คนไม่รักตัวเอง : กาพย์ฉบัง๑๖

คนไม่รักตัวเอง : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    คนที่ไม่รักตัวเอง................มิพรั่นหวั่นเกรง

ครื้นเครงทำความสุขสันติ์

๏    ติดใจในการพนัน...............รนเร่าเมามัน

ปานเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

๏    ร่ำสุรายาเสพย์ติด..................บันเทิงเริงฤทธิ์

ไม่คิดถึงโทษที่โฉดเขลา

๏    ชอบเที่ยวกลางคืนมื่นเมา.................มั่วสุมรุมเร้า

เวียนเข้าสังคมสมราคี

๏    ไม่รู้ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี................จิตถนัดบัดสี

คบคนอัปรีย์เป็นศรีสหาย

๏    จริยธรรมสำคัญบรรยาย................ทิ้งทอดวอดวาย

ดูดายไร้สติภิรมย์

๏    กระทำตามใจใฝ่นิยม.................เปรมปรีดิ์วิกรม

ไม่ข่มควบคุมจิตจล

๏    ใช้ชีวาสาละวน................กับเรื่องไร้ผล

ตั้งตนบนความประมาท

๏    ดำเนินชีวิตผิดพลาด.................ไม่เข็ดขยาด

ปราศจาก(การ)พากเพียรเรียนรู้

๏    เคราะห์กรรม(จึง)ตามหลั่งพรั่งพรู.................ยากเย็นเป็นอยู่

(เพราะ)เป็นผู้ไม่รักตัวเองฯ

๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๘

ทดแทนทางที่ว่างเปล่า : กาพย์ยานี๑๑

ทดแทนทางที่ว่างเปล่า : กาพย์ยานี๑๑

๏    เมฆา มาประชุม........................นภรุม หลังพรรษา

โปรยปรน ฝนลงมา........................ข้าวในนา ล้มคละไคล

๏    รวงแก่ ล้วนแช่น้ำ......................ความระกำ คร่ำเสือกไส

เกี่ยวยาก ลำบากใย........................ปัจจัยเข็ญ เป็นกสิกร

๏    เกิดมา มีชีวิต............................เกินจักคิด ไร้เดือดร้อน

แข็งขัน อย่าสั่นคลอน.....................บั่นทอนจิต พิจารณา

๏    จะยาก-ดี-มี-จน.........................คนทุกคน ท้นปัญหา

เกิดแต่ จวบแก่ชรา.........................เป็นสัจจา โลกราวี

๏    กระทั่ง พระอรหันต์.....................(ยัง)ไม่อาจบั่น เวรทัณฑ์หนี

พิทักษ์ รักษาฤดี............................ไม่ให้มี เวทนา

๏    เวรกรรม แต่กาลก่อน..................มิอาจถอน ย้อนมาหา

ตอบสนอง ตรองอุรา.......................พยายาม อย่าทำกรรม์(บาป)

๏    สร้าง(ความ)ดี มีศีลสัตย์..............จิตพิพัฒน์ พิสุทธิ์ผัน

ภพหน้า ในสักวัน...........................สู่สวรรค์ วิมานแมน

๏    ศรัทธา เพียรประพฤติ.................กุศลยึด พฤฒาแสน(พฤฒา=เจริญ,แข็งแรง)

ชีวัน เกิดสารแก่น...........................ทดแทนทาง ว่างเปล่าเทอญฯ

๓๐ ตุลาคม ๒๕๕๘

เหลืออะไรให้ปลาบปลื้มใจ? : โคลงสี่สุภาพ

เหลืออะไรให้ปลาบปลื้มใจ? : โคลงสี่สุภาพ

๑. ฝนกระหน่ำส่งท้าย........................พรรษา

ส่งสารหนาวจะมา.............................แน่แล้ว?

อากาศเปลี่ยนไปหา(ได้)....................เหมือนอดีต

เฉกจารีตเลิศแพร้ว............................เริ่มร้างชนประสงค์ฯ

๒. ดำรงไว้ซึ่ง(ความ)โง่.......................งมงาย

โมหะเจิดกระจาย...............................แพร่เชื้อ(เจิด=เชิดชู)

กมลกระวนกระวาย.............................เพาะกิเลส

ปฏิเสธประกอบเกื้อ.............................สรรสร้างกุศลฯ

๓. กลไกความถูกต้อง..........................ความคิด

อวิชชาพาวิปริต..................................รุกเร้า

เพ่งความชั่วเฉกมิตร............................เยี่ยงฉลาด

ญาติดีทุรชนเย้า..................................คบค้าสมาคมฯ

๔. ปรารมภ์เพียงผลได้..........................(ต่อหน้า)ต่อตา

เล่ห์ฉลมนตร์มารยาฯลฯ........................เลือกใช้

ไม่มีความเมตตา.................................ทุจริต

กระทั่งคนชิดใกล้................................ยังกล้าหักหลังฯ

๕. ลำพังเพียงส่วนน้อย..........................(คง)พอทำเนา

(แต่)ที่เห็นคือโลกเรา............................ร่วมคล้าย

คนรุ่นใหม่มัวเมา...................................คิดแคบ

เกลือกแทบเป็นสัตว์ร้าย.........................เพราะเฝ้าเห็นแก่ตัวฯ

๖. พ่อ-แม่-ลูกไม่ไว้................................ใจกัน

ขาดซึ่งความสัมพันธ์..............................แน่นแฟ้น

หมางเมินจริยธรรม์.................................ปฏิบัติ

มิสัตย์ซื่อถือแม้น...................................หน้าเนื้อใจเสือฯ

๗. เหลือสิ่งใดให้ปลื้ม.............................เปรมปรีดิ์?

เหมือนคุณค่าชีวี....................................เสื่อมไร้

มีไม่ต่างไม่มี.........................................ตระหนัก

สักแต่อารมณ์ใช้....................................เสือกใต้ตัณหาฯ(เสือก=ไสไป)

๒๙ ตุลาคม ๒๕๕๘

ถือพรหมจรรย์ไม่ทันสมัย? : กลอนเจ็ด

ถือพรหมจรรย์ไม่ทันสมัย? : กลอนเจ็ด

๏    เดือนเพ็ญ เด่นสกล พ้นพรรษา...............โสภา ผาดผุด พิสุทธิ์ใส

ดั่งเพชร เม็ดงาม ผ่องอำไพ.........................อยู่ใน ราตรี นิรมล

๏    เมื่อเดือน สกาว ดาวสะ ดับ......................ไร้ลับ ขับสู้ มนุญ์สนธิ์(สะ=สวย,มนุญ=งาม)

รอเดือน เลือนดับ กาลกลับดล......................ดารา ถกล ท้นอัมพร(ถกล=งาม)

๏    จารีต ประเพณี วิถีถ่อง............................ครรลอง ปฏิบัติ ประภัสสร

ปุราณ บรรพชน ค้นบวร...............................ปางก่อน ปรากฏ เป็นบทเรียน

๏    ลูกหลาน กาลสมัย ยุคไอที......................กลับมี วิกรม นิยมเปลี่ยน

ทำตาม อำเภอใจ ไม่จำเนียน........................พากเพียร ประพฤติ ยึดพรหมจรรย์

๏    พอเริ่ม แตกพาน พลุ่งพล่านเร่า.................กระเส่า กามา เกิดกระสัน

วิตก หมกมุ่น เมถุนธรรม์...............................ถลัน ทางเสื่อม เลื่อมใสมอง(วิตก=ความตรึก)

๏    ได้ชื่อ หรือว่า ทันสมัย?............................เดรัจฉาน นั้นไซร้ คลับคล้ายข้อง?

เสรี ทางเพศ กิเลสพอง................................ไม่ต้อง ควบคุม กุมจิตจล

๏    คิดเห็น เช่นทำ ตามธรรมชาติ....................ถึงขนาด ถ่าย(คลิป)แพร่ แลหลากล้น

นับวัน จัญไร (เหมือน)ไม่ใช่คน......................สัปดน สนสับ เหลืออัประมาณ

๏    ชีวิต วุ่นวาย กลายอุบาทว์.........................วิปลาส ปรัชญา ไร้สุขศานติ์

ครอบครัว ร้าวแตก-เลิกแหลกลาญ..................ทรมาน ทุเรศ สมเพชเอยฯ

๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๘

ปัจจัยในการทำดี : กลอนหก

ปัจจัยในการทำดี : กลอนหก

๏    ลมเย็นเยือก พัดเฮือกใหญ่................ทำเอาใจ กายผวา

สะท้านจิต ยามนิทรา.............................แสวงหา ผ้าห่มคลุม

๏    ก่อนหลับตา ปิดหน้าต่าง....................ตกดึกสร้าง น้ำค้างสุม

เดี๋ยวโรคา ดาหน้ารุม.............................อาพาธกุม จะกลุ้มใจ

๏    ถึงทำดี ต้องมิประมาท.......................อวดฉลาด อาจเหลวไหล

รู้กาละ-เทศะ-ใคร?................................คือปัจจัย ใช้ทำดี

๏    รู้จักขีด ความสามารถ........................กำลังอาตม์ ประสาทศรี

ข้อจำกัดฯลฯ (คือ)สัจวิธี.........................เอื้อทำดี สุขิตา(สุขิตา=มีความสุข)

๏    (ทำดี)ผิดเวลา สถานการณ์.................สิบันดาล ซึ่งปัญหา

ช่วยผิดคน (จะ)จนปัญญา.......................อาจมรณา ชีวาวาย

๏    ความใจบุญ จุนเจือจิต........................เผื่อแผ่ผิด ผลสูญหาย

ถ้าโง่เขลา หลงเมามาย..........................ทำดีกลาย ได้โทษทัณฑ์

๏    ดีงามทำ ตามโอกาส..........................ความสามารถ มุ่งมาดขัน

ตราบยังมี ชีวาวัน...................................ย่อมประกัน บันเทิงจินต์

๏    (ทำ)ดีกับใคร ไม่เห็นค่า......................หยุดอุตส่าห์ เพียรถวิล

ดีไม่ได้ กลายราคิน................................ควรสุดสิ้น ภินท์พาเอยฯ(ภินท์=แตก,ทำลาย)

๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๘

ชีวิตบัดซบ : กาพย์ยานี๑๑

ชีวิตบัดซบ : กาพย์ยานี๑๑

๏    ผืนดิน ถิ่นกันดาร...................ผลิตอาหาร ให้ผลน้อย

เขาหิน ขาดดินดอย.....................ยากคอยหา ภักษามี

๏    พ่อแม่ แลโง่เขลา....................ลูกหลานเล่า ย่อมเขลาชี้

ยากฝัน ปัญญาดี..........................ปรีดิ์แต่หมั่น (สร้าง)ปัญหามา

๏    เรียนไป ใจเหนื่อยเหน็ด.............กรมเผด็จ การศึกษา(กรม=ระทม)

แรงใจ ไร้โรยรา............................ใคร่โหยหา สิ่งระเริง

๏    เมื่อขาด การศึกษา....................ยงชีวา ยากเถลิง

จิตเตลิด หลงเปิดเปิง.....................จึงเวิ้งว้าง ร้างจุดหมาย

๏    (เมื่อ)ชีวาตม์ ปราศทักษะ............อาชีวะ อดสบาย

รนแสวง แรงงานขาย.....................ไร้ฝีมือ ถือประจญ

๏    ไม่ถูก ปลูกฝังให้.......................ศีลธรรมใฝ่ ใจกุศล

ทุจริต จิตวิกล...............................ล้นชั่วบาป เหลืออัประมาณ

๏    ก่อเวร เป็นกิจกรรม.....................สุดระห่ำ ทรามอาจหาญ

จัดเจน เป็นอันธพาล.......................ชาญโฉดชั่ว มัวเมาชม

๏    ชีวี ที่บัดซบ..............................ครอบครัวพบ ความขื่นขม

แพร่หลาย ในสังคม........................โสมมทั่ว มั่วสุมเอยฯ

๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๘

ความจนไม่ใช่ปัญหา : กาพย์ฉบัง๑๖

ความจนไม่ใช่ปัญหา : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    บัวน้อยลอยบนชลธี.................รับแสงสุรีย์

แม้มีดอกเล็กกระจ่อยร่อย

๏    หากยังมีเราเฝ้าคอย.................เก็บภาพน้อยๆ

เรียงร้อยรจนาสุทธาสรรค์

๏    เปรียบเสมือนดั่งมีชีวัน.................ต่างแตกแปลกปัน

เฉกพันธุปทุมกุสุมา

๏    ความจนไม่ใช่ปัญหา................(เพราะ)การมีชีวา

ใช่เกิดมา(เพื่อ)ล่าร่ำรวย

๏    การเล่นพนัน-หุ้น-หวยฯลฯ.................หาได้อำนวย

ช่วยใครได้สมดั่งจินต์

๏    พึงตั้งอารมณ์สมถวิล.................ทำมาหากิน

เลี้ยงชีวินรอดปลอดภัย

๏    ส่วนเรื่องของเล่นของใช้.................แข่งกันทันสมัย

เขามีเขาได้อวดขัน

๏    ใยต้องตามเขาเมามัน..............หากคติชีวัน

สำคัญ(คือ)ปัญญาอุตส่าห์สร้าง

๏    โลกมีหลายที่หลากทาง.................ยิ่งใหญ่กว้างขวาง

ให้วางวิสุทธิ์จุดหมาย

๏    ก่อนที่จะถึงซึ่งบั้นปลาย................นอนหลับดับตาย

ย่อยสลายกลายเป็นธาตุเดิมฯ   

๒๕ ตุลาคม ๒๕๕๘

วิถีที่คนธรรมดายากจะเข้าใจ-ไม่ต้องการ : กลอนเปล่า

Original photo ://http://www.panoramio.com/photo/124809410//www.flickr.com/photos/134623686@N02/21737250713/in/dateposted// www.pinterest.com/pin/511440101412909246/ 

วิถีที่คนธรรมดายากจะเข้าใจ-ไม่ต้องการ : กลอนเปล่า

๏    อุโบสถสถานอันถูกห่อหุ้มด้วยหมอกขาว

เพริศพราวโผล่พ้นไพรสณฑ์สยาย

มีสุริยาประดับราวกับกำลังละลาย

เกือบจะกลืนหายไปกับผืนนภา

๏    สถานที่จริงไม่ใช่สิ่งแสนสวย(ขนาดนี้)

ภาพถูกกระทำอำนวยด้วยฝีมือและทักษะ

ตกแต่งสีสันบรรเจิดเพริศคละ

ก่อเกิดศิลปะเสนอเลอเลิศผลงาน

๏    กายคนจริงๆหาใช่สิ่งสวยงาม

หากแต่ถูกกระทำตกแต่ง และถูกแรงแห่งราคะมหาศาล

ที่ฝังลึกแนบแน่นในแก่นกมลสันดาน

บงการให้กายเห็น...เป็นสิ่งโสภาพี

๏    ลดละกิเลสตัณหา

จึงก่อเกิดปัญญาสุทธาศรี

ตราบเมื่อสามารถ ตัดใจ-ไม่ติดใจในโลกีย์

จึงจะเกิดสติ แล้วเสรีธรรมสิตามมา

๏    สำนึกถึงความโสโครกแห่งกาย

มิมั่นหมาย ไร้ซึ่งความปรารถนา

ไม่อุ้มชูหรือบูชา

อาสวะขจัดพิพัฒน์ชัย

๏    คือก้าวหนึ่งบนเส้นทางของอริยมรรค

อันสามัญชนยากจักตระหนักได้

คือวิถีที่คนธรรมดาทั่วไป

มิสามารถเข้าใจ และไม่ต้องการฯ

๒๔ ตุลาคม ๒๕๕๘

สวยโดยไม่พึ่งเครื่องสำอาง : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

สวยโดยไม่พึ่งเครื่องสำอาง : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .........................................หมอกงาม ยามเช้า

(คือ)สัญญาณ บอกเล่า................เข้าสู่ ฤดูหนาว

ฟ้าโปร่ง โล่งใส..........................เมฆไร้ พรายพราว

ฤดูฝน ล้นก้าว............................ล่วงป่าว อีกปี

๏    ...........................................งดงาม ด่ำดื่ม

ธรรมชาติ ปราดปลื้ม.....................ไม่ลืม หน้าที่

สวยงาม สะพรั่ง...........................พร้อมทั้ง ความดี

เอื้อทุก ชีวี.................................ปรีดา ปรารมภ์

๏    ............................................อย่า(มัว)หลง รูปงาม

(แต่)ปล่อยจิต ใจทราม..................กรรมา สาสม

สีหน้า ท่าทาง..............................(เห็น)กระจ่าง โสมม

อุรา=อาจม..................................ต่ำตม ติดตรึง

๏    .............................................ขัดเกลา จิตใจ

อร่าม งามให้................................ผ่องใส ลึกซึ้ง

กุศล กลกรรม...............................ศีลธรรม คำนึง

จริยธรรม รำพึง.............................พิพัฒน์ อัชฌา(อัชฌา=กิริยาดี)

๏    .............................................กระทำ กรรมบุญ

กำจัด สถุล...................................กิเลส ตัณหา

ไม่เหนื่อย เมื่อยเพลีย.....................ไม่เสีย เงินตรา

ไม่เลือก (ระดับการ)ศึกษา...............อายุ-เพศ-วัยฯลฯ

๏    ..............................................เมื่อจิต งดงาม

หน้าตา สวยตาม.............................ชื่นฉ่ำ อร่ามใส

ความสวย สมสั่ง.............................ทั้งกาย และใจ

โดยไม่ ต้องใช้...............................ไร้เครื่อง สำอางฯ

๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๘

แบบไทยๆ : กลอนหก

แบบไทยๆ : กลอนหก

๏    "แบบไทยๆ" ภูมิใจแท้....................ทั้งดวงแด แลเหมาะสม

(ทำ)ตามอุระ และอารมณ์......................เสพสั่งสม โสมมมี

๏    เช่นเณร-พระ บางวาวัด.....................เพียรปฏิบัติ เสมือนผี

เรื่องธรรมศีล หายินดี............................หลงโลกีย์ ค่านิยม

๏    แสวง(หา)ลาภ ยศสรรเสริญ...............กิจดำเนิน เพลินประถม

มือถือสาก ปากอาจม............................ลวงสังคม ชื่นชมตน

๏    ข้าราชการ(พนักงาน) ก็คร้านเกียจ.......งานการเดียด ดวงแดฉล

เงินเดือนสูง มุ่งกมล..............................แต่ผลงาน กันดารดี

๏    นักการเมือง ยิ่งเฟื่องหมก...................สิ่งสกปรก โสโครกศรี

โกงกินชาติ อุบาทว์ปรีดิ์..........................เป็นประเพณี วัฒนธรรม?

๏    การปกครอง เลียน(ชื่อ)ของเขา............ประชาธิปไตยเรา เฝ้าใฝ่ต่ำ

ฉีกรัฐธรรมนูญ คุ้นประจำ.........................ร่างถ้อยคำ กำกวมไคล

๏    รังเกียจถ้อย "(ประเทศ)ด้อยพัฒนา"......หลงบูชา คำ"ทันสมัย"

แต่ความคิด แลจิตใจ..............................ทำอะไร คล้ายพัฒนา?

๏    "แบบไทย" ภูมิใจนัก...........................มีใครจัก ตระหนักปัญหา

เปลี่ยนพฤติกรรม "(ทำ)ตามอุรา".................ถือจรรยา นำหน้าเทอญฯ

๒๒ ตุลาคม ๒๕๕๘

พระคุณข้าว : กาพย์ยานี๑๑

พระคุณข้าว : กาพย์ยานี๑๑

๏    อรุณ รังสีส่อง...................เรืองแสงทอง ทิวาหวาน

เลิศล้ำ งามตระการ..................ตระอรจับ ประทับใจ(ตระอร=ทำให้ชอบใจ)

๏    ท้องนา ปลายหน้าฝน...........ข้าวหอม(มะลิ)ยล ยัง(ต้อง)เติบใหญ่

สดสี ขจีใบ.............................กลางสายหมอก เย้าหยอกยวน

๏    รอท่า เวลาที่......................รวงข้าวพี สีเหลืองล้วน

หมอกหนาว ขาวเนียนนวล.........ชวนใช้เคียว เกี่ยวเก็บครัน

๏    หลับตา ครวญคะนึง..............กว่าจะถึง ซึ่งวันนั้น

(ต้อง)ทุ่มเท เท่าไรกัน...............เพื่อสาธารณ์ สรรอิ่มเอม

๏    อย่ากิน ทิ้งกินขว้าง...............ข้าวช่วยสร้าง ความเกษม

ชีวี ได้ปรีดิ์เปรม........................ด้วยรสข้าว เลี้ยงเรามา

๏    อย่าลืม พระคุณข้าว...............เม็ดเรียวยาว ขาวสวยหนา

ช่วยชาติ ไทยพัฒนา..................ทั้งสากล สนใจกิน

๏    ชาวนา อาศัยข้าว...................สำคัญราว กับทรัพย์สิน

ชุบเวียง เลี้ยงชีวิน......................อาจิณแล แต่โบราณ

๏    เห็นค่า อย่าดูแคลน................พระคุณแสน แม้นไพศาล

ข้าวไทย ที่ให้ทาน......................มีอุปการ อนันต์เอยฯ

๒๑ ตุลาคม ๒๕๕๘

ทำดีต้องมีรางวัล? : กลอนแปด

ทำดีต้องมีรางวัล? : กลอนแปด

๏    เมียงมองหาว เช้านี้ ไม่มีเมฆ................รจเรข เสกสรร วันสดสวย

สุริยง ส่งแสง แต่งสำรวย..........................หมอกพร่างพวย ขาวพลอด กอดพงไพร

๏    (ข้าว)หอมมะลิ ขจีสัน รอวันเสก.............รจเรข รวงข้าว เพราเพริศไข

เห็นต้นข้าว พัฒนา พาสุขใจ......................(ชาวนา)ลงทุนไป ได้ผล พิมลคืน

๏    แรงจูงใจ ให้ทำ ก่อกรรมดี....................(คือ)เห็นทันที มิถ่วง ดวงใจชื่น

แต่สัจจา หาได้ ดั่งใจยืน...........................อภิรมย์-ขมขื่น ล้วนดื่นมา

๏    หากกิจกรรม ทำดี (ต้อง)มีรางวัล............การคัดสรร คนดี (ย่อม)มิสมค่า

ภพพิมล บนสวรรค์ เฉกชั้นฟ้า.....................คงมีคน ชั่วช้า คลามากมี

๏    แต่ถ้าหาก อยากคัด สุทธิ์สัตย์ชน.............ใยต้องดล บันดาล ทัน(ที)สุขี

สุจริตชน ย่อมทำ แค่ความดี........................แม้บางที ทุกข์ยาก ลำบากเยือน

๏    ผู้มีมาน มั่นคง ธำรงสัตย์.........................จริยวัตร ภัทรา ชีวาเหมือน(ภัทรา=ภัทร=เจริญ,งาม)

เป็นผู้ทำ กรรมดี มิแชเชือน..........................ถึงปี-เดือน เคลื่อนผ่าน สำราญพา

๏    เห็นคนชั่ว ได้ดี มิกำสรด.........................คนจิตคด โฉดเขลา ชิงก้าวหน้า(กำสรด=เศร้า)

มิแปรเปลี่ยน เวียนสู่ อกุศลา........................ตราบชะตา ลาลับ ดับลมปราณ

๏    ย่อมจะได้ ไปสู่ สุคติ..............................บุญสิริ ปรีดา ภาวะศานติ์

เพราะภพชาติ  ดาษดา เหนือจักรวาล............รอผู้ผ่าน การคัด อุบัติเอยฯ

๒๐ ตุลาคม ๒๕๕๘

เป็นคนดี : กลอนหก

เป็นคนดี : กลอนหก

๏    คำบอกเล่า "เขา(เป็น)คนดี"..................อย่าเพิ่งมี ฤดีเชื่อถือ

คนยืนยัน นั้นมักคือ...................................ได้ชื่อว่า คบหากัน

๏    ส่วนมากคน กมลใคร่............................ทำดีให้ ผู้(ที่ตน)หมายมั่น

รักชอบพอ ก่อสัมพันธ์..............................แลแบ่งปัน ประโยชน์มี

๏    ส่วนคนที่ มิรู้จัก...................................ความดีมัก ตระหนักตระหนี่

บ่สนใจ บ่ใยดี.........................................เหมือนความดี มีจำกัด

๏    มิหนำซ้ำ ยังทำชั่ว...............................เห็นแก่ตัว หัวจิตชัฏ

พร้อมเบียดเบียน เพียรอุปัทว์.....................เสมือนสัตว์ มนัสนัย

๏    "เป็นคนดี" นิยามด้วย...........................ยินดีช่วย ด้วยนิสัย

มิเลือกหน้า ว่าคือใคร...............................หรือต้องได้ สิ่งตอบแทน

๏    มีความดี มิจำกัด.................................สารพัด พิลาสแสน

พร้อมพลีให้ ไปทั่วแดน.............................ทุกแว่นแคว้น แม้นชีวา

๏    ไม่ถือตน เป็นที่ตั้ง................................รู้ยับยั้ง พลังมิจฉา

กุศลเกื้อ เหนืออัตตา.................................พิทักษา ศีลธรรม

๏    "เป็นคนดี" (จึง)มีจำกัด..........................ปฏิบัติ เพื่อเลิศล้ำ

คนธรรมดา ไม่กระทำ.................................แค่สร้างคำ สำคัญตัวฯ

๑๙ ตุลาคม ๒๕๕๘

ปิดทองหลังพระ : กลอนสำนวนสุภาษิต(กลอนเจ็ด)

ปิดทองหลังพระ : กลอนสำนวนสุภาษิต(กลอนเจ็ด)

๏    อาทิตย์ ขึ้น-ลง คงนิรันดร์....................คืนวัน ครรลอง ครองสักขี

ก่อนโลก กำเนิด เกิดชีวี...........................ก่อนมี มนุษย์ สุดวิไล

๏    อรุณ-อัศดง ดำรงสัจ............................สุทัศน์ ภัสสรา อดิศัย(ภัสสรา=ภัสสร=แสงสว่าง)

คงคู่ เวลา ตลอดไป.................................แม้ใคร ไม่ข้อง ต้องลำเค็ญ

๏    กุศล กริยา ก่อประสิทธิ์.........................(แม้)ไม่คิด มิใคร่ ให้ใครเห็น

ผลแห่ง ความดี ย่อมมีเป็น.........................ไม่เร้น ไร้ลับ เหลืออัประมาณ

๏    กระทำ กรรมดี (เมื่อ)มีโอกาส.................อย่าขาด ศรัทธา พิษฐาน

กฎแห่ง กรรมา เป็นประธาน........................หาใช่ สามานย์ สันดานคน

๏    ทำดี มิใย ใครต้องชม............................คารม คมคาย แค่ปลายผล

สำคัญ ยิ่งใหญ่ คือใจตน............................บรรลุ กุศล ถกลกรรม(ถกล=งาม)

๏    ความดี มีรส แสนสดชื่น.........................รมย์รื่น ฤดี ชีวีถัมภ์(ถัมภ์=หลัก,เสา)

ผู้ใด บำเพ็ญ เป็นประจำ.............................โน้มนำ โสมนัส สวัสดี

๏    ถึงใคร ไม่รู้ แค่เรารู้...............................ประเสริฐ เลิศสู่ อุระศรี

ไม่ต้อง ประกาศ อวดมาดมี.........................ผลดี ย่อมได้ มิไกลเกิน

๏    ภาษิต ปิดทอง ที่หลังพระ......................ขจัด โมหะ หลง(คำ)สรรเสริญ

ทำดี เถิดหนา อย่ามัวเพลิน.........................คำเยิน คำยอ ฉอเลาะเลยฯ

๑๘ ตุลาคม ๒๕๕๘

ทัศนคติวิถี : โคลงสี่สุภาพ

ทัศนคติวิถี : โคลงสี่สุภาพ

๑. สาธารณ์ลานตากข้าว....................คือถนน

วัฒนธรรมของเหล่าชน-.....................บทผู้

เก็บเกี่ยว(ข้าว)ในปลายฝน.................ยังเปียก

เรียกลูกหลานร่วมสู้..........................ร่วมไม้ร่วมมือฯ

๒. ถือคติเก็บเกี่ยวแล้ว.......................ทำบุญ

นิมนต์พระมาสวดขุน.........................ลานข้าว

จงเพิ่มพีทวีทุน................................หวังจิต

ประสิทธิ์ประเสริฐก้าว-.......................หน้ามั่งมีเทอญฯ

๓. ดำเนินชีวิตด้วย.............................ฝากฝัง

อนาคตกับความหวัง..........................คิดไว้

ทัศนคติวิถีดัง...................................บ่อเกิด

ประเสริฐประสพ/ไร้............................ได้แค่ฝันดีฯ

๔. มีเพียงพิษฐานสร้าง........................สม(ใจ)หรือ?

ปัญญาปราศฝึกปรือ............................ใฝ่รู้

ชีระตัณหาถือ....................................ยึดติด(ชีระ=เก่ง)

ตามจิตจลจ่อมทู้................................ไหว้ฟ้าวอนสวรรค์ฯ

๕. หรือเอาแต่คาดให้...........................ใครเขา

อุปถัมภ์ดูแลเรา.................................(ผู้)เกียจคร้าน?

หย่อนยานปัญญาเบา..........................ทุจริต

มิจฉาอาชีวะกร้าน...............................กาจแท้ทรชนฯ

๖. (หรือ)อดทนพึ่งลำแข้ง.....................ลำขา

พึ่งสติเพิ่มปัญญา...............................ขับสู้

วิริยะแสวงหา....................................โอกาส

มิขาดการเรียนรู้..................................เพียรพร้อมปรับตัวฯ

๗. ความชั่วชังว่างเว้น...........................จึงเจริญ

(ความ)ดีอย่ากลัวมากเกิน.....................หมั่นสร้าง

ปราชญ์บัณฑิตสรรเสริญ.......................สูงส่ง

อลงกตชีพสล้าง..................................ชั่วฟ้าดินสลายฯ

๑๗ ตุลาคม ๒๕๕๘

สุขสันติ์บันเทิงเริงรมย์ : กาพย์ฉบัง๑๖

สุขสันติ์บันเทิงเริงรมย์ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    เสียงลมลูบไล้ไม้กิ่ง................ไพเราะเสนาะจริง

ยิ่งกว่ามโหรีที่ไหน

๏    พฤกษ์พานบานโบกโยกไกล................เหมือนบุคคลใด

ทักทายไมตรีมาหา

๏    ฝอยฝนหล่นปรอยพลอยพนา.................ชุบชีวิตชีวา

ชีระมาสู่อุรพี(ชีระ=ว่องไว,อุรพี=แผ่นดิน)

๏    ละอองฝนล้นรื่นชื่นฉวี..................สุขได้สบายดี

ฤทธีธรรมชาติสัจจาทร(สัจจาทร=สัจจ์+อาทร)

๏    พึงใจในสุขสโมสร................เรียบง่ายไร้อาวรณ์

อากรสันตินิรามัย(อากร=บ่อเกิด)

๏    คือสิ่งบันเทิงเริงใจ.................เคยคิดบ้างไหม?

ที่ใคร(ต่อใคร)ได้รับนับอนันต์

๏    ไม่ต้องกระเสือกกระสัน.................ดิ้นรนกมลตัน

น้อยใจในชีวันบั่นทอน

๏    สุขไม่แห้งเหือดเดือดร้อน................หากธรรมกำธร

บวรสติมีปัญญา

๏    สุขใจในสิ่งที่หา................ขวนขวายได้มา

โดยไม่ละเมิดศีลธรรม์

๏    (สิ่ง)ไม่จำเป็นจงเว้นมัน................จะมีชีวัน

สุขสันติ์บันเทิงเริงรมย์ฯ

๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๘

ความสุขของชีวิตปกติสามัญ : กาพย์ฉบัง๑๖

ความสุขของชีวิตปกติสามัญ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    ความงามของสิ่งสามัญ...................ใกล้ชิดชีวัน

ไม่ต้องฝันใฝ่ไปไกลแสน

๏    ตรากตรำข้ามน้ำข้ามแดน................ท่องเที่ยวเปลี่ยวแคว้น

มาดแม้น(ชีวิต)ปกติมิสุขสม

๏    ทนอยู่อย่างทุกข์ระทม...............ไร้ซึ่งอภิรมย์

จมอยู่(กับความ)ซ้ำซากจำเจ

๏    ตัณหา-อุปาทานหันเห................พาโลโฉเก

โมเมไม่รู้สัจจริง

๏    (เมื่อ)กิเลส-ตัณหาละทิ้ง..............ธรรมรักษ์พักพิง

หลากสิ่งรอบข้างต่างสดสวย

๏    กุศลธรรมเอื้ออำนวย................สุขง่ายได้ด้วย

ช่วยให้หัวใจใสสงบ

๏    ดื่มด่ำ(กับความ)ธรรมดาปรารภ..............เสกสันติ์บรรจบ

อบอุ่นเลอล่วงห้วงฤดี

๏    ปรับปรุงปกติวิถี...............แจงจัดทัศนีย์

ย่อมมีเหมือนใหม่วิไลตา

๏    ชีวิตจิตหัดพัฒนา...............บังเกิดปัญญา

รู้ค่า(สิ่ง)รอบข้างสร้างสรรค์

๏    อยู่กับ(ความ)ธรรมดาสามัญ..............ชีวิตประจำวัน

อย่างมีฉันทะสาธุเทอญฯ

๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๘

ปฏิบัติธรรมเริ่มที่มีความศรัทธา : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ปฏิบัติธรรมเริ่มที่มีความศรัทธา : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    .....................................ตุลาฯ อากาศ

เริ่มเปลี่ยน เวียนปราด..............เป็นหนาว เข้าใกล้

เมฆฝน หนห่าง......................ชื้นร้าง แรมไกล

ลมแห้ง แต่งให้......................หัวใจ เงียบงัน

๏    ......................................ละเมียด ละไม

ฤดู เปลี่ยนไป........................หลายสิ่ง แปรผัน

ใบไม้ ในป่า...........................น่าจะ นับวัน

แห้ง-เหลือง-ร่วงกัน.................ใช่ครัน ทันที

๏    .......................................ธรรมะ ปฏิบัติ

ค่อยฝึก ค่อยหัด......................พัฒนา วิถี

ยิ่งกิ เลสหนา..........................นานช้า ราวี

ทุ่มเท ชีวี...............................จึงมี จำเริญ

๏    ........................................เริ่มที่ ศรัทธา

กอปร ด้วย ปัญญา....................อย่าทำ ผิวเผิน

ตรึกตรอง เหตุ-ผล....................สัจกล ดำเนิน

ศรัทธา ถ้า(มาก)เกิน.................อาจเผชิญ งมงาย

๏    ........................................ไม่ขาด สติ

ตั้งมั่น สมาธิ ...........................ฤดี ขวนขวาย

ศีลธรรม์ จรรยา........................สามารถ สกัดกาย

เร้นทราม กรรมร้าย....................และไม่ ก่อเวร

๏    .........................................มนัส ศรัทธา

เพิ่มพี พลา..............................แกร่งกล้า ขืนเข็ญ

ขัดเกลา จิตใจ..........................นิสัย ใช่เล่น

ฝืนใจ จึ่งเป็น............................ปราชญ์ได้ พิไลเอยฯ

๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๘