่)มั่นคง......................ดำรง ด้วยตัว เราเอง

จำเนียร เพียรเพ่ง........................ไม่เคร่ง ไม่เครียด เสียดสี

จรรโลง จิตใจ.............................อย่าให้ ไคลคลา ความดี

จดจ้อง ฤดี.................................อย่างมี สติ สัมปชัญญะ

๏    จะยาก จะเย็น.........................จงเป็น คนที่ (จิตใจ)หนักแน่น

จะคับ จะแค้น..............................อย่าแร้น อดทน-อุตสาหะ

จะเหน็ด จะเหนื่อย........................อย่าเฉื่อย อย่าชา อาชีวะ

สู้จน กว่าจะ.................................มรณะ จากโลก วิโยคไป

๏    คุณธรรม ความดี......................เป็นสิ่งที่ วิเศษสุด

(เท่าที่)ชีวา มนุษย์.......................จะรุด อุตส่าห์ หาได้

สุดยอด แห่งทรัพย์.......................ประดับ ประดา นราใด

เลิศล้ำ อำไพ...............................ไม่มี ทรัพย์ไหน จะปาน

๏    รู้แจ้ง เห็นจริง..........................สรรพสิ่ง อิงสัจ อนัตตา

บังเกิด ปัญญา.............................บันดาล ตัณหา สงบศานติ์

ผ่อนคลาย ความอยาก...................ย่อมพราก ทุกข์ภัย ไกลพาน

อยู่สุข สำราญ..............................ทุกวัน คืนวาร บันเทิง ฯ

๒๖ มกราคม ๒๕๕๘

ฉลาดใช้ชีวิต : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ฉลาดใช้ชีวิต : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ...................................ยามหนาว ยาวนาน

ยังคง เยือนผ่าน..................สะท้าน เสียดผิว

ใบไม้ แห้งผลัด...................กระจัด พัดปลิว

แลเห็น เป็นทิว....................หดกิ่ว ก่ายกอง

๏    ....................................ความรู้ ปริญญา

(จาก)สถาน ศึกษา...............อาชีวะ สนอง

ใช้หา งานทำ......................จำเริญ เงินทอง

สังคม สมปอง.....................ชาติก้อง ต้องการ

๏    ....................................แต่การ ดำเนิน

ชีวา ประเชิญ.......................(ที่)ปราศทุกข์ สุขศานติ์

(ต้อง)อาศัย หลักธรรม...........น้อมนำ ชำนาญ

รักษา สมาทาน.....................ตั้งมั่น จรรโลง

๏    .....................................ต้องเพียร เรียนเพิ่ม

ฤดี ริเริ่ม..............................ไม่คิด คดโค้ง

หลักธรรม-ความจริง...............คือสิ่ง เชื่อมโยง

ส่องทาง สว่างโพลง..............ถูก-ตรง-ให้คุณ

๏    .....................................บุราณ บัณฑิต

ฉลาดใช้ ชีวิต.......................สุจริต เกื้อหนุน

สั่งสม วิชชา.........................สัจจา สมดุล

ถ่ายทอด พิบุล......................หลากรุ่น สู่เรา

๏    .....................................ผู้มี ปัญญา

ส่องตรึก ศึกษา.....................อย่ายอม โง่เขลา

ธรรมะ สามารถ.....................ชีวาตม์ ขัดเกลา

ประเสริฐ เพริศเพรา...............สลัดเศร้า...สุขเทอญ ฯ

๒๕ มกราคม ๒๕๕๘

วิถีอริยสัจ : กลอนหก

วิถีอริยสัจ : กลอนหก

๏    (การ)เกิดเป็นทุกข์ ผูกพันจิต..................ส่องชีวิต วินิจฉัย

ต้องเกิดมา เพราะอะไร ?...........................ทำอย่างไร ไม่กลับมา ?

๏    (ความ)แก่เป็นทุกข์ ก็ฉุกคิด...................ปานลิขิต ประดิษฐ์ปัญหา

กายเสื่อมทราม ความชรา..........................คือชะตา ชีวาคน

๏    (ความ)พยาธิ ทวีทุกข์...........................โรคภัยรุก อุกอาจล้น

เจ็บไข้เครียด เบียดเบียนคน.......................ตลอดชนม์ ตลอดวัย

๏    (ความ)ตายวายวาง สร้างทุกข์โศก...........ก่อวิโยค วิญญาณไส

จากคนรัก ของชอบใจ...............................สู่หนไหน ใครรู้ดี ?

๏    ความโศกสรรพ คับแค้นทรวง..................ลำบากหน่วง ไม่อาจหนี

ไม่สบาย(กาย-ใจ)ร่ำไรมี.............................คือสิ่งที่ ทุกขารมย์

๏    ประสบสิ่ง มิชอบใจ...............................อยากจะได้ ไม่ดั่งสม

พลัดพรากดื่น ของชื่นชม............................ย่อมตรอมตรม จมทุกข์จร

๏    คือวิถี ที่ตามติด....................................ทุกชีวิต คิดไถ่ถอน

ไม่อาจแม้ แต่สั่นคลอน...............................กรรมาจร กรวัฏฏา

๏    คือธรรมชาติ คาดชีวิต............................ผลผลิต แห่งสังสาร์

รบกวนใจ ให้ระอา......................................พึ่งศึกษา พุทธธรรม

๏    ด้วยวิถี อริยสัจ......................................ปฏิบัติ ประวรรตล้ำ(ประวรรต=เป็นไป)

ผลสัมฤทธิ์ ชีวิตนำ.....................................สุคติด่ำ ความยินดี

๏    ไม่ต้องมา เกิด-ชรา-ตาย..........................ไม่ต้องกาย-ใจโศกศรี

คือเป้าหมาย ปลายทางที่.............................ศาสนานี้ ชี้ไว้เอย ฯ

๒๔ มกราคม ๒๕๕๘

มีบุญ : กาพย์ยานี ๑๑

มีบุญ : กาพย์ยานี ๑๑

๏    เกิดมา มีบุญแท้...................รอเพียงแค่ แลอุษา

แสงทอง ส่องนภา....................ก็เริงร่า  รื่นสบาย

๏    แค่พอ อยู่พอกิน..................ชื่นชีวิน มิสิ้นสลาย

เสื้อผ้า พอปิดกาย....................มิขวนขวาย (ทัน)สมัยนิยม

๏    สมบัติ ทรัพย์พัสถาน.............มิต้องการ ลานสั่งสม

จวบตาย ไร้ระทม......................ก็ชื่นชม สมดั่งใจ

๏    อำนาจ วาสนา......................อยากไขว่คว้า ก็หาไม่

ชื่อเสียง ช่างเกรียงไกร...............จะต่างใย ไกลมายา

๏    เห็นใคร เขาได้ดี...................ไม่เคยที่ จะริษยา

บรรลุ มุทิตา.............................ร่วมสุขะ สาธุการ

๏    อิ่มใจ ได้ทำดี.......................เอื้ออารี พิษฐาน(พิษฐาน=มุ่งหมาย)

ไม่หวัง ผลพรั่งพาน....................มหาศาล สนองตน

๏    รู้ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี....................รู้ว่านี่ คือกุศล

รู้กฎ แห่งกรรมกล......................ว่ามีผล ดลชะตา

๏    ชาตินี้ มีบุญแท้.....................ไม่เพียงแค่ พบพุทธศาสนา

ยังได้ ใช้ชีวา............................เพียรศึกษา ปฏิบัติตาม

๏    เข้าใจ ในชีวิต.......................มุ่งสุจริต ไม่คิดขาม

ความดี คือนิยาม........................ของความงาม เลิศล้ำเอย ฯ

๒๓ มกราคม ๒๕๕๘

เป็นอยู่สุโข : โคลงสี่สุภาพ

เป็นอยู่สุโข : โคลงสี่สุภาพ

๑. โฆษณาปรากฏเค้า.....................ความหมาย

ชักชวนยั่วขวนขวาย.......................ใคร่ซื้อ

ผลิตภัณฑ์อันหลากหลาย...............ประสิทธิ์

ชีวิตสุขสม;รื้อ..............................เก่าดั้นทันสมัย ฯ

๒. ค่านิยมมักอวดโอ้......................มั่งมี

ทันสมัยหมายถึงดี.........................ก้าวหน้า

ยกตนข่มประชาชี..........................เทียบเปรียบ

เหยียบย่ำทำเป็นข้าฯ......................เยี่ยมแท้ยอด นรา ฯ

๓. หาเงินเพื่อเพลินซื้อ....................สิ่งของ

สะสมเพื่อลำพอง...........................อวด(รวย)ล้ำ

มีทรัพย์เพื่อตอบสนอง....................ความอยาก

โลภมากเพื่อจุนค้ำ.........................หน้าตา-ทระนง ฯ

๔. คนจนพลอยบีบคั้น......................ตามเขา

ค่านิยมสังคมเมา............................รุ่มเรื้อ

เป็นทาสแห่งความเขลา...................มุ่นหมก

ยกฐานะอาจเอื้อ............................(ผ่าน)ของใช้วิถี ฯ

๕. ยอมกระทั่งก่อหนี้.......................ยืมสิน

ขายกระทั่งชีวิน..............................รับใช้

ความสุขที่มุ่งถวิล...........................แส่อยาก

หรือทุกข์ยากหลากได้ ?..................คิดให้แตกฉาน ฯ

๖. มีพอกินพอใช้.............................ไม่ขาด

ดำรงชีพชาญฉลาด.........................รอบรู้

อย่ายอมตกเป็นทาส........................ธุรกิจ

เตือนจิตแข็งแกร่งสู้.........................บ่แพ้กระแสกระหาย ฯ

๗. สุขสบายอยู่ในห้วง.......................เสรี

พอใจเท่าที่มี..................................ที่(หา)ได้

ไม่แข่งขันชิงดี................................ชิงเด่น

เป็นอยู่สุโขไซร้...............................ไป่ต้องโลภ-หลง ฯ

๒๒ มกราคม ๒๕๕๘

บุรพกรรม : กลอนแปด

บุรพกรรม : กลอนแปด

๏    ไข่มดแดง แบ่งกอง ใบตองตัด..............เรียงรายจัด ข้างถนน หลากคนขาย

ไข่มด(งาน)น้อย แค่นี้ ยังมิวาย..................ถูกขวนขวาย ปล้นมา ปรุงหากิน

๏    ปรัชญา ชีวี ที่คิดต่าง...........................เป็นต้นทาง สั่งสม (ค่า)นิยมถวิล

กำหนดทิศ คิดใคร่ ใช้ชีวิน........................แตกต่างกัน ปานดิน เทวินทร์ดล

๏    ประสบการณ์ ดาลให้ ได้ศรัทธา.............เชื่อสัจจา/ปฏิเสธ (ความ)มีเหตุ-ผล

ความสงสัย ใคร่รู้ ผลัก(ดัน)ผู้คน.................ให้คิดค้น หาประเด็น ความเป็นจริง

๏    มีผู้คน ล้นเหลือ หลงเชื่อง่าย..................มิขวนขวาย ใช้สมอง ตรองทุกสิ่ง

เชื่อตามเขา เมามาย งมงายอิง....................จึงดำดิ่ง ทางทิศ อวิชชา

๏    มีจิตใจ ไว้ล่าม ความรู้สึก.......................มีสมอง ไว้ตรองตรึก แต่ตัณหา

มีชีวิต ชิดแส่ แต่กามา...............................มีทำไม ไร้ค่า ชีวาคน ?

๏    ทั้งที่รู้ ที่เห็น (ความ)เป็นคุณ-โทษ...........แต่บางผู้ อุระโฉด ปราโมทย์ฉล

คุณความดี มิอาจ นลาฏดล.........................ชอบเป็นคน ฉลชั่ว ชาติมัวเมา(นลาฏ=หน้าผาก)

๏    เหตุอันใด ทำให้ ใครบางคน...................เกิดมาจน ปัญญา อุราเขลา ?

เพราะเหตุใด ใครช่าง พร่างเพริศเพรา...........สติเร่า เฝ้าคิด หาวิชชา ?

๏    ใครบางคน เกิดมา แสนฉลาด..................แต่ไม่อาจ รู้ธรรม ร่ำศึกษา

คนมากมาย โง่เขลา เบาปัญญา....................กลับบูชา ความดี มีศีลธรรม

๏    คงเพราะบุญ บารมี ที่ทำก่อน...................ผลสะท้อน ย้อนสนอง จองจุนค้ำ

คงเพราะบาป หยาบช้า บุรพกรรม..................จึงน้อมนำ ทำให้ เป็นไปเอย ฯ

๒๑ มกราคม ๒๕๕๘

อยากเป็น-ไม่อยากให้เป็น : กลอนคติธรรม

อยากเป็น-ไม่อยากให้เป็น : กลอนคติธรรม

๏    อาทิตย์ อุทัย.....................ทำให้ ไพรวัน ปราณปรี่

จำหลัก รัศมี..........................ปักษี รี่ร้อง ส้องเสียง

เช้าแห่ง เหมันต์.....................(กลาง)คืนยาว หนาวสั่น พรั่นเพียง

มิอาจ หลีกเลี่ยง.....................เกี่ยงงอน ย้อนสู่ สัญญา

๏    อร่าม ยามสาย....................สุรีย์ ฉาดฉาย พรายพรรณ

รวี สีสัน.................................ฝ่าฟัน ม่านหมอก พอกหนา

ขับไล่ ความหนาว....................ขับกล่อม น้อมน้าว ชีวา

รู้สึก เริงร่า..............................กำลัง วังชา มาคืน

๏    จะชอบ/จะชัง......................ไม่อาจ หยุดยั้ง ความหนาว

เหน็บเข็ญ เด่นคราว..................ฤดู กาลก้าว ยากขืน

พึ่งเครื่อง กันหนาว....................บรรเทา หนาวข่ม กลมกลืน

ดูดิน แดนดื่น............................ขมขื่น ฝืนฝ่า กว่าเรา

๏    จะอยาก/ไม่อยาก..................(เมื่อ)วิบาก เวรกรรม ตามทัน

ต้องเป็น เช่นนั้น........................มิอาจ เปลี่ยนผัน ปันเผา

ชะตา ของตน...........................ไม่พ้น ผจญ ทนเอา

เผชิญ หน้าเนา..........................แกร่งกล้า อย่าเศร้า เสียใจ

๏    สติ ปัญญา...........................คิดหา หนทาง สางศึก

ธรรมตรอง ถ่องตรึก....................สำนึก สัจจา อดิศัย

สุจริต คิดครวญ..........................ถี่ถ้วน สุขุม คุ้มภัย

เหนื่อยยาก แค่ไหน.....................จงอย่า ถอดใจ ไกรการ

๏    " อยากจะ ให้เป็น " ................" ไม่อยาก ให้เป็น " เว้นเถิด

ตัณหา อย่าเกิด..........................ประเสริฐ สัทธรรม กรรมฐาน

ภว ตัณหา.................................วิภว ตัณหา อุปาทาน

แผ้วพ้น ดวงมาน.........................จะสบ สุขศานติ์ นิรันดร ฯ

๒๐ มกราคม ๒๕๕๘

ความดีที่แท้ : กาพย์ฉบัง๑๖

ความดีที่แท้ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    ทำดีเพื่อมีคนชม.................จึงจะอภิรมย์

ช่างโง่งมน่าสงสาร

๏    ทำดีเพื่อมีบริวาร...............ทรัพย์ศฤงคาร

บันดาลดลผลตอบแทน

๏    คือความดีที่แร้นแค้น................สะคราญสารแก่น

มาดแม่นตัณหาสาไถย

๏    (การทำ)ความดีที่จริงยิ่งใหญ่................เพื่อยังจิตใจ

ผ่องใสบริสุทธิ์พุทธา

๏    ไม่ต้องตั้งความปรารถนา...............โลกธรรมนำพา

ลาภ-ยศ-สักการะ-สรรเสริญ

๏    (ทำความดี)แน่วแน่แม้ต้องประเชิญ................กับความหมางเมิน

เหินห่างจากสังคมทราม

๏    ทำดี(โดย)มิตั้งคำถาม....................ตะกละตะกลาม

(จะได้รับ)ผลตอบแทนงามเพียงใด ?

๏    เพราะรู้ซึ้งบึ้งหัวใจ................ทำความดีไป

ย่อมได้ดีดื่นคืนสนอง

๏    (คือ)ความดีที่น่ายกย่อง.................ถูกธรรม์ครรลอง

ผุดผ่องรองเรืองเปรื่องศรี

๏    (คือ)ความดีแท้และโสภี...............ควรแก่การมี

ประจำคนดีพิเศษเอย ฯ

๑๙ มกราคม ๒๕๕๘

ผุดผ่องครรลองพรต : กลอนเจ็ด

ผุดผ่องครรลองพรต : กลอนเจ็ด

๏    เหน็บหนาว เช้าตรู่ ชื่นชูจิต..............อาทิตย์ อรุณ พิบูลศรี

หมอกนวล นุ่มพรม ห่มพงพี.................เหมือนมี เวทมนตร์ ดลบันดาล

๏    ผักเม็ก มากมาย รอบชายป่า............ผลิให้ ได้หา ปรุงอาหาร

ดอกผัก สะเดา เฝ้าเบ่งบาน..................ริดกลับ รับประทาน สราญรมย์

๏    ชีวิต ชนบท ไม่อดอยาก..................ถ้าหาก รักมั่น สันโดษสม

ดูแล ธรรมชาติ หยัดนิยม......................อุดม สมบูรณ์ มิสูญไป

๏    หลักธรรม นำทาง กระจ่างทัศน์..........ภักดี อติสัจ อัชฌาศัย(อติ=พิเศษ,เลิศล้น)

จำเนียร เพียรน้อม กล่อมเกลาใจ............อย่างไม่ ไหวอ่อน อก คลอนแคลน

๏    หาได้ ไม่ยาก หากใจจด-..................จ่อจะ ปรากฏ โชติช่วงแสน

หมั่นทวน ครวญใคร่ (จะ)ไม่ขาดแคลน.....แนบแน่น สำนึก รู้สึกตัว

๏    รสธรรม ล้ำเลิศ ประเสริฐสด...............เหนือรส ทั้งหลาย ในโลกทั่ว

ไม่ก่อ ความเขลา หลงเมามัว..................ไม่กลั้ว ชั่ว-ชัง ผลข้างเคียง

๏    บันดาล พานพี ปรีดิ์เปรมปลาบ............อิ่มอาบ ซาบทรวง ดวงใจเยี่ยง

สงบ สบสันติ์ ศรัณย์เพียง.......................ไม่เสี่ยง ทุกข์เศร้า ร้อนเร่ารน(ศรัณย์=ซึ่งเป็นที่พึ่ง)

๏    พิสุทธิ์ ผุดผ่อง ครรลองพรต...............หมดจด พสุ เพราะกุศล(พสุ=ทรัพย์,สมบัติ)

ชีพเยาว์ เบาสบาย ไร้กังวล.....................เหมือนยืน อยู่บน ยุคนธร ฯ(ยุคนธร=ชื่อภูเขาทิวหนึ่งรอบเขาพระสุเมรุ)

๑๘ มกราคม ๒๕๕๘

ตัณหา=สมุทัย : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

ตัณหา=สมุทัย : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

๏    หยาดน้ำ ค้างแข็ง...................ตกแต่ง ต้นหญ้า

รับขวัญ วันทา...........................อุษา สมัย

ควันขาว พวยพุ่ง........................ปรุงลม หายใจ

แปลกตา พาให้..........................ชื่นใน เหมันต์

๏    ลองนึก ตรึกดู........................คนอยู่ ลำบาก

คนไกล กลับอยาก......................มาหา หฤหรรษ์

อยากดู อยากเห็น.......................เล่นไม่ กี่วัน

ก็จร จรัล...................................พากัน กลับไป

๏    กิเลส ตัณหา..........................ชักพา มนุษย์

แส่อยาก ยากหยุด.......................ประดุจ หลงใหล

มิรู้ จักพอ...................................จดจ่อ จิตใจ

หาสิ่ง แปลกใหม่.........................มาให้ ชม-เชย

๏    รูป-รส-กลิ่น-เสียง....................ลำเลียง สัมผัส

วิถี ปฏิบัติ...................................มิอาจ อยู่เฉย

เห็นเป็น ปกติ..............................(จึง)ดำริ ละเลย

ทำตาม ใจเคย.............................เอ่ยชิน จินดา

๏    บัณฑิต พิศเพียร......................เปลี่ยนแปลง ปรับปรุง

พัฒนา ผดุง................................มุ่งขจัด ปัญหา

ต้นเหตุ แห่งทุกข์.........................รุกราน อุรา

ตามหลัก พุทธา...........................ตัณหา=สมุทัย

๏    ยึดอริ ยมรรค...........................เป็นหลัก ปฏิบัติ

ตัณหา ขจัด.................................ศรัทธา อัชฌาศัย

อยู่ใน โลกอย่าง...........................ร้างทุกข์ สุขใจ

อัศจรรย์ อันใด.............................ไหนอาจ เทียบเทียม ฯ

๑๗ มกราคม ๒๕๕๘

ย่อมเลิศล้ำจำรูญ : กาพย์ยานี ๑๑

ย่อมเลิศล้ำจำรูญ : กาพย์ยานี ๑๑

๏    โอนไหว ตาม(แรง)สายลม.............เรือนระบม โทรมทรุดเสา

ฝาข้าง หลังคาเฝ้า...........................เอาแต่ทำ ท่าชำรุด

๏    เสียงลม ระดมแทรก.....................ตามรอยแยก แตกไม่หยุด

คนอยู่ นอนคู้คุด...............................อุตส่าห์ทน โดนหนาวครา

๏    หทัย ที่ไม่แกร่ง...........................ย่อมคลอนแคลง (ตาม)แรงผัสสา

รูป-รส-กลิ่น-เสียงฯลฯดา....................พาเบี่ยงเบน โอนเอนใจ

๏    หทัย ที่ไร้หลัก.............................ธรรมปกปัก รักษาไว้

เที่ยวท่อง ล่องลอยไป.......................ในโลกี ยะลำเนา

๏    ไขว่หา กามาสุข...........................ราคะขลุก โชนรุกเร่า

เสพสม นิยมเนา...............................เมาหมกมุ่น วุ่นวายมี

๏    หทัย ที่ไกรแกร่ง..........................ธรรมาแฝง แทงวิถี

ประสงค์ มงคลดี...............................สุคติ นิรามัย

๏    มิหา กามาสุข...............................ราคะถูก ดับลุกไถย

บำราศ จนปราศไป.............................ใจพิสุทธิ์ ชุติมา(บำราศ=ปราศจาก)

๏    รู้-เห็น ความเป็นสัจ........................ความพิพัฒน์ ปรารถนา

มีสติ และปัญญา................................เผชิญหน้า โลกาธรรม

๏    อยู่เย็น เป็นสุขใจ...........................จิตอำไพ ไม่ตกต่ำ

หยุดก่อ อกุศลกรรม............................ย่อมเลิศล้ำ จำรูญเอย ฯ

๑๖ มกราคม ๒๕๕๘

ทำวันนี้ให้ดีที่สุด : โคลงสี่สุภาพ

ทำวันนี้ให้ดีที่สุด : โคลงสี่สุภาพ

๑. ความหนาวเยือนคราวนี้.................ยิ่งยล

หนาวเหน็บผิวผจญ.........................ผากแห้ง

เที่ยงวันยันบ่าย วน.........................ผิงแดด

แวดสุขภาพอย่าแว้ง........................เจ็บไข้ลำเค็ญ ฯ(แวด=รักษา)

๒. นกพิราบลงเล่นน้ำ.......................อาบสบาย

ความสะอาดมิคลาดคลาย.................มองข้าม

เดินพองขนสะบัดกาย......................จับกลุ่ม

รุ่มรื่นอารมณ์;คร้าม.........................หนาวนี้ที่ไหน ?

๓. ครรลองครองโลกเรื้อ...................จีรัง

คือทุกข์ยากลำบากดัง......................คู่หล้า

วิถี อนิจจัง.....................................คงสัจ

ปริวรรตผลัดเปลี่ยนหน้า...................หนาว-ร้อน-ฤดูฝน ฯ(ปริวรรต=เปลี่ยนแปลง)

๔. เวียนวนภายใต้วัฏฏ์.......................สงสาร

เริงสุข-ทุกข์รุกราน...........................คละเคล้า

เวรกรรมตามบันดาล.........................ประสบ

พานพบเรื่องรุมเร้า............................ตลอดห้วงชีวี ฯ

๕. วันดีมีคืนร้าย.................................ตามสนอง

เก่ากรรมนายเวรจอง..........................ชดใช้

ทอดใจในทำนอง..............................สัจจะ

บ่ระงมห่มไห้....................................เดือดร้อนรำพัน ฯ

๖. ยามสุขสันติ์อย่าได้.........................ลำพอง

สรรพสิ่งไม่เที่ยงตรอง........................ตรึกไว้

ไม่มีใครอาจครอง..............................แค่สุข

ความทุกข์สักวันไซร้..........................เวียนให้หน่ายแหนง ฯ

๗. ทุ่มแรงทำวันนี้..............................(ให้)ดีที่สุด

วันวานผ่านไปดุจ..............................ลับแล้

วันพรุ่งยังไกลหยุด............................คิดอยาก

จักมาหาแน่แท้.................................มิต้องพะวง ฯ

๑๕ มกราคม ๒๕๕๘

ชาติจึงไม่พัฒนา : กลอนเจ็ด

ชาติจึงไม่พัฒนา : กลอนเจ็ด

๏    คนรู้ จักกัน ผ่านมาบ่น...................เรื่องจ้าง วาน วน คน(งาน)อีสาน

คดจิต มิจฉา น่ารำคาญ.....................เกียจคร้าน งานท้อ ย่อหย่อนที

๏    ตกลง จงแจง ค่าแรงเสร็จ..............ยังเจต (ตะ)นา ละเลี่ยงลี้

(อ้าง)ข้าวปลา อาหาร ฉันไม่มี............สุรา จารี จึงมีแรง

๏    ขอข้าว-เหล้า-ยา สูบฯลฯสารพัด.....ปฏิบัติ งานด้อย คอยคดแฝง

มักง่าย-รวบรัด-คิดดัดแปลง................(ให้งาน)รีบเสร็จ เลศแสร้ง แข็งขันทำ

๏    (พอ)มีเงิน เพลินหา สุราเหล้า.........เล่นพนัน กันเข้า มัวเมาคร่ำ

ทิ้งงาน ทิ้งการ คร้านประจำ................เพียรพร่ำ ความสุข สนุกตน

๏    ไม่เอา ใจใส่ ในการกิจ..................ตั้งจิต คิดจ่อ คอยฉ้อฉล

จึงตก ระกำ(ต้อย)ต่ำ-ยากจน.............." ถูกเอา เปรียบ " บ่น ท้นชีวา

๏    สันดาน มารยา จิตสาไถย..............ไม่ใช่ เพราะไร้ การศึกษา

มักคุด ทุจริต อยู่นิตยา.......................(ไม่)ใช่ลาญ ปัญญา ชาติตระกูล

๏    คนที่ เกียจคร้าน ชำนาญบาป..........(ต่อให้)ทรัพย์ล้น พ้นตราบ (ก็)ต้องสาบสูญ

เวรกรรม ตามเกี่ยว เปลี่ยวอาดูร...........ชีวี บริบูรณ์=ฝันคุ้นเคย

๏    อุดม คนเดน เป็นส่วนใหญ่..............ชาติไม่ พัฒนา ผลเฉลย

หากยัง ทำตาม ความคุ้นเคย...............อย่าเอ่ย เอื้อมมี ศิวิไลส์ ฯ

๑๔ มกราคม ๒๕๕๘