ปัญหาการพัฒนา : กลอนเปล่า

ปัญหาการพัฒนา : กลอนเปล่า

๏    กลิ่นหอมของดอกโมกข์ ในโลกราตรี

ช่างมากมีฤทธีมนตร์ขลัง

มวลอากาศเย็นเป็นพาห พาไหลหลั่ง(พาห = อ่าน พาหะ)

ไปทั่วทั้งพนาพี พิรามอำไพ

๏    ความมืดช่วยประทินกลิ่นหอม ?

สิ่งแวดล้อมที่สงบ สะอาดใส

อารมณ์อันละเมียดละไม

ล้วนแล้วแต่หนุนให้...ได้สุนทรีย์

๏    งดงามในความรู้สึก

บรรยากาศยามดึก...เอกา...สุทธศรี

สรรพชีวิน สมควรจะยินดี

หากแม้นมี ความวิจิตรพิสมัยในอุรา

๏    ธรรมชาติที่บริสุทธิ์

ยงอยู่ได้...เมื่อใจมนุษย์หยุดปรารถนา

หยุดอยากทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง

ตกแต่งภาพสะคราญ ว่าเป็น " การพัฒนา "

ที่สุดกลับสร้างปัญหา

สารพัดพิบัติภัย

๏    หยุดความอยากของมนุษย์ ?

ดูจะเป็นการหยุดที่สุดวิสัย

ระบบการศึกษา ที่กระบวนการศึกษาขาดไร้

ที่เพียงทำแค่ได้

ใบปริญญา เพื่อใช้สมัครงาน

๏    ความมีจิตสำนึก

คือผลของกระบวนการศึกษาที่ผสาน

ระหว่างความเป็นจริง กับสิ่งที่ก่อให้เกิดความคิดอ่าน

แลเห็นเป็นคุณสมบัติขาดไร้-กันดาร

ในกมลมาน...ของมนุษย์ทั่วไป ฯ

๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

คุณความดีที่สร้างโลก : กลอนหก

คุณความดีที่สร้างโลก : กลอนหก

๏    ความสว่าง สร้างชีวิต...............ความมืดมิด ปลิดชีวา

ดวงตาวัน สรรค์ส่องหล้า...............ให้พฤกษา สังเคราะห์แสง

๏    เป็นบ่อเกิด พลังงาน................มีอาหาร การตบแต่ง

สูรย์กิจกรรม นำเปลี่ยนแปลง..........ทั่วหนแห่ง แหล่งโลกา

๏    ความดีสิ สร้างสรรค์สิ่ง..............คือความจริง อิงสัจจา

ไม่ใช่ กิเลสตัณหา........................ความชั่วช้า บาปสารพัน

๏    ศรัทธาต่อ การกระทำ................ไม่ใช่พร่ำ แค่ความฝัน(ใฝ่)

เพราะชอบใจ ในกิจกรรม์................จึงแข็งขัน คอยทุ่มเท

๏    เอาใจใส่ ใคร่ครวญคิด...............ทุ่มจิตใจ ไม่หันเห

ไม่เซซวน มิรวนเร.........................นึกฉลเฉ เพทุบาย

๏    หาความรู้ อย่าหย่อนหยุด...........พัฒนารุด หน้าขวนขวาย

ต่อยอดสู่ ไม่ดูดาย........................แพร่ขยาย ให้จำเริญ

๏    ความซื่อสัตย์ สุจริต..................ทั่วทุกทิศ พิศสรรเสริญ

คุณความดี มิหมางเมิน..................เพลินเพลิดพร่าง สร้างโภไคย(โภไคย=ทรัพย์สมบัติ)

 ๏   จงพิเคราะห์ และเพาะบ่ม...........ค่านิยม รักษาไว้

อย่าเลือนราง จางจากใจ.................ตลอดไป เกรียงไกรเทอญ ฯ

๒๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

ใจคด : กาพย์ฉบัง๑๖

ใจคด : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    บอนไซไม้ดัดจัดคด.................ทัศนาปรากฏ

หมดจดงดงามล้ำเหลือ

๏    ประณีตพิสดารพานเจือ...............ประกอบความเชื่อ

เอื้อเฟื้อปรัชญาชีวิต

๏    ศิลปะธรรมชาติพิจิตร................จำลองผ่องพิศ

ย่อส่วนชวนชิดพิสมัย

๏    ต่างจากความคดจดใจ.................ดลดาลจัญไร

ในสายตาคราพบเห็น

๏    ทุจริตจิตกรรตุจัดเจน................ยากเยี่ยงเบี่ยงเบน(กรรตุ-อ่าน:กัด=ผู้ทำ)

เป็นต้นกำเนิดเกิดสามานย์

๏    ครอบงำความคิดพิษฐาน................ก่อกรรม์ทัณฑ์การ

ชำนาญชั่วบาปหยาบช้า

๏    ดุจโกมลใต้ชลธาร์................เคลียเคล้าเต่าปลา(โกมล=ดอกบัว)

หาแสวงแสงสว่างพร่างพราย

๏    คนที่ฤดีคดโฉดร้าย...............ป่วยการบรรยาย

ถ่ายทอดรู้แหนแก่นธรรม

๏    ท่องมนตร์จวบเช้าจนค่ำ...............วัดวาประจำ

ใจคงมืดดำลำเค็ญ

๏    อดสูแก่ผู้พบเห็น................(คน)โตใหญ่ได้เป็น

ก่อทรามทำเข็ญมิเว้นวาง

๏    คดคิดจิตจัดขัดขวาง................กุศลหนทาง

ย่างสู่ทุคตินิรันดร์ ฯ

๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

อย่าก่อกรรมทำเข็ญ : กลอนแปด

อย่าก่อกรรมทำเข็ญ : กลอนแปด

๏    แสงสุรีย์ สีทอง ที่ส่องพ้น..................ยอดไพรสณฑ์ จนสว่าง กลางห้วงหาว

เป็นสัญญาณ วารสาย สยายยาว..............แม้ความหนาว เคล้าคลอ บ่ผ่อนคลาย

๏    ชลธาร ระหานน้ำ ยามหน้าแล้ง............ดูเหือดแห้ง ปลาหอย ร่องรอยหาย

เพียงหินกรวด กลมกระ เกลื่อนประปราย....หาได้คล้าย สายน้ำ เคยร่ำริน

๏    ถึงมีสุข/ทุกข์ย้ำ ยากลำบาก................ย่อมพลัดพราก จากไป ไม่หวนสิ้น

สัจธรรม ส่ำผูก ทุกชีวิน...........................ให้เกิดมา หากิน ก่อนดับตาย

๏    อย่าไปหลง ยศถา บรรดาศักดิ์..............แม้แต่(ความ)รัก ปักจิต ชีวิตหมาย

แค่เพียงมา ยาภาพ พร้อมดับกลาย............ดูคลับคล้าย คลับคลา ว่าเคยมี

๏    เวลาวาร ผันเปลี่ยน ดูเวียนไว...............นับ(ว่ายัง)เชื่องช้า หาไว เท่าใจ(คน)นี้

อายุคน พ้นผ่าน วันเดือนปี.......................เดี๋ยวชีวี ที่รัก ก็จากจร

๏    หากไม่มี (ความ)ดีงาม กรรมสูงส่ง.........โลกนี้คง ไม่สู่ สร้างอนุสรณ์

คนตายแล้ว (ก็)แล้วไป ไร้อาวรณ์..............อุทาหรณ์ ย้อนใคร่ ให้คิดครวญ

๏    อย่าก่อกรรม ทำเข็ญ เป็นอันขาด...........จะไม่อาจ ย้อนกรรม ย้ำแก้หวน

กฎแห่งกรรม ธรรมแท้ มิแปรปรวน..............ประดุจตรวน ตามติด พิจารณา

๏    เมื่อไม่ได้ ทำชั่ว อย่ากลัวบาป...............เมื่อทำดี มิสาบ สูญบุญหนา

ไม่ใช่เพียง ชาตินี้ มีชีวา...........................แต่ยังมี ชาติหน้า วัฏฏะเอย ฯ

๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

ชะตาเผชิญ : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

ชะตาเผชิญ : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

๏    ลมเย็น เป็นใจ.................อโณทัย ใสศรี

สุทัศน์ ปัถพี........................รุ่งระวี สีสัน

สุทธา อากาศ......................ธรรมชาติ อัศจรรย์

ปักษา ประพันธ์....................หฤหรรษ์ ดนตรี

๏    หมอกพราง บังไพร...........ปลายหนาว เบาบาง

พนา กระจ่าง........................เหินห่าง วิถี

ใบไม้ ร่วงหล่น......................เกลื่อนกล่น มากมี

หนาวคลาย กลายคลี่.............เริ่มรี่ ร้อนฤดู

๏    เมื่อโชค ชะตา..................ชีวา ลิขิต

ไม่อาจ เบือนบิด....................คิดต้าน คร้านสู้

ดีแต่ ทำใจ...........................ให้เข้ม แข็งอยู่

อย่าสลด หดหู่......................รู้ผ่อน ร้อนรน

๏    วิธี คลี่คลาย......................จงหมาย สุจริต

อย่าซ้ำ ทำผิด.......................คดคิด อกุศล

ตั้งใจ ให้มั่น..........................ขันติ อดทน

อุตส่าห์ ประจญ.....................สิพ้น ผ่านไป

๏    ไม่ขาด ไม่เกิน..................เผชิญ เวรกรรม

ความดี อุปถัมภ์.....................ความชั่ว ผลักไส

เมื่อชะตา มาถึง.....................อาจพึ่ง พาใคร ?

เก่ากรรม ทำไว้......................ของใคร ของมัน

๏    มองเหมือน ฤดู..................มาสู่ ลุล่วง

สุข/ทุกข์ ทั้งปวง....................เพียงห้วง สีสัน

ไม่เที่ยง ไม่แท้......................แม้แต่ ชีวัน

ถึงครา อาสัญ........................อันตรธาน บรรลัย ฯ

๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

โลกและพุทธะ : กลอนเจ็ด

โลกและพุทธะ : กลอนเจ็ด

๏    ฝนตก ทั้งคืน เช้าชื้นฉ่ำ................ที่ลุ่ม ชุ่มต่ำ น้ำขังเห็น

ลมสะบัด พัดพา อากาศเย็น...............ยิ่งเป็น วันหยุด สุดสัปดาห์

๏    ลุกตื่น ชื่นชม รมย์ธรรมชาติ...........ทัศนา สะอาด สุดปรารถนา

รงค์รอง ส่องแสง สุริยา.....................งามตา ปรากฏ หมดจดการณ์

๏    จับจ้อง มองใจ ไม่ปล่อยจิต............ตรองตาม ความคิด พิษฐาน

กิเลส ตัณหา อุปาทาน.......................(ความ)ขัดข้อง-พร่องพาน มานผจญ

๏    กล่อมเกลา จิตใส ใจสะอาด............ความคิด ผุดผาด พิลาสล้น

เทียบเคียง ครองธรรม กรำกมล............คงสุ กุศล ถกลมี(ถกล=งาม)

๏    ระงับ ดับร้อน สรสงบ.....................ประสบ วิเวก อดิเรกศรี(อดิเรก=พิเศษ)

(แม้)รอบกาย วายวุ่น กรุ่นเต็มที............แต่ฤดี ปรีดา ประภาพาน

๏    ธรรมะ ทำให้ ใจสงบ......................(เพื่อ)อาศัย ในพิภพ ลบพลุ่งพล่าน

หาใช่ ให้แปลก แยกพิสดาร.................วิตถาร มนุษย์ หลุดโลกา

๏    หลักการ วิมุติ พุทธศาสน์................ไม่ได้ หมายมาด ประหลาดหา

ขัดเกลา กิเลส เพทนา........................หาใช่ มารยา บ้านิยม

๏    กำจัด ทุจริต ความมิจฉา..................มิใช่ ไขว่คว้า มาสะสม

สุจริต จิตใส ใจอุดม...........................มิได้ เพาะบ่ม โง่งมงาย

๏    อยู่ใน โลกอย่าง ร่วมสร้างสรรค์.........ศีลธรรม์ บันเทิง เริงรื่นหลาย

อยู่อย่าง ร้างทุกข์ สุขสบาย..................หยุดทร (ระ)มานกาย และใจเอย ฯ

๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

คนกับคน : กลอนคติชีวิต

คนกับคน : กลอนคติชีวิต

๏    ตื่นมา ตอนเช้า....................สัมผัส (ความ)ชื้น-หนาว ราวหน้าฝน

สิ้นสี สุริยน.............................นภดล หม่นหมอง เมฆครองคลุม

ลมโบก พัดพา........................ใบไม้ แห้งมา สะสมสุม

ดินผืน ชื้นชุ่ม..........................หลังฝน รนรุ่ม คลุ้มคืนวาน

๏    วิหค เริงร่า.........................ไม่ว่า หน้าหนาว หรือคราวร้อน

คิดหวน คืนย้อน......................คนกลับ ซับซ้อน รอนสุขศานติ์

วิถี ชีวิต.................................วิปริต หรือวิจิตร อลังการ ?

(ความ)สามารถ หลากลาน........แต่กลับ กันดาร สำราญใจ

๏    คนช่วย เหลือคน.................บริการ เพื่อยล ดลประโยชน์

คนยัง สร้างโทษ......................ด้วยการ ฉลโฉด โสดสาไถย(โสด=ส่วน)

คนสา มัคคี.............................สร้างความ สุขี วีรชัย

คนพาล จัญไร.........................ทำลาย ได้สิ้น แผ่นดินดร

๏    คนพึ่ง พากัน.......................และห้ำ หั่นกัน กว่าสัตว์อื่น

สังคม สมครื้น..........................และอุดม ขมขื่น ดื่นหลอกหลอน

คนน่า พัวพัน...........................และน่า หวาดหวั่น คอยบั่นทอน

ความสุข สโมสร.......................เกิดก่อ/กัดกร่อน ก็จากคน

๏    ต้องเข้า สังคม.....................ต้องเพียร สั่งสม องค์ความรู้

ใครควร หาสู่...........................ใครควร ห่างอยู่ ให้ไกลหน

ตลอดชั่ว ชีวิต.........................จะวิจิตร หรือวิกฤติ ก็เพราะคน

คงหนี ไม่พ้น..........................ธรรมชาติ วิจล ของคนเอย ฯ(วิจล=วุ่นวาย)

๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

มุมมองของความคิด : กลอนเจ็ด

มุมมองของความคิด : กลอนเจ็ด

๏    มองงาน ที่ทำ คำนึงคิด.................สัมฤทธิ์ เท่าไร ภูมิใจเหลือ

เวลา ที่ทำ ล้ำล่วงเอื้อ.......................มากมาย กลายเกื้อ เกียจคร้านใจ

๏    มองงาน ที่ค้าง ยังไม่เสร็จ.............ตั้งเจต (ตะ)นา อุตส่าห์ให้

เวลา ที่เหลือ หลั่งเยื่อใย...................เร่งไว ให้เสร็จ สมเจตนา

๏    ตริตรอง มองทรัพย์ ที่จับจ่าย.........มากมาย ไม่น้อย คล้อยตัณหา

ส่วนทรัพย์ นับยัง เหลือค้างคา............ร่อยหรอ รอท่า หาใหม่เติม

๏    ไตร่ตรอง จองใจ ใช้ประหยัด..........ถ้าหาก อัตคัด ค่อยจัดเสริม

เงินมี เหลือมาก จักแจ่มเจิม................พูนเพิ่ม ทวี พิบูลวัน

๏    ฤดี พินิจ พิจารณา........................ชีวา พสุ บรรลุสรรค์(พสุ=สมบัติ)

นับไป ภายหน้า อายุพลัน...................มากขึ้น ตื้นตัน วันยืนยาว

๏    แต่ถ้า มาปรับ นับถอยหลัง..............จะยัง เริงร่า หรือตาขาว ?

ชีวา ค่อยๆ น้อยลงราว........................เดินก้าว เข้าสู่ ประตู(ความ)ตาย

๏    เวลา ลดลง ส่งเสริมคิด...................เร่งหยุด ทุจริต พิศขวนขวาย

อันความ สนุก สุขสบาย.......................ทรัพย์หลาก มากมาย ไร้จีรัง

๏    ตัวเรา เอาไป ไม่ได้ดอก..................จนตรอก นอกจาก ฝากความหวัง

กับบุญ กุศล เคยดลดัง........................พลัง พิลาส ชาติหน้าเอย ฯ

๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

พึ่งตนเป็นที่ตั้ง : กลอนเปล่า

พึ่งตนเป็นที่ตั้ง : กลอนเปล่า

๏    คืนนี้...คงหนาว

หลังจากฝนรินหลั่งราวสองทุ่ม

ดินผืน...ที่ชื้นเปียกชุ่ม

นุ่มนวลงาม ยามสะท้อนแสงไฟ

๏    ก่อนที่จะมีฝน

สายลมกระโชก รน จนเรือนสั่นไหว

ก่อนที่จะเกิดความเข้าใจ

ฝนก็รินหลั่งไหล ส่งท้ายให้เหมันต์

๏    หอมกลิ่นสุคนธ์ ของฝนปลายหนาว

แม้ไร้ซึ่งแสงดาว แวววาวพราว...นภาผัน

แต่หัวใจ ให้เป็นสุขสำราญ

ผสมกับความมุ่งมั่น พร้อมรับคิมหันตฤดู

๏    ทุกสิ่งอย่างย่อมผ่านพ้นไป

ประโยชน์อะไร กับการจะไปหดหู่(กับอดีต)

ดีแต่มองอนาคต จดจ่อขอขับสู้

อย่าได้เป็นผู้ ที่อยู่อย่างไม่คิดสร้างสรรค์สิ่งอันใด

๏    ชีวิตทุกคน ย่อมพึ่งตนเป็นที่ตั้ง

ความผิดพลาดพลั้ง อันเคยสั่งสมถมไว้

ตนจะต้องรับผล มิอาจโอนไปให้ใคร

ส่วนความสำเร็จทั้งหลาย ขาดไม่ได้คือความสามารถของตน

๏    ปัญญา...เป็นเสมือนเครื่องมือสารพัดนึก

การอ้างอิงความรู้สึกผนึกเข้า ย่อมเท่ากับทำสับสน

ยิ่งเอาอารมณ์ผสมผสาน สืบเป็นสันดานของใครหลายคน

ยิ่งก่อเกิดความอลวน จนอลหม่านวุ่นวาย

๏    ไม่นาน...ฝนพลันสิ้นสุด

ขอหยุดกิจกรรม ยุติความขวนขวาย

ล้มตัวลงนอน หนุนหมอนอ่อนนุ่มสบาย

หลับตา อำลาสรรพสิ่งทั้งหลาย

หายใจเบาๆ...เข้าสู่ห้วงนิทรา ฯ

๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

บ่อเกิดแห่งความสุข : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

บ่อเกิดแห่งความสุข : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .....................................กอบการ งานกิจ

กลางแสง อาทิตย์.................รองอร่าม ยามเช้า

ในห้วง เหมันต์......................หนาวสั่น บรรเทา

กายกรุ่น อุ่นเร่า.....................ฤดี ปรีดา

๏    .....................................อรุณ รังสี

ไม่ทำ ให้มี...........................ทวี ตัณหา

ทองแทง แสงสุร....................กระตุ้น ปัญญา

วิจิตร พิจารณา......................ชีวา ปรารมภ์

๏    ......................................กิเลส ตัณหา

หากแม้น ชินชา......................อุรา ทับถม

จะเพิ่ม โมหะ.........................สติ โง่งม

จิตด้อย ถอยจม......................โสมม นที

๏    ......................................(ทุกคน)ต่างก็ ปรารถนา

อยากมี ชีวา...........................งามสง่า สุขี

แต่ถ้า คุณธรรม.......................ต่ำไร้ ไม่มี

ย่อมทุกข์ ทวี..........................ย่ำยี บีฑา

๏    .......................................จริยะ ปฏิบัติ

ราคี วิรัติ................................วัตรเห สิเน่หา(วิรัติ=งดเว้น)

ถือศีล เป็นหลัก.......................ธรรมจักร ชักพา

ดำเนิน ชีวา............................ศรัทธา อาทร

๏    .......................................บุญกรรม ความดี

สะอาด ทัศนีย์.........................วีระ อดิศร

เยี่ยงยืน อยู่บน........................กุศล ชลธร

พาดผ่าน อมร..........................ศุภากร พรชัย ฯ(ศุภากร=ศุภ+อากร)

๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

คนชั่วมีตนเป็นศัตรู : กลอนหก

คนชั่วมีตนเป็นศัตรู : กลอนหก

๏    เดือนกุมภาฯ อากาศเย็น.................คราวหนาวเว้น เร้นไพรสณฑ์

หลากพฤกษา ลานผจญ.....................ใบแห้งหล่น ทับท้นกัน

๏    ใบหูกวาง ต่างเปลี่ยนสี...................ร่วงธรณี ที่เปลี่ยนผัน

ส่งสัญญาณ์ ว่าเหมันต์........................จักจรปัน จรัลไป

๏    ใบสีแดง ที่แห้งกรอบ.....................ตกรายรอบ โคนต้นใหญ่

ทิ้งกิ่งก้าน ร้างลาญไกล......................ยังจิตให้ ไร้เบิกบาน

๏    เฉกคนชั่ว มัวเมาโฉด.....................มิเห็นโทษ โหดเหี้ยมหาญ

คิดชั่วช้า ใคร่สามานย์.........................สนุกสนาน เป็นพาลชน

๏    สัจจาธรรม กรรมาถ่อง....................มิบกพร่อง สนองผล

ทุกข์วาดเดช เทวษดล........................ต้องอับจน ตนชะตา

๏    สรรเภทภัย มาใส่ตัว.......................เพราะเมาชั่ว มัวฉลหา

มองเห็น(ความ)เขลา เบาปัญญา...........โศภิตตา งามสะคราญ

๏    จึงมีตน เป็นศัตรู............................เวรกรรมสู่ กรูเสกสาน

มีชีวาตม์ ชาติสามานย์.........................เพื่อเผาผลาญ ชนม์บรรลัย

๏    มีสมอง เพื่อคล่องคิด......................ทางทุจริต มิจฉาไถย

มีชีวา เพื่ออะไร ?...............................ประโยชน์ให้ ไม่หวนเคย ฯ

๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

บอกลาหน้าหนาว : โคลงสี่สุภาพ

บอกลาหน้าหนาว : โคลงสี่สุภาพ

๑. สายหมอกมาหยอกหญ้า..............ยามหนาว

แนบสนิทเชยชิดราว.......................รักแท้

ปกคลุมนวลนุ่มขาว........................ปรากฏ

บดบังบรรพตแล้............................หลากร้อยเลือนสลาย ฯ

๒. สายหมอกมาพอกฝ้า...................พาฝัน

อโณทัยกลายสวรรค์.......................รมย์รื้น

ทั่วหัวใจหฤหรรษ์...........................บรรเจิด

เหมือนเกิดใหม่กายฟื้น....................ต่างพ้องพิภพ ฯ

๓. อวลอบไอหมอกล้ำ......................ลมปราณ

แทรกสู่อุระลาน..............................ลึกซึ้ง

ของฝากจากฤดูกาล........................ปีหนึ่ง

ไม่กี่เดือนเลือนรึ้ง............................ฝากให้ใฝ่หา ฯ

๔. ดูเด็กเดินมุ่งหน้า..........................(ไป)โรงเรียน

วัยที่พึงพากเพียร.............................เพื่อ(ความ)รู้

ผ่านวัยไป่หวนเวียน..........................กาลกลับ

ขับดันชีวันสู้....................................รอบรู้วิทยา ฯ

๕. รากฐานอนาคตสร้าง......................คราเยาว์

หากใครใคร่แต่เอา............................เล่น-ดื้อ

เติบใหญ่ปัญญาเบา..........................ง่วนโง่

โตแต่เขลาคิดรื้อ..............................ยากแค้นแสนเข็ญ ฯ

๖. อยู่เย็นเป็นสุขได้...........................สมหวัง

หากเยาว์วัยใฝ่ฟัง.............................ผู้รู้

รักดีวิริยะดัง.....................................สอนกล่าว

เป็นพัสตร์ขาวพราวผู้.........................เพียบพร้อมคุณธรรม ฯ

๗. สายหมอกบางบอกหล้า..................ลาหนาว

หวนมาใหม่อีกราว.............................รอบ(ฤดู)หน้า

ความใสวัยหนุ่มสาว...........................ไคลจาก

ยากปักใจมั่นกล้า..............................ชาติหน้าเกิดไหน ?

๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

บอกรัก : กลอนคติรัก

บอกรัก : กลอนคติรัก

๏    เมื่อดวงใจ ใฝ่รัก ประจักษ์จิต................จะประดิษฐ์ กิจกรรม สัมพันธ์สาน

ซึ่งปกติ มิประสบ ยากพบพาน...................ในสาธารณ์ มานชน สกลไกล

๏    แทนคำเอ่ย เผยรัก จากพจี...................ด้วยฤดี ปรีดา เปรยพิสมัย

คอยเวียนแวะ และเฝ้า เอาใส่ใจ.................ช่วยเหลือใน ภารพิศ ชิดดวงแด

๏    ชอบไถ่ถาม ความทุกข์/เป็นสุขี..............มักมอบมี ของฝาก จากใจแม้

เป็นของเล็ก ของน้อย คอยดูแล.................บางครั้งแค่ แกล้งมา เห็นหน้ากัน

๏    เปี่ยมพลัง หวังดี  มีน้ำใจ......................ถึงเหน็ดเหนื่อย เพียงไหน มิไหวหวั่น

อยู่ร่วมทุกข์ สุขพร้อม น้อมชีวัน..................มิรังเกียจ เดียดฉันท์ จรรโลงจินต์

๏    สุจริต จริงใจ ใสสัตย์ซื่อ........................ประพฤติถือ เสมอต้น จนปลายสิ้น

ทะนุถนอม ยอมรับ ปรับชีวิน.......................มิถวิล หินแส่ เห็นแก่ตัว(หิน=ต่ำ,ชั่ว)

๏    ให้อภัย ใดคิด ข้อผิดพลาด....................มิอาฆาต กราดโกรธ โทษทัณฑ์ทั่ว

มิบังคับ บงการ มานเมามัว.........................หรือทำชั่ว ให้ช้ำ ระกำชนม์

๏    การกระทำ สำคัญ กว่าการพูด.................เครื่องพิสูจน์ วุฒิ วิบูลผล

ให้รู้จัก หัวใจ จริงในคน.............................สุดประเสริฐ เพริศล้น พ้นวาจา

๏    รักที่เอ่ย ด้วยปาก ไม่อยากได้.................รักที่เอ่ย ด้วยใจ ใคร่ปรารถนา

คำว่า " รัก " จาก(ปาก)คน ล้นมารยา............ยากจักหา รักแท้ ที่แน่นอน ฯ

๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

ที่พึ่งยอดนิยม : กาพย์ฉบัง๑๖

ที่พึ่งยอดนิยม : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    ในโลกนี้มีความเชื่อ...............มานมนานเมื่อ

เพื่อมั่นใจในชีวา

๏    เพราะธรรมชาติมากปัญหา................คนมาก อวิชชา

ยากจะบรรลุสมประสงค์

๏    (คนจึง)มองหาที่พึ่งซึ่งคุณทรง................สำเร็จเจตน์จง

ตรงสู่ผู้ที่จากไป

๏    คนตายจะช่วยใครได้ ?...............แม้แต่ตนไซร้

ยังไร้ชีวาอาสัญ

๏    ยามที่ยังมีชีวัน...............ต่างใครใดกัน ?

ประสบปัญหานานามี

๏    ดิ้นรนวนเวียนวิถี................สุข-ทุกข์คลุกคลี

หามีวิเศษเวทย์อันใด

๏    เมื่อละสังขารสารไข...............คนกลับสนใจ

กราบไหว้ให้ความนับถือ

๏    ไม่น้อยเลยชอบเอ่ยชื่อ...............ประดุจดั่งคือ

เครื่องมือป้องภัยใน(ยาม)คับขัน

๏    เป็นที่พึ่งซึ่งชีวัน.............สรรพสิ่งสารพัน

เทียวมาบนบานขานขวาย

๏    พบในศาสนามากมาย.................ลัทธิงมงาย

อันตรายหากไปวิจารณ์เอย ฯ

๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

ชีวิตพอเพียง : กลอนคติสอนใจ

ชีวิตพอเพียง : กลอนคติสอนใจ

๏    ข้างพง ดงไผ่................กระจัด กระจาย ใบ(แห้ง)หล่น

ร่มรื่น ชื่นมน......................เยี่ยมยล ชนบท สดใส

สวนครัว รั้วบ้าน..................สรรหา อาหาร ทันใจ

พ่อ-แม่-ลูกไก่....................ขวักไขว่ คุ้ยดิน กินแมลง

๏    มีบ่อ เลี้ยงปลา...............ไม่ต้อง ซื้อหา จากตลาด

บริสุทธิ์ สะอาด...................ปราศจาก (สาร)เคมี กายีแกร่ง

ทำนา ธาตรี.......................อินทรีย์ กสิกรรม สำแดง

คืนความ แข็งแรง................ให้แหล่ง กำเนิด เกิด-(หา)กิน

๏    ไม่ต้อง พึ่งพา.................บรรดา สินค้า ทันสมัย

สมาร์ทโฟน ไว-ไฟ...............หาจำ เป็นไม่ ใดสิ้น

ของใช้ ไฮเทค....................อเนก อนันต์ บันเทิงจินต์

ฟุ่มเฟือย ทรัพย์สิน...............ทำลาย ท้องถิ่น วิญญาณ

๏    มีภูมิ ปัญญา...................จึงจะ สามารถ เข้าใจ

เป็นอยู่ อย่างไร...................มิให้ ไร้สุข อุคศานติ์(อุค=ยิ่งใหญ่)

ของไม่ จำเป็น.....................อย่าเฟ้น อยากหา สามานย์

ชีวี บริบาล..........................ด้วยการ อยู่อย่าง พอเพียง

๏    ละโมบ โลภมาก..............จักพราก สันติ วิถี

อยากมั่ง อยากมี..................อยู่ดี กินดี ชีวีเบี่ยง

อยากเลิศ เฉิดฉาย...............จะกลาย ยากจน ดลเอียง

หนี้สิน ถวิลเสี่ยง..................ไม่เที่ยง ไม่แท้ แน่นอน

๏    อย่าเป็น คนที่..................มีหนี้ มีสิน ท่วมหัว

เพียงเพราะ เมามัว................ทำตัว เกินตน ยลย้อน

อย่าเลียน แบบเขา................อย่าเบา ปัญญา อาวรณ์

หาเรื่อง เดือดร้อน.................กัดกร่อน ฤดี ปรีดา ฯ

๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

กุหลาบน้อยกับรอยด่าง : กลอนวันวาเลนไทน์

กุหลาบน้อยกับรอยด่าง : กลอนวันวาเลนไทน์

๏    วาเลนไทน์ ใกล้วัน พากันวุ่น.............เฝ้าคิดครุ่น รักใคร่ ใฝ่สนอง

ดอกกุหลาบ สรรพสรร ของขวัญมอง.......เรียงรายนอง ท้องตลาด ฉูดฉาดตา

๏    ดูวัยรุ่น วุ่นวาย กว่าใครอื่น.................ดวงใจตื่น ดื่นดาษ แรงปรารถนา

ตามกระแส นิยม โหมโลกา....................ขาดปัญญา สติ ดำริกราย

๏    หากทำให้ ชีวี มีรอยด่าง...................จะไม่ต่าง มลทิน มิสิ้นหาย

เหมือนกุหลาบ มีรอย พร้อยด่างลาย........ถูกแหนงหน่าย ทิ้งขวาง ช่างราคี

๏    ความรักยิ่ง จริงแท้ ไม่แปรเปลี่ยน.......ความฉ้อฉล วนเวียน เนียนไม่หนี

อารมณ์ใคร่ ไม่พราก จากโลกีย์ .............จึงต้องมี ปรีชา ปัญญาเชาว์

๏    ความผิดพลาด บางอย่าง ช่างเรื่องเล็ก....ยิ่งยามเด็ก ผิดบ่อย คล้อยความเขลา

ความเจ็บปวด ลางที มีบางเบา................โดยที่เรา ก้าวผิด หลงทิศทาง

๏    แต่ชีวิต ผิดพลาด บาดแผลใหญ่.........มักทำให้ ได้เห็น เช่นรอยด่าง

เกิดแผลเป็น เด่นชัด ไม่อาจจาง.............แม้เพียรล้าง อย่างไร มิไร้รอย

๏    ที่ติดทัศน์ คือบาดแผล แส่ราคิน.........มักโชยกลิ่น เหม็นไกล มิใช่น้อย

คนรังเกียจ เดียดฉันท์ คิดหมั่นคอย.........คุ้ยเขี่ยแคะ บ่อยๆ ให้น้อยใจ

๏    จึงมิควร มักง่าย ในความรัก...............ต้องรู้จัก จรรยา อัชฌาศัย

อย่าอ่อนโอน ปรนแปร ตามแต่ใจ............จึงจะไร้ รอยด่าง กระจ่างเอย ฯ

๑๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

ภาพเดิม เปรียบเทียบกับ ภาพหลังการใช้ Photoshop โดยผู้เขียน

ชีวิตคือละคร: โคลงสี่สุภาพ

ชีวิตคือละคร: โคลงสี่สุภาพ

๑. กลางวันเวียนขยับเยื้อง.................ยาวนาน

อาทิตย์อัศดงดาล...........................เคลื่อนคล้อย

คือรอยต่อฤดูกาล...........................บรรจบ

หนาวค่อยหลบทีละน้อย...................ส่วนร้อนคืบคลาน ฯ

๒. ลนลานกระเล็นร้อง......................ไวๆ

เสมือนตระหนกตกใจ.......................ตื่นเต้น

กลาง(ต้น)ตะขบดื่นใบ......................ผลแก่

แลหาหลบตาเร้น.............................แต่เพี้ยงเสียงผริต ฯ(ผริต=แผ่ไป)

๓. อาทิตย์ยังคงขึ้น...........................ตรงเวลา

อายุคนจลชรา.................................ยากรั้ง

สอดรับกับชะตา...............................ปรากฏ

บทเวร(กรรม)เป็นอยู่ยั้ง.....................เฉกคล้ายการละคร ฯ

๔. บางตอนดูเริงรื้น...........................ดำรง

บางตอนทุกข์ยากยง.........................ยิ่งแล้

ตรึงไตรใจประจง..............................ยึดติด(ไตร=ไกร)

ชีวิตคือตนแท้..................................คิดล้ำคำนึง ฯ

๕. จึงจำหนับจับจ้อง..........................ปรารถนา(จำหนับ=จับไว้แน่น)

ตอบสนองตรองอุรา..........................ขับข้อง

สรรพสิ่งแสวงหา..............................หวงเก็บ

เสพสุขสนุกต้อง...............................รักษ์ไว้แต่ตน ฯ

๖. จนจำเนียนจิตกล้า.........................สาไถย

เบียดเบียนใครต่อใคร........................ชั่วช้า

มาดมั่นมิหวั่นไหว.............................ทุจริต

เห็นผิดเป็นคุณ ; หน้า.......................ตาส้องผ่องใส ฯ

๗. ในเมื่อฉากสุดท้าย........................มาถึง

ร่างกายไม่อาจ รึง.............................อยู่ได้

ทุกสิ่งพรากจากพึง............................ยุติ

ชีวีที่ลับไร้.......................................สอดคล้องการละคร ฯ

๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

ชีวีที่น่าเคารพ : กลอนแปด

ชีวีที่น่าเคารพ : กลอนแปด

๏    ดอกลำดวน ชวนดม ชมชื่นจิต.................ดูกระจ้อย น้อยนิด (แต่)น่าพิสมัย

กลีบ(สี)เหลืองอ่อน ซ่อนเล่ห์ เสน่ห์ใน..........คงเอกลักษณ์ ดอกไม้ ไร้คล้ายคลึง

๏    เดือนกุมภาฯ หน้านี้ เริ่มมีดอก.................บ้างผลิบาน ปานหยอก หมอกงามซึ้ง

บางดอกดก บ้างไร้ ให้คะนึง........................หวนคิดถึง วิจิตร ชีวิตคน

๏     บ้างก็มี มาก ล้น ท้นทรัพย์สิน.................ใช้จ่ายชิน ชาติหน้า หาขัดสน

วันคืนเฝ้า เอาแต่ แค่สาละวน.......................สนอง(ความ)อยาก ของตน จลจิตจำ

๏    บางคน(หวัง)แค่ มีกิน พอสิ้นวัน...............ยังลำบาก ยากบั่น ปัญหาย้ำ

อุปสรรค หนักหนา ถาโถมทำ......................ต้องตรากตรำ กำสรด รันทดมี

๏    หากไม่เอา เงินตรา มากำหนด.................ไม่ใส่ใจ ในยศ-เกียรติ-ศักดิ์ศรี

จะยากจน/คนอยู่ ดีกินดี..............................หาได้มี (ความ)ประเสริฐ เลิศกว่ากัน

๏    สิ่งที่ทำ ให้คน ยลแตกต่าง......................มีคุณค่า สะอาง คือ(การ)สร้างสรรค์

ทำสิ่งที่ เป็นคุณ กูลเกื้อปัน..........................พลีแด่หล้า สาธารณ์ สันติ์สุขใจ

๏    ไม่ก่อกรรม ทำเข็ญ เว้นทุจริต...................ไม่ทำผิด จริยา อดิศัย

ไม่ทำตัว ชั่วช้า สามานย์ไตร.........................ยากจักหา ผู้ใด ไหนเปรียบปาน(ไตร=ไกร)

๏    เป็นชีวี มีค่า น่าเคารพ.............................ส่งเสริมพบ สุคติ พิษฐาน

จักพ้นจาก ยากจน ดลบันดาล.......................อยู่ทุกเมื่อ เชื่อวาร นิรันดร ฯ

๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘