กลอนธรรมะ กลอนคติชีวิต กลอนคติเตือนใจ กลอนคติสอนใจ กลอนสุภาษิต บทความจรรโลงใจ

ผลงานของชายคนหนึ่งซึ่งนอกจากตามหลักสูตรของโรงเรียนแล้ว ต้องเรียนรู้ศึกษาหาความรู้เอง ทั้งหลักธรรมและการประพันธ์ ชอบคิด-วิเคราะห์-สรุปบทเรียนใหม่เป็นประจำ แล้วบันทึกไว้เป็นบทกวีเพราะมิเช่นนั้นจะลืมบทเรียนเก่า คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง จึงโพสต์สู่สื่อสาธารณะ

ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

สมัคร Blogger.com ตั้งแต่ยังเป็นเว็ปอิสระ ต้องสร้างรหัสผ่าน แต่ตอนนั้นเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์จึงทำผิดพลาดตอนสร้างรหัส ทำให้บล็อก avijjabhikkhu เข้าไม่ได้ ต้องสร้างบล็อกใหม่ใช้ชื่อใหม่ จากคำว่า bhikkhu เป็น pikkhu แทน

ด้วยข้อจำกัดด้านเวลา-ข้อมูล-สติปัญญา-ความรู้ความสามารถ-ความรีบเร่ง ทำให้เกิดความผิดพลาดได้ ผู้เขียนขออภัยเป็นอย่างยิ่ง และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเพื่อการแก้ไขความผิดพลาด ผู้เขียนไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับการคัดลอก การนำไปเผยแพร่ที่ไม่ใช่เพื่อการค้า ขอเพียงแต่อย่าแอบอ้างว่าเป็นผลงานของผู้อื่น แต่ผู้เขียนขอสงวนลิขสิทธิ์ในผลงานนี้ สำหรับการนำไปเผยแพร่เพื่อการค้าหากำไร

*นักเรียน อย่าลอกเป็นการบ้านไปส่งครูนะครับ เพราะไม่สุจริต ไม่เป็นประโยชน์แก่การพัฒนาความรู้ความสามารถ ดูไว้เป็นตัวอย่างก็พอ
มีอะไรสงสัย ไม่เข้าใจ ต้องการคำอธิบาย ก็ถามมาได้

วันศุกร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

กุหลาบน้อยกับรอยด่าง : กลอนวันวาเลนไทน์

๏ วาเลนไทน์ ใกล้วัน พากันวุ่น.............เฝ้าคิดครุ่น รักใคร่ ใฝ่สนอง

ดอกกุหลาบ สรรพสรร ของขวัญมอง.......เรียงรายนอง ท้องตลาด ฉูดฉาดตา

๏ ดูวัยรุ่น วุ่นวาย กว่าใครอื่น.................ดวงใจตื่น ดื่นดาษ แรงปรารถนา

ตามกระแส นิยม โหมโลกา....................ขาดปัญญา สติ ดำริกราย

๏ หากทำให้ ชีวี มีรอยด่าง...................จะไม่ต่าง มลทิน มิสิ้นหาย

เหมือนกุหลาบ มีรอย พร้อยด่างลาย........ถูกแหนงหน่าย ทิ้งขวาง ช่างราคี

๏ ความรักยิ่ง จริงแท้ ไม่แปรเปลี่ยน.......ความฉ้อฉล วนเวียน เนียนไม่หนี

อารมณ์ใคร่ ไม่พราก จากโลกีย์ .............จึงต้องมี ปรีชา ปัญญาเชาว์

๏ ความผิดพลาด บางอย่าง ช่างเรื่องเล็ก....ยิ่งยามเด็ก ผิดบ่อย คล้อยความเขลา

ความเจ็บปวด ลางที มีบางเบา................โดยที่เรา ก้าวผิด หลงทิศทาง

๏ แต่ชีวิต ผิดพลาด บาดแผลใหญ่.........มักทำให้ ได้เห็น เช่นรอยด่าง

เกิดแผลเป็น เด่นชัด ไม่อาจจาง.............แม้เพียรล้าง อย่างไร มิไร้รอย

๏ ที่ติดทัศน์ คือบาดแผล แส่ราคิน.........มักโชยกลิ่น เหม็นไกล มิใช่น้อย

คนรังเกียจ เดียดฉันท์ คิดหมั่นคอย.........คุ้ยเขี่ยแคะ บ่อยๆ ให้น้อยใจ

๏ จึงมิควร มักง่าย ในความรัก...............ต้องรู้จัก จรรยา อัชฌาศัย

อย่าอ่อนโอน ปรนแปร ตามแต่ใจ............จึงจะไร้ รอยด่าง กระจ่างเอย ฯ

๑๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

ภาพเดิม เปรียบเทียบกับ ภาพหลังการใช้ Photoshop โดยผู้เขียน

กลอนธรรมะ กลอนคติชีวิต กลอนคติเตือนใจ กลอนคติสอนใจ กลอนสุภาษิต บทความจรรโลงใจ

ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

วันศุกร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

กุหลาบน้อยกับรอยด่าง : กลอนวันวาเลนไทน์

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น