มายาอคติ : กลอนแปด

มายาอคติ : กลอนแปด

๏    สุดลูกหู ลูกตา คือนาข้าว...................ออกรวงราว กับจัด การนัดหมาย

ที่เริ่มแก่ แลเหลือง ประเทืองกลาย............ท้องทุ่งนา สยาย ทรัพย์ในดิน

๏    เหล่าวิหค นกน้อย ฤาปล่อยปละ............วิสาสะ ประชุม ซุ่มโผผิน

เก็บเกี่ยวข้าว ก่อนคน คำรนยิน..................แวะเกาะกิน แค่อิ่ม กระหยิ่มใจ

๏    ไม่มีนก อวบอ้วน ชวนแจ้งจิต................ธรรมชาติ ชีวิต วินิจฉัย

กินควบคู่ ออกแรง จึงแกร่งไกร..................กินมากเพลิน เกินไป ไม่จำเป็น

๏    การอวดมั่ง อวดมี กิตติศัพท์..................ประเสริฐนับ อย่างไร ส่องไม่เห็น?

ความอยากมั่ง อยากมี ที่บำเพ็ญ.................สร้างลำเค็ญ ขาดสุข ชวนฉุกตรอง

๏    ยศศักดา สาระ ยิ่งน่าตลก......................โอ้อวดยก เยี่ยมกว่า สามัญ(ชน)ผอง

ตำแหน่งอ้าง วางท่า คึกคะนอง...................กลับไม่มอง หน้าที่ ดี-งามทำ

๏    การชื่นชม ความดี=สิ่งวิเศษ...................แต่สมเพช เวทนา คารมขำ

เพื่อประจบ ประแจง แต่งถ้อยคำ..................เป็นกิจกรรม ต่ำชั่ว มัวเมามาย

๏    คือมายา อคติ ของชีวิต.........................อันคนคิด ติดตรึง (รำ)พึงขวนขวาย

บ่อยครั้งแล บางคน ทุรนทุราย....................อยากกระหาย ได้มา บูชาชิน

๏    ไม่ห่วงหา อาทร ย่อมผ่อนผิด.................ผ่อนความคิด มิจฉา เป็นนิจสิน

ปล่อยประดา ค่านิยม ลมราคิน....................พัดลอยหาย ไคลสิ้น วิญญาณเทอญ ฯ

๒ ตุลาคม ๒๕๕๘