ชีวีที่พัฒนา? : กาพย์ยานี๑๑

ชีวีที่พัฒนา? : กาพย์ยานี๑๑

๏    เย็นย่าง แดดยังร้อน......................แสงสะท้อน ทองอ่อนไหว

สาดสกาว แผดผ่าวไอ........................อย่างไม่ยอม ผ่อนออมแรง

๏    (นก)พิราบ ปีกบาดเจ็บ....................เดินกินเก็บ อย่างแข็งแกร่ง

ชีวาตม์ อาจพลิกแพลง........................มิแจ้งจิต คิดใส่ใจ

๏    คนคล้าย ใช้ชีวิต............................มิค่อยคิด วินิจฉัย

สุขสรร วันๆไป....................................(ปล่อย)อายุขัย ไวสั้นลง

๏    ตามนับ แต่ทรัพย์สิน........................เฝ้าถวิล จินต์ใหลหลง

ยศศักดิ์ ประจักษ์คง.............................ดำรงคู่ ลู่ชีวี

๏    กลไก ใจศรัทธา.............................เชื่อแต่ตา ประสบศรี

นอกนั้น มั่นไม่มี..................................วิถีเทิด บรรเจิดทาน

๏    ต่างใย ไตรประหวัด.........................เสมอสัตว์ เดรัจฉาน(ไตร=ไกร)

กิริยา ก่ออาการ...................................หาพิสดาร แปลกอันใด

๏    กิน-กาม-บ้าอำนาจ..........................ตามสัญชาต ญาณเหิมให้

เบียดเบียน เปลี่ยนกันไป.......................ไร้สันติ-นิรมาน(นิรมาน=ไม่มีความถือตัว)

๏    แก่ตาย ใหม่เกิดกล้า........................สืบชีวา ปทัสถาน

(การ)พัฒนา ประสบพาน........................แค่บรรลุ วัตถุเอย ฯ

๓๐ เมษายน ๒๕๕๘

ฤดีปฏิญาณ : กาพย์ฉบัง๑๖

ฤดีปฏิญาณ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    สุริยงหลบหลังก้อนเมฆ.................รังสรรค์ปั้นเสก

รจเรขโสภีสีสัน

๏    ครองผืนนภายามสายัณห์................คือเมฆฝนอัน

สูงชันน่าพรั่นสะพรึงกลัว

๏    ฟ้าแลบแปลบปลาบวาบทั่ว...............สลับกับมืดมัว

ระรัวเสียงร้องก้องภูผา

๏    ฝึกฤดีต้องมีเวลา................พินิจพิจารณา

พิเคราะห์สัมมาธรรมกุศล

๏    อยู่ว่างๆร้างราผู้คน.................ภาระอลวน

ปลีกตนพ้นความวุ่นวาย

๏    มาทำจิตใจให้สบาย.................ตั้งมั่นขวนขวาย

มิคลายสมาธิสติสังค์(สังค์=ความข้องอยู่)

๏    สิ่งผิดอย่าคิดปิดบัง................สิ่งถูกปลูกฝัง

สรรสร้างอย่างวิจิตรศรี

๏    ยึดมั่นครรลองคลองความดี................อันประดาเมธี

ปฏิบัติสืบมาช้านาน

๏    อำนาจแห่งสัญชาตญาณ...............มิอาจต้านทาน

จิตใจไกรหาญยรรยง

๏    ฤดีปฏิญาณมั่นคง.................พลังเพิ่มเสริมส่ง

บรรลุประสงค์จงจินต์เทอญ ฯ

๒๙ เมษายน ๒๕๕๘

ชายไม่เอาถ่านกับฝันกลางวัน : นิทานสอนใจ

ชายไม่เอาถ่านกับฝันกลางวัน : นิทานสอนใจ

(ดัดแปลงจากนิทานที่เคยอ่านตอนเด็กๆ )

๏   กาลครั้งหนึ่ง

มีชายผู้ไม่เอาการเอางาน นอนฝันกลางวันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

เขาเพิ่งเสร็จจากรับจ้างทำงาน ได้เงินมาเล็กน้อย และเริ่มคิดว่า

เขาจะเอาไปซื้อลูกไก่มาเลี้ยง 2 ตัว

เป็นตัวผู้ 1 ตัว กับตัวเมีย 1 ตัว

เขาจะเลี้ยงจนมันโต ออกไข่ แล้วฟักเป็นลูกไก่ฝูงใหญ่

เขาจะเลี้ยงจนมันโต

๏    แล้วเขาจะขายไก่ทั้งฝูง ไปซื้อหมูมาเลี้ยง 2 ตัว

เป็นตัวผู้ 1 ตัว กับตัวเมีย 1 ตัว

เขาจะเลี้ยงจนมันโต ออกลูกมาครอกใหญ่

เขาจะเลี้ยงจนมันโต

๏    แล้วเขาจะขายหมูทั้งหมด ไปซื้อวัวมาเลี้ยง

เป็นตัวผู้ 1 ตัว กับตัวเมีย 1 ตัว

เขาจะเลี้ยงจนมันโต ออกลูกมาฝูงใหญ่

เขาจะเลี้ยงจนมันโต

๏    แล้วเขาจะขายวัวไปครึ่งฝูง

ซื้อที่ดิน-สร้างบ้าน และแต่งงานกับสาวสวยประจำหมู่บ้าน

แต่ภรรยาสาวสวยกลับขี้เกียจทำงานบ้าน
ทำอาหารไม่เป็น หุงข้าวไหม้ ฯลฯ
เขาจึงตบตีภรรยา 
ก่อนจะไล่เธอออกจากบ้าน ให้กลับไปอยู่กับพ่อแม่

๏    คิดมาถึงตอนนี้ 
ชายไม่เอาการเอางานก็ทอดถอนใจ
และตัดสินใจว่า

จะเอาเงินที่มีอยู่ไปซื้อเหล้ามากินดีกว่า

๏    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

คนไม่เอาถ่าน ไม่เอาการเอางาน ดีแต่ฝันว่าจะทำอย่างนั้นอย่างนี้

แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรให้จริงจัง เป็นคนจับจด ไม่มีวันที่จะประสบความสำเร็จ

จะเป็นคนที่อยู่แต่ในโลกแห่งความฝัน

มีอนาคตที่เลื่อนลอย ไร้แก่นสารสาระ

และมีชีวิตที่ลำบากยากจนไปจนตาย ฯ

๒๘ เมษายน ๒๕๕๘

หมายเหตุ : ตรงกันข้ามกับพระพุทธเจ้า ที่ทรงนั่งตรัสรู้อริยสัจจ์ ๔ ใต้ต้นโพธิ์

ชีวิตต้องสู้ : กลอนเจ็ด

ชีวิตต้องสู้ : กลอนเจ็ด

๏    ดินปก รกร้าง กลางพงไพร.....................ดอกไม้ ตั้งต้น จนแกร่งแข็ง

ต่อสู้ อุตส่าห์ ชีวาแปลง.............................อาบแสง สุรีย์ ศรีสุวรรณ

๏    สังคม สมเพช สังเกตดู...........................กิน-อยู่ สู่แย่ง เสียดแข่งขัน

ปกติ วิถี แห่งชีวัน.....................................ปัจจุบัน ประจักษ์ คือหลักเกณฑ์

๏    ชีวิต ต้องสู้ อย่าดูดาย............................แต่เกิด จนตาย มิวายเว้น

กฎกรรม ธรรมชาติ สัจจาเป็น.......................เฉกเช่น เกณฑ์กฎ บทชีวี

๏    คนชั่ว ทั่วมี คนดีน้อย.............................จึงยาก จักคอย ถอยหลบลี้

แหล่งพัก ยากพบ สงบพี............................ในวัด อลัชชี ยังมีมาร

๏    ต้องสู้ ดูบ้าง กรุยทางออก.......................หนามยอก (เอา)หนามบ่ง ธำรงศานติ์

วิธี ป้องกัน อันธพาล..................................ใช่การ อ้อนวอน (แต่ต้อง)อย่าอ่อนแอ

๏    จิตใจ เข้มแข็ง คือแรงหลัก......................ดันผลัก แหวกว่าย ในกระแส

โลกีย์ พิภพ อบอวลแล...............................พฤติเบียด เบียนแก่ กันและกัน

๏    ลวงล่อ ฉ้อฉล ช่างล้นหลาก.....................จนยาก จักไว้ ใจทั้งนั้น

คอยหา ความรู้ ให้สู่ทัน...............................ใจสัตว์ จัดสรร คราญกว่าคน

๏    ฉกฉวย ด้วยเล่ห์ เพทุบาย........................แพร่หลาย โลกา โกลาหล

ความ อ ยุติธรรม นำมืดมน............................สร้างผล พิบัติ ชัฏดินแดน

๏    นับวัน ลำบาก ยากเป็นอยู่.........................อย่าสู่ มักง่าย ตามใจแหน

คุณธรรม ความดี ที่ขาดแคลน........................ทดแทน อย่างไร จนใจเอย ฯ

๒๗ เมษายน ๒๕๕๘ 

ภัยคน-ภัยธรรมชาติ : กลอนคติเตือนใจ

ภัยคน-ภัยธรรมชาติ : กลอนคติเตือนใจ

๏    ปีนี้ มี(ผล)มะ ม่วงน้อย.........................ผู้เฒ่า เฝ้าคอย เก็บไข่-

มดแดง (ขาย)แพงล้ำ กำไร......................ปรับให้ ไปทัน การณ์เป็น

๏    วันนี้ ยังดี มีเมฆ..................................สรรค์เสก ร่มเงา เบาเข็ญ

ฝนดาล วานย้อน ผ่อนเย็น.........................หลังเป็น สถิติ (ร้อน)มีมา

๏    คนยัง ต่างอยาก กระสัน.......................เหมือนไม่ สำคัญ ปัญหา

ประหวัด ตัดไม้ ทำลายป่า.........................มุ่งหา ประโยชน์ โจทย์แจง

๏    สมดุล ธรรมชาติ ขาดหาย.....................ถูกล้ำ ทำลาย (แทบ)ทุกแห่ง

พิบัติ พัฒน์ภัย ร้ายแรง.............................บทเรียน ราคาแพง แบ่งปัน

๏    เงินที่ ได้มา ดารดาษ...........................ไม่อาจ ทำให้ หทัยหรรษ์

เมื่อมี วิถี ชีวัน.........................................เสมือน โลกันตร์ อันตราย

๏    ต่างคน ต่างเห็น แก่ตัว..........................ต่างทำ ความชั่ว ทั่วสยาย

ต่างสิ้น ศีลธรรม กำจาย.............................ต่างคล้าย คลึงสัตว์ ประหลาดเป็น

๏    ใจบาป หยาบช้า กระด้าง. .....................ทุกอย่าง หวังผล ประโยชน์เฟ้น

ทุจริต คิดร้าย ใจเย็น.................................ว่างเว้น สำนึก มโนธรรม

๏    ภัยคน ปนภัย ธรรมชาติ.........................เพิ่มพี ชีวาตม์ อนาถพล้ำ

สัมพันธ์ สรรพา ระกำ................................ระส่ำ สังคม โทรมทราม ฯ

๒๖ เมษายน ๒๕๕๘ 

เดินทางกุศล : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

เดินทางกุศล : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .......................................ลมผ่าว เป่าปัด

พฤกษา สะบัด........................ขจัด ใบหล่น

ส่วนใบ ใดยัง..........................เหี่ยวดัง แดดดล

รังสี สุริยน..............................บ่ายล้น ระอา

๏    .......................................เดือนเพ็ญ เย็นพร่าง

นิศา สว่าง..............................แทบทั้ง เวหา(นิศา=กลางคืน)

ทว่า อากาศ............................ขาดพระ พายพา

อาบน้ำ อาบท่า........................ออกมา เหงื่อริน

๏    ........................................เป็นเรื่อง ธรรมดา

ดำรง ชีวา...............................ปัญหา ไม่สิ้น

ประดิษฐ์ กิจกรรม.....................ทำมา หากิน

อดทน รนดิ้น...........................สร้างถวิล จินต์จล

๏    ........................................ศึกษา ชีวิต

กำกับ ความคิด........................ปิดทาง โฉดฉล

เข้าใจ สัจจา............................มุ่งหน้า นิรมล

จึงจะ ประสบผล.......................เลิศล้น ยั่งยืน

๏    ........................................มิควร เยื้องย่าง

นอกลู่ นอกทาง........................(ที่)สังคม อุดมดื่น

ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี.........................มีสำ นึกมืน(มืน=แย้ม)

ระเบียบ เรียบรื่น........................แช่มชื่น วินัย

๏    .........................................เดินทาง กุศล

ฝึกหัด ดัดกมล..........................บ่พ้น พิสัย

ชีวิต ก้าวหน้า...........................ปัญญา ก้าวไกล

ทั่วทุก เพศวัย...........................สุขไสว ได้ดี

๏    .........................................เส้นทาง กุศล

ไร้เร่า ร้อนรน............................ดลสง่า ราศี

อยู่เย็น เป็นสุข..........................ในทุก นาที

พิพัฒน์ สวัสดี...........................โสภี ชีวีเอยฯ

๒๕ เมษายน ๒๕๕๘ 

อยู่เย็นเป็นสุข : โคลงสี่สุภาพ

อยู่เย็นเป็นสุข : โคลงสี่สุภาพ

๑. คิมหันต์ม่านเมฆไร้................ลอยบัง

ตามถนนหนทางดัง...................เตาร้อน

ซุกตัวซ่อนเรือนยัง...................ระอุ

สุริยนรนสะท้อน.......................แดดจ้าระอาเหลือฯ

๒. เมื่อไม่มีป่าไม้......................ปัน(ร่ม)เงา

ป่าคอนกรีตสีเทา.....................แทบไหม้

ถนนดินยังแบ่งเบา...................เย็นหย่อน

ถนนยาง-คอนกรีตให้................แต่ร้อนทอน(แรง)ทวีฯ

๓. กามคุณมีสุขเคล้า.................ระคน

ปลุกปั่นดวงกมล......................รุ่มร้อน

รูป-รส-กลิ่น-เสียงจน................สัมผัส

ประหวัดใจใฝ่ป้อน....................อิ่มไร้ระหายเหมือนฯ

๔. บริโภคโดยไม่ข้อง................คุณกาม

เพื่ออยู่รอดปลอดความ..............ทุกข์ร้อน

มิหลงใหลในกาม.....................สัมผัส

อย่าตกเป็นทาสย้อน..................ยับยั้งเจตจินต์ฯ

๕. กิน-อยู่อย่างล่วงรู้.................เท่าทัน

เพื่อดำรงชีวัน..........................ผ่านได้

อยู่เย็นเป็นสุขสันติ์....................ปกติ

มิลำบากยากไร้........................เพราะได้(รู้จัก)เพียงพอฯ

๖. ต่อการชีวันใช้......................เชิดชู

กุศลสรรค์ถวัลย์ดู.....................เลิศล้ำ

เห็นชัดสัจจาหู........................ตาสว่าง

สร่างเมากามคุณค้ำ..................จุนให้ใจสงบฯ

๗. พบพานเพียงแค่ผู้................ประเสริฐ

บุญทำนำมาเกิด.......................เพื่อรู้

เท่าทันปัญญาเปิด....................โลกสัจ

ฝึกหัดพิพัฒน์สู้........................สลัดพ้นมลทินฯ

๒๔ เมษายน ๒๕๕๘ 

สุขสัมพันธ์ : กาพย์ยานี๑๑

สุขสัมพันธ์ : กาพย์ยานี๑๑

๏     ริ้วปอย รอยปุยเมฆ.....................รจเรข เสกอัศดง

รองสี สุรียง.......................................อลงกต เรืองสดใส

๏    ความร้อน เร่าระอุ............................รอประทุ พายุภัย

ตกค่ำ มิร่ำไร......................................สายฝนพรำ กระหน่ำริน

๏    ความดี มีแก่กัน..............................ทุกชีวัน มั่นถวิล

ยิ่งกว่า อยากหากิน..............................ต่างจินดา เอื้ออาทร

๏    สัจจะ ความจริงใจ...........................สัมพันธ์ไถ่ ไร้ทุกข์ร้อน

สุขะ สถาพร.......................................เมื่อทอนฉล มนคลางแคลง

๏    ความรัก จักไร้โทษ..........................ถ้าผลประโยชน์ ปลดเปลื้องแฝง

รักมั่น มิผันแพลง.................................เป็นแหล่งพรั่ง พลังใจ

๏    แม้นว่า มีอุปสรรค............................ความเหนื่อยยาก หนักแค่ไหน
เพียงคน ปรนน้ำใจ..............................อุปสรรคไซร้ กลายเบาพลัน

๏     แม้นว่า ปัญหามี...............................เหมือนชีวี แทบอาสัญ

เผื่อแผ่ พลีแก่กัน................................ความโศกศัลย์ พร้อมบรรลัย

๏    ปัญหา โลกสารพัด...........................จริงใจจัด อาจแก้ไข

ร่วมกัน ประสานไกร..............................ทำให้โลก สิ้นโศกเทอญ ฯ

๒๓ เมษายน ๒๕๕๘ 

ความละอายใจ : กลอนแปด

ความละอายใจ : กลอนแปด

๏     หัวจิตของ คนใด ไคลหยาบด้าน....................ทรงสันดาน สุจริต พิสมัย

เมื่อทำผิด พลาดพลั้ง ครั้งคราใด.........................ละอายใจ ในกมล ถกลมี

๏    ใช่เพียงแต่ ชั่วทำ กรรมวาจา..........................แค่ความคิด พิจารณา ถ้าบัดสี

(จะ)รู้สึกผิด จิตคล้าย ใจราคี...............................ไม่ยินดี ปรีดา ปราโมทย์ดล

๏    ความละอาย ในบาป กำราบจิต........................ให้ยั้งคิด หยุดทำ กรรมอกุศล

ภูมิคุ้มกัน พาลช่อง ผองพีรชน.............................ให้หลุดพ้น มลทิน ภินท์พิลัย

๏    (เป็น)คุณสมบัติ คนศรี ที่ประเสริฐ.....................ก่อให้เกิด ดวงฤดี ที่ผ่องใส

ละอายบาป สาปชั่ว กลัวโทษภัย...........................คุ้มครองให้ ไม่เกลียด เบียดเบียนกัน

๏    เหล่านรา ถ้าไร้ ละอายจิต................................คอยทุจริต คิดร้าย ใคร่โฉดฉันท์

เห็นแก่ตัว ชั่วช้า สารพัน.....................................ชอบดึงดัน นันทะ หน้าด้านทน

๏    โลกคงมี แต่ทราม กำซาบสิทธ์.........................คนทุจริต คิดชั่ว ทั่วทุกหน

 จิตโหดร้าย เหลือสัตว์ อนาถชน...........................สร้างทุกข์ล้น ท้นโลก โศกเศร้าเยือน

๏    ครอบครัวคง บ้านแตก สาแหรกขาด...................สังคมปราศ ปลอดภัย ประลัยเหมือน

ประเทศชาติ บัดซบ สงบเชือน..............................มิคสัญญี สิเคลื่อน สะเทือนยิน

๏    พระคงเป็น เช่นผี ล้นกิเลส...............................ข้าราชการ ปานเปรต ทุเรศสิ้น

เยาวชน สนแค่ แส่ราคิน......................................ทั้งแผ่นดิน ดิ้นเดือด ด้วยเลือดนอง ฯ

๒๒ เมษายน ๒๕๕๘ 

ด้อยคุณภาพ : กาพย์ยานี๑๑

ด้อยคุณภาพ : กาพย์ยานี๑๑

๏     เกิดน้อย ด้อยคุณภาพ....................คือสภาพ คนรุ่นใหม่

อนาคต ประเทศไทย............................ฝากชาติไว้ ในกำมือ

๏    เตี้ย-อ้วน ชวนกังวล.........................ร่างเยาวชน ล้นหลากชื่อ

อีคิว-ไอคิวฤา.....................................ถือว่าต่ำ กว่ากำหนด

๏    สมาธิ ก็มีสั้น...................................ส่วนศีลธรรม์ แสนรันทด

ชั่ว-ดี มิสลด........................................ความอดสู ดูวังเวง

๏    ลูก(มี)น้อย พลอยทำให้....................พ่อตามใจ แม่ไม่เคร่ง

วินัย ไร้ยำเกรง....................................ยกตัวเอง ยอดสำคัญ

๏    จึงเป็น (คน)เห็นแก่ตัว.......................มิเห็นหัว ใครทั้งนั้น

รัก(ละ)เล่น เช่นชีวัน..............................ดื้อดึงดัน มากมารยา

๏    ผู้ใหญ่ ยังไพร่เป็น.............................ตัวอย่าง(ให้)เห็น เด่นมิจฉา(ไพร่=คนเลว)

บกพร่อง คลองจรรยา.............................ว่าแต่เด็ก ก็เกินไป

๏    โกงกิน แผ่นดินแม่.............................หมดทางแก้ แพร่นิสัย

ทำงาน เกียจคร้านไกร............................เด็กจึงได้ ใจลอกเลียน

๏    ศีลธรรม มินำพา................................กิเลสตัณหา กล้าหันเหียน

เยาวชน ย่อมวนเวียน..............................ยากแปลงเปลี่ยน ไปจาก(จารีต)เดิม ฯ

๒๑ เมษายน ๒๕๕๘ 

กุศลกมลมี : กาพย์ฉบัง๑๖

กุศลกมลมี : กาพย์ฉบัง๑๖

๏     ฤดูร้อนที่ไร้เมฆา...................สุดรอบขอบนภา

ชักพาหัวใจให้ฉงน

๏    แสงแดดแผดเร่าเผาจน...................เหลือที่จะทน

ปราศฝนดลดาลศานติ์สุขเย็น

๏    ความแห้งแล้งระแหงเห็น....................ป่าไม้กลายเป็น

สถานหลีกเร้นเข็ญผ่อนคลาย

๏    บรรเทาเร่าร้อนทอนกาย..................ร่มเงาเหย้าสยาย

ช่วยให้สบายใจจริงหนอ

๏    สัทธรรมล้ำเลิศเกิดก่อ...................ร่มเย็นเช่นชะลอ

ชะล้างเศร้าโศกวิโยคถอน

๏    ประคองใจมิให้แคลนคลอน..................สะท้านบั่นทอน

ในตอนที่ต้องข้องปัญหา

๏    ศีลจริยวัตรศรัทธา...................เลิศล้ำธรรมา

เป็นปราการป้องกันภัย

๏    จากบาปหยาบช้าสาไถย.................โฉดฉลกลไก

ที่ใจฝ่ายทรามจำนง

๏    กุศลกมลมีอานิสงส์..................ระงับดับลง

ซึ่งความหลงใหลในธุลี

๏    เสริมความงามสง่าราศี................บังเกิดประเสริฐมี

แก่เมธีคนดีเอย ฯ

๒๐ เมษายน ๒๕๕๘ 

รอบรั้วมหา'ลัย : กลอนคติเตือนใจ

รอบรั้วมหา'ลัย : กลอนคติเตือนใจ

๏    รอบรั้ว มหา'ลัย...................ทำไม มากมี ร้านเหล้า ?

เตรียมพร้อม มอมเมา..................หนุ่มสาว เหล่านัก ศึกษา

หรือเพราะ สาวหนุ่ม....................ชอบสุมหัว มั่วสุรา ?

จึงมี ร้านค้า...............................เปิดมา ปราณี บริการ ?

๏    กู้เงิน มาเรียน........................กลับมา พากเชียร เพียรชั่ว

ไม่รู้ สึกตัว................................ไม่มี หัวคิด พิษฐาน

แค่ไม่ กี่ปี.................................เพื่อมี โอกาส ชัชวาล

ยังโง่ ดักดาน............................ไร้จิต คิดอ่าน อนาคต

๏    ปล่อยตัว มั่วสุม.....................รุ่มเร้า เรื่องไร้ สาระ

ใฝ่ฝัก กักขฬะ...........................กามคุณ-การพนัน กันหมด

มโนธรรม สำนึก.........................สึกกร่อน สลอนงาม ความคด

มืดพราง บังบด..........................ชวนสลด ชีวะ มหา'ลัย

๏    แหล่งราม ความรู้...................ถ้ารู้จัก รักศึกษา(ราม=งาม)

ประดิษฐ์ วิทยา..........................อย่างหา ไม่มี จากที่ไหน

ปลูกฝัง พื้นฐาน.........................ให้พร้อม ทำงาน ชีวันไท

อนาคต สดใส............................จงใส่ ใจหัด พัฒนา

๏    ทำให้ พ่อแม่.........................ผู้แก่เฒ่า เขาภูมิใจ

ลูกมี วินัย..................................ตั้งใจ ใฝ่การ ศึกษา

ทำให้ มิตรสหาย.........................ทั้งหลาย เชื่อมั่น ศรัทธา

ความมี ปัญญา............................ควรคู่ คบค้า สมาคม

๏    ชีวา มหา'ลัย..........................อย่าเสื่อม เสียไป ไร้ประโยชน์

หลีกไกล ภัยโทษ.......................อย่าโฉด ชั่วช้า สะสม

เป็นปัญ ญาชน...........................อย่าเป็น คนโง่ โสมม

รักดี ภิรมย์.................................อย่ารัก ล่มจม อมทุกข์เอย ฯ

๑๙ เมษายน ๒๕๕๘ 

ฟ้ามิได้ลิขิตชีวิตคน : กลอนแปด

ฟ้ามิได้ลิขิตชีวิตคน : กลอนแปด

๏    มะม่วงต้น ฤดู ออกสู่ตลาด......................โลละสี่ สิบบาท สิหวาดผวา

ลูกก็เล็ก ไม่สวย ด้วย มกราฯ......................ขาดฝนฟ้า ชะดอก ออกผลแคลน

๏    มีเหตุ-ผล-กลไก ในสรรพสิ่ง...................คือความจริง ยิ่งใหญ่ เกรียงไกรแสน

กฎแห่งกรรม=ธรรมชาติ ฉกาจแกน..............จักรวาล สารแก่น แผน ครรลอง

๏    ฟ้ามิได้ ลิขิต ชีวิตคน............................แต่ประจญ ผลกรรม ตามสนอง

เทพยดา หาได้ ให้สมปอง..........................แก่คำร้อง ของคน ขอ บนบาน

๏    ไม่เคยมี ผีสาง หรือนางไม้......................มามอบร้าย/ให้คุณ จุนเจือ/ผลาญ

ไสยศาสตร์ อิทธิฤทธิ์ เรื่องพิสดาร................ล้วนเป็นจิน ตนาการ ปุราณจำ

๏    โชคชะตา หาได้ ไร้สาเหตุ......................วาสนา-อาเพศ-เทวษส่ำ

เป็นเพียงผล อัตตา บุรพกรรม......................ที่เคยทำ ทราม-ดี อตีตา

๏    ก่อนกระทำ กรรมใด คิดให้มาก................อย่าแค่สัก อยากทำ ระห่ำหา

ปัจจุบัน ปันผล ฉลฉ้อพา.............................ภายภาคหน้า สนอง หมองเศร้าตรม

๏    ทำความดี ดีได้ ไม่แปรเปลี่ยน.................บุญกุศล วนเวียน เจียรสุขสม

ชีวิตเย็น เป็นอยู่ อย่างอุดม..........................อภิรมย์ ชมชื่น รื่นฤทัย

๏    การการะทำ ของเรา คือเสาหลัก..............อย่าทึกทัก โทษ/อิง สิ่งอื่นไหน

เมื่อมีสุข/ทุกข์โศก ยืดอกไกร.......................ยอมรับไป เป็นผล ตนทำเอง ฯ

๑๘ เมษายน ๒๕๕๘

ก่อกรรมทำงาน/ทำเข็ญ : กลอนหก

ก่อกรรมทำงาน/ทำเข็ญ : กลอนหก

๏    คิมหันต์ครา ร้อนระอุ.....................เภทประทุ พายุเข็ญ

หลังคาบ้าน ลานกระเด็น....................เสมือนเป็น ของเล่นลม

๏    การกระทำ ของธรรมชาติ...............ล้วนดุลยมาตร แจ้งจัดสม

สิ่งแวดล้อม ซอมเสื่อมซม..................พิบัติโถม พรมทวี

๏    ภารกรรม กระทำกิจ(ของคน)..........พึงพินิจ พิจิตรศรี

ทุ่มเททำ ให้งาม-ดี...........................สร้างบารมี พีปุญญา

๏    งานส่วนใหญ่ ให้บริการ.................แก่สาธารณ์ แก้ปัญหา

ช่วยเหลือคน พ้นคณา.......................อุปัทวา อุปสรรคคลาย

๏    อย่ามองแค่ แส่หาทรัพย์................ค่าแรงรับ ลุยจับจ่าย

งานทอดทิ้ง นิ่งดูดาย........................เอื้อสุขสบาย มาใส่ตน

๏    นั่งใช้อำ นาจหน้าที่......................ทำอัปรีย์ กาลีฉล

เภทภัยหา มาให้คน..........................กระเสือกกระสน ท้นระกำ

๏    มิสร้างบุญ ยังตุนบาป....................ก่อเวรอาบ โทษถลำ

มิจำเป็น ยังเฟ้นทำ............................วิกฤติส่ำ กรรมอาชญา

๏    มีโอกาส ยังปัดไส.........................ผิด-ชอบใย ไม่ประสา

มีงานทำ ยังนำมา..............................สร้างบาปหนา ระยำเอย ฯ

๑๗ เมษายน ๒๕๕๘

น้ำตาไม่เคยแก้ปัญหาหัวใจ : กลอนเปล่า

น้ำตาไม่เคยแก้ปัญหาหัวใจ : กลอนเปล่า

๏    น้ำตา...

ไม่เคยรักษาหัวใจให้เข้มแข็ง

หยาดน้ำตากลับแสดง

ความอ่อนแอที่แอบแฝงอยู่ในหัวใจ...ให้รู้เห็น

๏    ร้องไห้...ให้สบายใจ

คำแนะนำจากใครหลายๆคน

ร้องไห้แล้วสบายใจ ?

ลองร้องไห้แล้วใยหัวใจยิ่งขัดสน

หนทางลางเลือน ปัญหาไม่เคลื่อนไปจากกมล

ช่วยให้คนสบายใจ ?

๏    เพราะหาทางออกไม่เจอ

ความทุกข์จึงเอ่อล้นท้นหัวใจ

รู้สึกโศกเศร้าเสียใจ

สถานการณ์บีบคั้นใส่ไร้ปราณี

เมื่อฤดีผจญทนไม่ไหว

ความอ่อนแอแผ่สยาย กลายเป็นหยาดน้ำตา

ไม่เพียงไม่แก้ปัญหา

แต่ยังทำให้ปัญญายิ่งพร่ามัว

การเศร้าเสียใจ

ยิ่งทำให้อะไรๆยุ่งเหยิงใหญ่ไปทั่ว

ขาดสติวิจารณญาณ

การตัดสินใจกลายเป็นเพิ่มภัยให้พัวพัน

๏    น้ำตาหาใช่กุญแจแก้ปัญหา

จงเตือนอุรา อย่าปล่อยใจให้เป็นทุกข์

เมื่อมีปัญหา จงมองหาสาเหตุและเลศนัย

ค้นหาเหตุผลกลไก

เงื่อนไข-วิธีแก้ไขให้บรรลุ

๏    ตราบเท่าที่หัวใจยังไร้ทางออก

จงบอกตัวเอง ให้เพ่งหัวใจไปในทางที่ถูก

ข่มใจอย่าไปเป็นทุกข์

ประคับประคองใจ อย่าเสียใจไม่เศร้าโศก

หยุดสงสารตัวเอง

เพราะนั่นจะยิ่งเร่งหัวใจให้ยิ่งอ่อนแอ

๏   ถึงไม่ชนะก็อย่ายอมแพ้

พึงตระหนักในหลักของความจริงแท้

ว่าปัญหาทั้งหลายแหล่

คือกระแสแห่งโชคชะตา

๏    เราเลือกได้ที่จะเป็น

มีจิตใจเยือกเย็น-คิดเป็น เฉกเช่นผู้กล้า

หรือจะจมอยู่ใต้น้ำตา

ตลอดชีวา...

ที่ปัญหาคือสิ่งสามัญ ฯ

๑๖ เมษายน ๒๕๕๘

เลือกทางเลือกทำ : กาพย์ยานี๑๑

เลือกทางเลือกทำ : กาพย์ยานี๑๑

๏    โลกนี้ มีหนทาง.........................ให้เยื้องย่าง ช่างมากมาย

แตกอย่าง ต่างจุดหมาย...................มุ่งไปสู่ บรรลุผล

๏    บ้างเข็ญ เห็นขรุขระ....................เหลือที่จะ ประคองจล

เภทหลาย ภัยหลากล้น....................ทั้งมืดมน ท้นปัญหา

๏    มากที่ มีสะดวก..........................ผองพรรคพวก เคยผ่านมา

กล่าวขาน สืบกันว่า.........................น่าทัศนีย์ ที่สุดสวย

๏    ชีวี มีหนทาง..............................มิแตกต่าง สร้างอำนวย

ทางดี ที่สลวย................................และทวยร้าย ทำลายผล

๏    เลือกทาง ย่างให้ถูก....................ปลายทางขลุก ผูกพันคน

เลือกทำ กรรมกุศล..........................เป็นหนทาง พร่างสุขี

๏    ทำชั่ว ย่อมได้ชั่ว.........................ทำตัวดี ย่อมได้ดี

สัจจา ชีวานี้....................................คู่โลกีย์ นิรันดร

๏    (มี)ให้เห็น เป็นตัวอย่าง.................ความแตกต่าง สังคมสอน

ห้ามใจ ให้อาวรณ์.............................คอนกุศล คิดหนทาง

๏    ชีวา สะดวกสบาย.........................มีสุขหลาย ไสวสว่าง

ปลอดภัย ไม่อำพราง.........................สร่างทุกข์โศก วิโยคเอย ฯ

๑๕ เมษายน ๒๕๕๘

โลกีย์รี่สับสน : กลอนแปด

 โลกีย์รี่สับสน : กลอนแปด

๏    ................................................ลมหนาว เหย้าเยือน เดือนเมษา

(นก)อีแอ่น เคียงคู่ ดูแปลกตา.............เกาะสาย ไฟฟ้า ยามอรุณ

๏    ฤดู อะไร ก็ไม่รู้............................เป็นอยู่ สับสน จนหัวหมุน

เพราะว่า ธรรมชาติ ขาดสมดุล.............ชุลมุน อลหม่าน พล่านโลกมี

๏    เสมือน สังคม ที่สมสั่ง...................อกุศล ล้นหลั่ง สร้างวิถี

ประดา ประดัง พลังโลกีย์...................วิปริต ผิดพี เพิ่มวี่วัน

๏    อะไร ไม่(เคย)เห็น ก็ได้เห็น............เด็ก-แก่ แลเป็น เช่นแผกผัน

หัวใจ ไม่มี ศีลธรรม์...........................อัดอั้น ตัณหา สาละวน

๏    มโน สำนึก ที่สึกกร่อน....................สะท้อน จิตใจ ไร้กุศล

ฤดี มีแต่ เห็นแก่ตน............................โฉดฉล วนเวียน เพียรพฤติทราม

๏    ให้การ ศึกษา ก็หาถ่อง...................บกพร่อง ทั้งระบบ ประสบหลาม

สามานย์ วิถี ทวีลาม...........................วัดวา บ้ากาม อำพรางบุญ

๏    การบ้าน การเมือง ก็เคืองขัด............สารพัด ประเด็น เซ่นสถุล

อาจหาญ ทำลาย ชาติให้พรุน...............เพียงเพื่อ เจือจุน ประโยชน์ตน

๏    มีชี วีมา หลายทศวรรษ...................โลกทัศน์ ยิ่งถอย ด้อยสถล

เห็นความ ต่ำช้า ชีวาชน......................เพิ่มจน เพิ่มจน อับจนจินต์ ฯ

๑๔ เมษายน ๒๕๕๘

ดับร้อนรนฤดี : โคลงสี่สุภาพ

ดับร้อนรนฤดี : โคลงสี่สุภาพ

๑. สายลมฤดูร้อน.......................พัดแรง

แทบไม่อาจเปลี่ยนแปลง.............โลกร้อน

แสงแดดสาดเสียดแทง...............ผิวสู่

อยู่ในร่มยังค้อน.........................จะร้อนถึงไหน ?

๒. ดีแต่ฝนตกให้........................คลายเข็ญ

สุธาทิพย์หยิบเย็น......................ยื่นล้ำ

สามารถเปลี่ยนแปลงเห็น.............เป็นสุข

ผ่อนทุกข์คลายรุกค้ำ...................จุนล้อมถนอมศรี ฯ

๓. ชีวีสามัญคล้อย.......................กามคุณ

สิ่งส่งเสริมเจือจุน........................สุขได้

รูป-รส-กลิ่น-เสียงสุนทร์...............สัมผัส

แต่ไม่อาจอิ่มให้..........................เบื่อเร้าใหม่หา ฯ

๔. ปรารถนายิ่งๆขึ้น......................รสกาม

ยิ่งเสพรสยิ่งทราม.......................เสื่อมไร้

ยิ่งคิดพิสดารความ......................แส่อยาก

เริ่มประหลาดแปลกไซร้................ไขว่คว้าหาสนอง ฯ

๕. ครรลองคุณธรรมเอื้อ................ฤดี

หลักดำเนินชีวี............................ถูกต้อง

มงคลดลดาลมี............................สันติสุข

ดับทุกข์เคืองขัดข้อง.....................ว่างเว้นลำเค็ญไข ฯ

๖. ปรมัตถ์สัจจะไซร้......................ส่องทาง

บำเพ็ญใจเป็นกลาง......................มั่นเกื้อ

วิถีอริยะวาง.................................วิจิตร

ชีวิตอุกฤษฏ์เอื้อ...........................ดับร้อนผ่อนระหาย ฯ

๗. สุขสบายก็เพราะได้...................ทำดี

ดูแลใจรักษ์มี...............................สติตั้ง

กุศลดลสุนทรี-.............................ยะดิลก

ไม่วิตกต่อโลกย์รั้ง.........................รู้เท่าทันเสมอ ฯ

๑๓ เมษายน ๒๕๕๘