ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

๏    ส่งท้าย ปีเก่า...................เคาท์ดาวน์ ปีใหม่

ฉลอง กันไป........................ให้สุข หรรษา

อาหาร เครื่องดื่ม...................เล่น(จน)ลืม เวลา

บันเทิง เริงร่า........................สากล นิยม

๏    สวดมนต์ ข้ามปี.................(เขาว่า)วิถี ชาวพุทธ

เสริมศรี บริสุทธิ์.....................ประดุจ สั่งสม

บุญญา บารมี.........................โชคดี ระดม

ระรื่น ชื่นชม...........................สังคม ศรัทธา

๏    อดหลับ อดนอน.................บั่นทอน สุขภาพ ?

ต่างกรรม ทำบาป ?.................สาบสูญ คุณหา ?

ปีเก่า ปีใหม่...........................ต่างใย มายา ?

ความคิด อวิชชา ?..................ปัญญา บางเบา ?

๏    หัวค่ำ เข้านอน...................สะท้อน ความ(รู้)คิด

ดำเนิน ชีวิต...........................ประสิทธิ์ จิตเสาว์

สุขภาพ รักษา........................ใบหน้า อ่อนเยาว์

โรคภัย ไม่เร่า.........................เข้ามา รบกวน

๏    สังสรรค์ หรรษา..................(ใน)เวลา ปกติ

สวดมนต์ (ทำ)สมาธิ................มีสติ ขวายขวน

สุขมาน บันเทิง.......................รื่นเริง กระบวน

ปราศโทษ ประโยชน์ถ้วน..........ใคร่ครวญ เถิดชน

๏    อ่อนแรง(เพราะ)อดนอน........ต้อนรับ ปีใหม่

ร่างสลบ ไสล..........................ตื่นสาย ไม่พ้น

สูญเสีย เวลา...........................เงินตรา ประโยชน์ตน

(ก่อนจะ)กระเสือก กระสน...........ดิ้นรน อีกปี ฯ

๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๗

ก่อนที่จะไม่มีโลกให้อยู่ : กลอนสิ่งแวดล้อม

ก่อนที่จะไม่มีโลกให้อยู่ : กลอนสิ่งแวดล้อม

๏    ซึมเซา เช้าตรู่...................มองดู เหมือน ฤดูฝน

เย็นชืด มืดมน........................ระคนคู่ ฤดูหนาว

บ่ายแดด แผดร้อน..................ไม่แน่ ไม่นอน คลอนคราว

บอกเล่า เรื่องราว....................โลกเรา ก้าวสู่ ทุรกาล

๏    อากาศ แปรปรวน................กระทบ กระบวน การผลิต

ธรรมชาติ วิปริต......................ก่อเกิด วิกฤติ อาหาร

อดอยาก ยากแค้น...................ขาดแคลน กดดัน กันดาร

ทนทุกข์ ทรมาน......................สะท้าน หฤทัย ในที

๏    โรคภัย ไข้เจ็บ....................กักเก็บ พิษร้าย ระบาด

ชีวี พิฆาต..............................ชีวาตม์ ชาติชนม์ ป่นปี้

โรค-ภัย ใหม่ๆ.........................ทำให้ มรณะ ทวี

หยูกยา หามี...........................ฤทธี รักษา อาการ

๏    ฝนฟ้า พายุ.........................ปะทุ พลัง ร้ายกาจ

น้ำท่วม น่วมนาศ......................บ้านเรือน ถูกกวาด พัดผลาญ(นาศ=การทำลาย)

แผ่นดิน ผินไหว.......................ภูเขาไฟ พละ ทะยาน

(น้ำ)ทะเล สูงลาญ....................กลืนกิน ถิ่นฐาน บรรลัย

๏    มากมาย ไปหมด..................เป็นบท ลงโทษ โปรดตรอง

โลกร้อน สนอง.........................ธรรมชาติ เรียกร้อง รู้ไหม ?

หยุดทำ ลายล้าง.......................หยุดสร้าง ปัญหา ปัจจัย

ก่อนที่ จะไม่.............................มีโลก ให้อยู่ สุขารมณ์ ฯ

๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๗

ดิถีขึ้นปีใหม่ : กลอนแปด

ดิถีขึ้นปีใหม่ : กลอนแปด

๏    ศุภวาระ ดิถี ขึ้นปีใหม่....................ขอคุณพระ รัตนตรัย ให้พรผล

สบสุขชอบ รอบตัว ทั่วทุกคน...............จิตพิมล พ้นมาร พาลย่ำยี

๏    ศักดิ์สิทธิ์สิ่ง วิงวอน อวยพรไหว้.......สัมฤทธิ์ได้ ในกิจ วิจิตรศรี

ลาญทุกข์โศก โรคภัย ไร้ราคี...............ตลอดปี ตลอดไป ไม่แปรปรวน

๏    จงคลาดครัน ปัญหา ปวงอุปสรรค.....คนรุมรัก ศักดิ์เสริม เพิ่มเพลินสรวล

ทรัพย์สมบัติ พัสถาน สิ่งอันควร............ครอบครองถ้วน ครบครัน บันดาลดล

๏    ให้อยู่เย็น เป็นใหญ่ ไม่เสื่อมสูญ.......บริบูรณ์ โภคลาภ สรรพผล

ทรงสติ มีปัญญา สะคราญยล...............เปี่ยมกุศล จนตราบ กัลป์กัปเทอญ ฯ

๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๗

สวัสดีปีใหม่ : กลอนแปด

สวัสดีปีใหม่ : กลอนแปด

๏    สวัสดี ปีใหม่ สิ่งใดมุ่ง..................จงเรืองรุ่ง จรุงจิต สมพิสมัย

ปรารถนา สารพัน สิ่งอันใด...............จงเพริศพรั่ง หลั่งไหล อย่างใจปอง

๏    อลงกต ยศถา บรรดาศักดิ์.............ครองความงาม ครองรัก สลักสนอง

พร้อมเพชรนิล จินดา ธนทอง.............มีมากมาย ก่ายกอง เกินต้องการ

๏    เกริกชื่อเสียง เกรียงไกร ในสกล......ทั่วทุกหน นับถือ ระบือขาน

เปี่ยมศรัทธา บารมี และบริวาร.............สุขสราญ บานเบ่ง เปล่งโชคชัย

๏    ทรงอำนาจ วาสนา ประกาศิต..........ครองใจมิตร นิตยา อัชฌาศัย

ปลอดพยา ธิอาพาธ ปราศเภทภัย........ตลอดดิถี ปีใหม่ ยิ่งใหญ่เทอญ ฯ

๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๗

มองข้ามความจริง : กาพย์ยานี ๑๑

มองข้ามความจริง : กาพย์ยานี ๑๑

๏    ท้องฟ้า หาได้ว่าง..................นกบินบ้าง มิห่างหาย

หลากกัน หลายพันธุ์กราย............แบ่งปันใช้ ใต้แสงตะวัน

๏    โลกา ทรัพยากร.....................แผ่นดินดอน พึงผ่อนผัน

เผื่อแผ่ แด่ชีวัน...........................สรรพชีวัน สันติมี

๏    เลิกรา เย็นชา-ร้าย...................ทุกขาหาย คลายโศกศรี

หันมา หาไมตรี............................ให้อารี หิตการ(หิต=เกื้อหนุน)

๏    มองข้าม ความตระหนี่...............โลกใบนี้ พีไพศาล

เปลี่ยนแปลง แรงบันดาล...............เปลี่ยนกันดาร ปันน้ำใจ

๏    ส่วนเกิน อย่าเพลินกัก...............เพลินมากมัก รักษ์หวงไว้

มากจน ตนตายไป........................ต่างเอาไป ไม่ได้เลย

๏    เห็นคน ล้นลำบาก....................ล้นอดอยาก อย่ายักเฉย

อย่าเห็น เช่นคุ้นเคย......................ไม่เคยเห็น เช่นสำคัญ

๏    ไม่ใช่ ของใครดอก....................อยากจะบอก นอกจากนั้น

ทุกอย่าง แม้ร่างอัน........................อ้าง " ตน " มั่น ของโลกา

๏    คนแล แค่อาศัย........................แค่อยู่ใต้ วัฏฏสังสาร์

เวียนว่าย กายเกิดมา......................ป่วย-ชรา-มรณาเอย ฯ

๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๗

ไม่น้อยใจในชีวิต : กลอนหก

ไม่น้อยใจในชีวิต : กลอนหก

๏    หนูเกิดมา ก็อาภัพ....................อยู่ห้องหับ แคบกับยาย

พ่อเลิกรา แม่ผละหาย...................ทิ้งทอดกราย มิใยดี

๏    ยายชรา หาเลี้ยงหนู.................อดทนสู้ ไม่หลีกหนี

รับจ้างเขา เท่าที่มี........................ผู้ปราณี ชีวีเรา

๏    ยายยังให้ (หนู)ไปโรงเรียน.........เตือนพากเพียร อย่าพาล-เขลา

วิชาการ ขยันเอา...........................อนาคตเจ้า จะก้าวไกล

๏    เวลาว่าง วางหนังสือ..................หนูไม่ดื้อ หรือเถลไถล

ช่วยงานบ้าน กวดขันใจ...................บางครั้งไป ช่วยยาย(ทำ)งาน

๏    (หนู)ไม่น้อยใจ ในชีวิต...............เด็กทั่วทิศ มหาศาล

ยาก(จน)กว่าหนู อยู่กันดาร..............ปราศจากบ้าน-การเล่าเรียน

๏    (คน)มีความรู้ มุมานะ..................(จะมี)อาชีวะ-ทรัพย์เสถียร

อบายมุข ไม่ผูกเวียน.......................(จะ)ไม่แปรเปลี่ยน ไปยากจน

๏    (คน)ทำความดี ย่อมดีได้..............ตั้งมั่นใจ ในกุศล

อนาคต หมดกังวล..........................บ่พลาดพ้น ผลไพบูลย์

๏    เชื่อกฎ(แห่ง)กรรม อย่าทำเวร........บุญบำเพ็ญ มิเร้นสูญ

ประพฤติดี ทวีคูณ............................จะเพิ่มพูน จำรูญเอย ฯ

๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๗

เวรกรรมจำเนียร : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

เวรกรรมจำเนียร : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ......................................เหมันต์ งันไป

กระแส ลมไร้.........................พงไพร ไป่หนาว

หาก(แต่)ความ เยือกเย็น..........ยังเด่น ยืนยาว

เคียงคู่ หมอกขาว...................สกาว ดาว-ดอย

๏    ......................................เสียงนก ขับขาน

ไพรสัณฑ์ บันดาล..................จราญ เหงาหงอย(จราญ=ดับ)

อุษา เสมือน.........................เพื่อนรัก ภักดิ์ร้อย

ทุกเช้า เฝ้าคอย.....................สูรย์ถ้อย สร้อย ทยา(ทยา=ต้องการ)

๏    ......................................ลาภ-ยศ-สรรเสริญ

สุขชวน เพลิดเพลิน................เกินผลัด ปรารถนา

แตกต่าง บางคน....................ค้นคิด พิชิตมา

สุจริต จิตรา..........................หรือว่า ทุรธรรม

๏    .....................................มรรคา สุจริต

ซื่อตรง ทรงสิทธิ์...................วิจิตร เลิศล้ำ

ใช้ความ สามารถ...................สะอาด กิจกรรม

สร้างสรรค์ งามทำ..................ศีลธรรม บำเพ็ญ

๏    ......................................ไปปราศ อาชญา

ไม่ทำ ชั่วช้า..........................คร่าใคร ให้เข็ญ

ไม่ก่อ บาปกรรม.....................ระยำ ทำเวร

ประโยชน์ โดดเด่น..................อยู่เย็น เป็นไป

๏    ......................................มรรคา ทุจริต

กระทำ ความผิด.....................มิจฉา สาไถย

มืดมัว กระมล.........................ฉ้อฉล กลไก

ชั่วช้า ชอบใช้........................เพื่อได้ ดั่งปอง

๏    ......................................ก่อการ เบียดเบียน

เวรกรรม จำเนียร.....................เวียนมา สนอง

ทำชั่ว ได้ชั่ว...........................พัวพัน ครรลอง

สังสาร คันฉ่อง........................ถูกต้อง ถ่องเทอญ ฯ

๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๗

บัวพ้นน้ำ : กาพย์ฉบัง๑๖

บัวพ้นน้ำ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    วันเวลาหาได้แบ่ง..............เดือน-ปีตกแต่ง

แสดงความตามปฏิทิน

๏    เปรียบปานการมีชีวิน................วัยวารผ่านผิน

สิ้นไปไม่นับปี-เดือน

๏    สังสารกำกับขับเคลื่อน................มิสร่างลางเลือน

ดูเสมือนไร้วัน-เวลา

๏    ภพชาติแม้ไม่ปรารถนา................ยังต้องมีมา

จนกว่าจะขาดปัจจัย

๏    กิเลส-ตัณหา-สาไถย...............อุปาทานไร้

ย่อมหยุดเวียนว่ายตายเกิด

๏    อริยมรรค ๘ ประเสริฐ...............คุณธรรมล้ำเลิศ

บังเกิดในพุทธศาสนา

๏    เพียงแค่ผู้มีปุญญา...............กิเลสบางตา

จึงจะสามารถหยั่งถึง

๏    โลกุตระล้ำลึกซึ้ง...............โสภาตราตรึง

พึงใจแค่ใครลางคน

๏    ผู้บรรลุธรรมกุศล...............ฤดีนิรมล

ประดุจอุบลพ้นสินธุ์

๏    เบ่งบานพานแสงสุรทิน..............ไคลคลาราคิน

ถวิลอุษาคคนางค์ ฯ

๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๗

สัญชาตญาณพาพานทุกข์ : กลอนแปด

สัญชาตญาณพาพานทุกข์ : กลอนแปด

๏    ตำลึงเถา หนาวทน จนแห้งกรอบ...................เกี่ยวรายรอบ ริมรั้ว พัวพันเห็น

ผลฟักทอง กองก่าย มากมายเป็น.......................ซุ่มซ่อนเร้น นอนใต้ ใบเขียวนวล

๏    ลมกรรโชก โกรกกราย ชายคาบ้าน.................สั่นสะท้าน ดาลเสียง เยี่ยงโหยหวน

อากาศหนาว เข้ามา คล้ายขบวน.........................พัดไพรสัณฑ์ ปั่นป่วน รวนเรไป

๏    จิ้งหรีดร้อง ก้องร่ำ กลางค่ำมืด........................ความเย็นชืด ประชัน มิหวั่นไหว

ด้วยฤทธิ์แห่ง แรงผลัก จากภายใน.......................ยังผลให้ ภัยภาษ บอกศัตรู(ภาษ=บอกกล่าว)

๏    พิเคราะห์คล้าย ใจคน จลจราญ.......................สัญชาตญาณ ดัน-ดึง ทะลึ่งสู่(จราญ=ผลัก)

(คน)ไม่เท่าทัน ขานชัด อัตตาชู...........................พร้อมพรั่งพรู กรูกล้ำ ตามจิตไกร

๏    คนมีความ ยับยั้ง ชั่งดวงจิต............................พอจะมี ชีวิต ชวนพิสมัย

รู้ระแวด ระวัง มิพลั้งภัย......................................ทำอะไร รอบคอบ รับชอบธรรม

๏    บริโภค โลกธรรม ด้วยความสุข........................อย่างสนุก สนาน สราญล้ำ

ไม่ค่อยพาน ปัญหา ทุกขาพรำ.............................เป็นประจำ ปกติ ชีวีตน

๏    ส่วนคนที่ มิยับ ยั้งช่างจิต...............................ทุจริต คิดคด โฉดฉ้อฉล

แสวงหา สรรพสิ่ง อิงเล่ห์กล...............................มิกังวล ยึดกรอบ ชอบธรรมา

๏    มักไม่พ้น มลมาน ลานอุปสรรค........................ชีวิตหนัก ยากแค้น แน่นปัญหา

ร้อนรุ่มอก รกใจ ไร้จิตรา.....................................ขาดแคลนสุข ทุกขา อนิจจัง(จิตรา=จิตร=งดงาม)

๏    จึงจำเป็น เจนจัด สัญชาตญาณ.......................รู้ต้านทาน บรรเทา เบาสมสั่ง

หัดกุศล กลไก ให้พลัง.......................................ขับเคลื่อนจิต คิดฝัง ตั้งใจเอย ฯ

๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๗

ดีงามบำเพ็ญ : กลอนคติสอนใจ

ดีงามบำเพ็ญ : กลอนคติสอนใจ

๏    หน้าหนาว แบบไหน ?....................ทำไม เมฆา พร่าพร่าง ?

บังแสง สว่าง....................................สุรีย์ เลือนราง ห่างหน

ลมที่ พัดผละ....................................(จาก)ทิศตะ วันออก ชอบกล

มิน้าว หนาวดล..................................เหมือนปี ก่อนพ้น ผ่านมา

๏    (แต่ความที่)ไม่มี แสงแดด...............มาแผด ไพรให้ ไออุ่น

สายลม เนื่องหนุน..............................กายา ทารุณ หนักหนา

เสื้อสรร กันหนาว................................บรรเทา ร้าวเจ็บ เหน็บชา

ห่อหุ้ม ใบหน้า....................................(เหลือแค่)ลูกตา กลิ้งกลอก บอกคำ

๏    สารพัน ปัญหา................................มักมา แบบไม่ บอกกล่าว

ขัดเคือง เรื่องราว.................................มักน้าว ทุกข์ถ่วง ล่วงล้ำ

สติ พิทยา..........................................จักพา ผ่านพ้น ผลกรำ

" ไม่ยึด มั่น "ธรรม...............................จักนำ สันติ นิรมล

๏    มารยา ละลด..................................ปัญญา ปรากฏ สดใส

สุจริต จิตใจ........................................ประไพ พรั่งพรู กุศล

สัตย์ถือ ซื่อตรง...................................เป็นสิ่ง วรงค์ มงคล(วรงค์=หัว)

ประภา ศุภผล......................................หนุนเนื่อง เปลื้องพ้น ทุกขภัย

๏    เผชิญ กรรมเก่า...............................ด้วยใจ แกร่งเกลา อดทน

สุดท้าย ผ้ายพ้น...................................เงาพรืด มืดมน เสื่อมไร้(ผ้าย=เคลื่อนจากที่)

ก่อกรรม ทำดี......................................ทวี ศีลธรรม กรรมใหม่

ภาคหน้า ต่อไป....................................พิไล พิรุฬห์ ปุญญา(พิรุฬห์=เจริญ)

๏    ดีงาม บำเพ็ญ..................................เป็นที่ คลี่คลาย อุปสรรค

สุขี พิทักษ์..........................................พ้นโศก ปกปัก รักษา

ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี.....................................สำนึก สุธีร์ ปรีชา

ทาน-ศีล-ภาวนา...................................โสภา กิจกรรม ทำเทอญ ฯ

๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๗

กุศลารมณ์ : กลอนเจ็ด

กุศลารมณ์ : กลอนเจ็ด

๏    สัมผัส อุ่นไอ ใต้ผ้าห่ม................ภิรมย์ อุษา ในหน้าหนาว

เคลิ้มฝัน วันหยุด ประดุจราว.............ได้ก้าว เข้าสู่ ประตูพิมาน

๏    เย็นไล้ ไอลูบ จูบผิวหน้า.............ปักษา เสนาะ เพลงเพราะสาน

ผ้าห่ม กลมกอด ยอดดวงกานต์.........สราญ บันเทิง เริงรื่นใจ

๏    เสมือน บรรลุ กุศลารมณ์..............อุดม สติ อดิศัย

กิเลส ตัณหา ต่างคลาไคล................สงบ สบไท ไร้มลทิน

๏    จิตใส ใจสวย ฉลวยฉลาด.............สะอาด บริสุทธิ์ มุตตาสินธุ์(มุตตา=ไข่มุก)

ละเมียด ละไม ไรรองริน...................ประคิ่น วินชา ศิราทร(ศาทร=ศิระ+อาทร)

๏    เลิศล้ำ ธรรมา อนุสติ...................ปริ วิตก ดิลกสร(ดิลก=เลิศ,สร=แกล้วกล้า)

มั่นคง อุรา มิอาวรณ์........................โลกีย์ นิกร รอนฤทัย(นิกร=หมู่,พวก)

๏    สมบูรณ์ สุนทรีย์ ปรีดาสุข.............ปราศทุกข์ รุกราน สะคราญไหล

เสรี อิสระ ประภาประไพ....................ไสว สว่าง กลางกระมล

๏    อารมณ์ ใดๆ ไม่ปานเปรียบ............อาจเทียบ วสุ ธารกุศล(วสุ=ทรัพย์สมบัติ)

ประเสริฐ เลิศค่า ชีวาคน....................ส่งผล พิสิฐ ประกฤติการ(พิสิฐ=วิเศษ,ประกฤติ=ความเป็นธรรมดา)

๏    รักษา อารมณ์ คุณสมบัติ...............กุศล กลสัต ปทัสถาน(สัต=ดีงาม)

อบอุ่น ฤดี อภิบาล............................เป็นสุข ปลุกศานติ์ นิรันดร ฯ

๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๗

ดั่งฤดูดล : โคลงสี่สุภาพ

ดั่งฤดูดล : โคลงสี่สุภาพ

๑. เพริศพรายลายผีเสื้อ..................สะดุดตา

หลบอากาศหนาวมา......................ซุกบ้าน

เรือนคนซ่อนกายา........................นิ่งเกาะ

หลายวันบ่เคลื่อน ; คร้าน...............กินแล้วฤาไฉน ?

๒. นภาใสอรุณเร้า.........................เชยชม

ผิงแดดแผดผ่อนกรม.....................เหน็บเนื้อ

บางครากระแสลม.........................พัดกราก

ฝืนยากไหวหวั่นเฟื้อ......................กระตุ้นกรุ่นกาย ฯ

๓. มิวายประสบด้วย.......................หลากฤดู

แกนโลกเอียงหันชู.......................แสง(สูรย์)ต้อง

แผกผันบันดาลพรู........................ดินแผ่น

ลมแล่นซัดสาดคล้อง....................สมุทรล้ำเวียนไหล ฯ

๔. ชะตาชีวาคล้าย........................คลึงเห็น

หมุนเปลี่ยนแปรปรวนเป็น..............หลากล้น

ความสุข-ทุกข์ลำเค็ญ...................อุปสรรค

ประจักษ์ประจัญท้น......................ดั่งด้วยฤดูดล ฯ

๕. กรรมเวร วนเวียนให้..................เป็น-มี

ก่อโครงร่างชีวี............................ชั่ว-ล้ำ

ขันติธรรมคือวิถี...........................ทุกข์ถอด

ความเสงี่ยมยอดธรรมค้ำ...............สุขให้มิใหลหลง ฯ

๖. โชค-เคราะห์คงมาแล้ว..............คลาดไคล

อยู่กับกรรมปัจจัย.........................ก่อเกื้อ

กรรมเก่ามิอาจไข.........................กำจัด

กรรมใหม่ปฏิบัติเอื้อ......................บุญสร้างบวรไสว ฯ

๗. ฤดูกาลละลานล้วน....................ผ่านมา

สัมผัสแก่กายา.............................รับรู้

ที่สุดย่อมไคลคลา........................แปรเปลี่ยน

วนเวียนจงทนสู้............................ผ่านพ้นสักวัน ฯ

๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๗

กุศลสังวร : กลอนคติเตือนใจ

กุศลสังวร : กลอนคติเตือนใจ

๏    สายลม โหมซัด รัตกาล.................สะท้าน ซ่านอา กาศหนาว

ฟ้าไกล ใสเห็น เพ็ญพราว..................ดวงดาว ดาษดื่น รื่นรมย์

๏    หนาวยิ่ง จนจิ้ง หรีดไม่..................ส่งเสียง เกรียงใส ไกรสม

ป่าเอย เคยร่า ระงม..........................กลับจม อยู่ใน วิเวกา

๏    ยินเพียง เสียงลม โถมร่ำ...............ในคืน มืดดำ ล้ำค่า

หัวค่ำ เข้านอน ก่อนเวลา...................แต่ทว่า กลับตื่น ฟื้นตน

๏    กิเลส-ความเขลา เบาบาง..............ต้นทาง บรรลุ กุศล

จึงพบ เพียงพร่าง ลางคน..................แตกต่าง จากคน ทั่วไป

๏    ซื่อตรง ทรงศีล จินต์สัตย์...............ยืนหยัด ศรัทธา ธรรมาศัย(ธรรมาศัย=ธรรม+อาศัย)

มิหยุด สุจริต จิตใจ...........................ประไพ ประพฤติ พฤทธิกรรม(พฤทธิ์=ความเจริญ)

๏    สัมมา ทัศนะ คติ..........................ดำริ โลกุตร์ ดุจถัมภ์(ถัมภ์=เสา,หลัก)

วิริยะ ประพฤติ พรหมธรรม.................สุจริต กิจกรรม ทำงาน

๏    กุศล กลธรรม กรรมมี....................เป็นที่ พึ่งพา ชีวศานติ์

กฎแห่ง กรรมา โลกบาล....................ศรัทธา อาจาร สัญญี

๏    เพียรละ อุปาทาน-ตัณหา...............วิชชา พาส้อง ผ่องศรี

อนิจจัง สังวร กรณีย์..........................ชีวี นิพัทธ์ อนัตตา ฯ(กรณีย์=อันพึงทำ,นิพัทธ์=เสมอ)

๒๐ ธันวาคม ๒๕๕๗

พิเคราะห์คน : กลอนคติสอนใจ

พิเคราะห์คน : กลอนคติสอนใจ

๏    เมฆสลัว มัวสยาย จรดปลายขอบ............นภารอบ อโณทัย ไร้สูรย์ศรี

ลมกระหน่ำ ระกำหนาว น้าว นที...................เย็นยะเยียบ เฉียบฉวี ทิวาวัน

๏    มัจฉาน้อย ลอยแล ร่างแน่นิ่ง..................มิไหวติง อัตตา ดุจอาสัญ

นกไม่มี แดดผิง พลอยพิงงัน.......................เบียดชิดกัน ปันให้ ไออุ่นเอม

๏    กระทั่งสาย คลายคลา เมฆละขาด............แสงแดดสาด อัศจรรย์ ซ่านเขษม

แดดธรรมดา ดลให้ ได้ปรีดิ์เปรม..................เรืองรองเหม สุขให้ หทัยรมย์(เหม=ทองคำ)

๏    สุมาลี สีสัน สะคราญสด.........................สวยหมดจด งดงาม อร่ามสม

บ้างประทิ่น กลิ่นหอม ชวนดอมดม................บ้างมีเพียง รูปโฉม แช่มคมคาย

๏    ความเป็นคน ล้นค่า คุณสมบัติ.................ประเสริฐสัตว์ พัฒนา ช้านานหลาย

ความเป็นคน พ้นเกี่ยง เพียงร่างกาย..............อีกมากมาย ก่ายกอง มุมมองมี

๏    ความรอบรู้-ทักษะ และสามารถ................ความฉลาด-สร้างสรรค์-จรรย์วิถี

ความประพฤติ-คุณธรรม-ความงามดี..............ทัศนคติ-ศีลธรรม ประจำใจ ฯลฯ

๏    อย่ามองคน ยลแค่ แลรูปลักษณ์...............เห็นเพียงพักตร์ ทักประดิษฐ์ พินิจฉัย

หลงกิเลส ตัณหา ชักพาไป..........................ทำอะไร โง่เขลา เบาปัญญา

๏    มโนธรรม ความคิด และนิสัย....................ความประพฤติ ยึดใช้ ไว้ปุจฉา

พิเคราะห์คน สนเทศ เพทนา........................อย่างถูกต้อง ถ่องค่า ธรรมาเอย ฯ

๑๙ ธันวาคม ๒๕๕๗ 

โลกเปลี่ยนไป : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

โลกเปลี่ยนไป : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏    ..................................ลมแรง-แห้ง-เย็น

ไม่รู้ สึกเห็น.......................เช่นฤ ดูหนาว

ลมตะ วันออก....................บอกเล่า เรื่องราว

โลกเปลี่ยน เวียนป่าว...........ไป่เหมือน ก่อนมา

๏    ..................................จิตใจ ผู้คน

ก็สัป (ปะ)ดน.....................ชั่วฉล แก่กล้า

ไม่ละ เอียดอ่อน.................ซ่อนบาป หยาบช้า

ทำงาน ปานว่า...................แค่ง่า หาเงิน

๏    ...................................สินค้า ประดิษฐ์

สะท้อน ความคิด.................ใช้ชั่ว ผิวเผิน

ไม่เน้น คุณภาพ...................หยาบทำ ดำเนิน

อายุ สั้นเกิน........................ประเดี๋ยว เดียวพัง

๏    ....................................สะท้าน การคิด

ปรัชญา ชีวิต.......................ของคน ยุคหลัง

มักงาย ใจเบา......................โฉดเขลา เมามั่ง(มั่ง=มีมาก)

คิดคด บดบัง.......................พลัง ความดี

๏    ....................................กิเลส ตัณหา

กำหนัด กามา......................ขจัดค่า ราศี

ก่อกรรม ทำบาป...................หยาบช้า ราวี

ทั่วโลก ทวี..........................วิปริต ทิศทาง

๏    ....................................บาปใคร บาปมัน

บุญใคร บุญมัน.....................คิดสรร ขันสร้าง

ชีวัน สั้น-น้อย.......................หัดคอย ปล่อยวาง

ทุกสิ่ง ทุกอย่าง....................อนิจจัง อ้างเอย ฯ

๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๗

รู้จักกลัว : กาพย์ฉบัง๑๖

รู้จักกลัว : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    ความกลัวส่งผลดลให้................หลีกลี้หนีภัย

อันตรายไกลห่างกังวล

๏    คือสัญชาตญาณเผ่าพันธุ์คน...............ธรรมชาติสร้างสน

ปกป้องกันตนกลขำ

๏    ด้อยสติปัญญาจะนำ................เพิ่มกลัวพัวพร่ำ

(เป็น)การกระทำที่ไร้เหตุผล

๏    แม้ปัญญามีพิมล...............ฤชุกุศล(ฤชุ=ซื่อ,ตรง)

ดลทั่วกลัวลดถดถอย

๏    กลัวหลายยังใจให้พลอย..............ความสุขเหลือน้อย

คอยระวังค้างจิตคิดไข

๏    ควรแก่เหตุผลกลไก..............ความกลัว(เช่นนั้น)ทำให้

มีอายุวัยยาวยืน

๏    " ไม่กลัว " บิ่นบ้ากล้าฝืน................(ทำให้)เดือดร้อนย้อนคืน

ดาษดื่นเห็นเป็นอุบัติเหตุ

๏    หลากลานบรรดาอาเพศ................มักเกิดจากเจต

ปฏิเสธกลัวบาปหลาบกรรม

๏    กล้าทุจริตผิดศีลธรรม................หลงผล(ว่าดี)ล้นล้ำ

ประจำกรรมชั่วนัวเน้น

๏    โลกธาตุมิปราศกฎเกณฑ์.............วัฏฏกรรมนำเวร

ทำเห็นให้เป็นโทษทัณฑ์

๏    ต้องภัยเภทโรคโศกศัลย์..............ทุกขาจาบัล(จาบัล=ทุรนทาย)

ทรมานยากแค้นแสนเข็ญ

๏    ความกลัวบาปกรรม(คือความ)จำเป็น..............จะได้ใจเว้น

ไม่ก่อเวร " โอตตัปปะ "

๏    คือครรลองของธรรมะ...............คุ้มครองโลกะ

คู่ " หิริ " อริยธรรมเอย ฯ

๑๗ ธันวาคม ๒๕๕๗

ชีวิตจริงยิ่งคำจำนรรจ์ : กลอนคติชีวิต

ชีวิตจริงยิ่งคำจำนรรจ์ : กลอนคติชีวิต

๏    เมฆาครอบคลุม ประชุมทั่วท้องฟ้า................ทอดสุดสายตา สุริยาห่างหาย

เมื่อสิ้นแดดส่อง มิข้องกระวนกะวาย..................ดอกหญ้าสยาย ได้ด้วยเรี่ยวแรงตน

๏    แต่ยามลมหนาว ยืดยาวพัดผ่าน....................เหน็บหนาวสะท้าน อลหม่านซ่านสน

ยิ่งลมพัดแรง ยิ่งอยากแสวงแดดดล..................อบอุ่นหมุนวน ผ่อน พหล ทรมาน

๏    ภูมิประเทศ เขตแคว้นแดนแห่ง.....................อากาศเปลี่ยนแปลง แผลงทั่วทุกสถาน

ประโยชน์มากมาย อย่าใคร่คิดรำคาญ................ธรรมชาติสร้างสาน ฤดูกาลจรรโลง

๏    เสมือนเช่นชีวา ของบรรดามนุษย์..................ย่อมเปลี่ยนไปไม่หยุด ประดุจเส้นคดโค้ง

มีชะตาชีวิต คอยลิขิตเชื่อมโยง.........................เวรกรรมนำส่ง วางโครงสร้างเป็น-มี

๏    บางช่วงเช่นขึ้นเขา บางคราวก้าวลงห้วย.........บ้างบุญหนุนอำนวย ช่วยประสบสุขี

บางครั้งคล้ายคราวเคราะห์ เพราะโศกเศร้าโศกี....เหมือนกรรมตามย่ำยี มีแต่ทุกข์ระทม

๏    โลกธรรม์ครรลอง ต้องเข้าใจสัจจะ..................อย่าสร้างแต่ตัณหา อย่าตามจริตจิตห่ม

ปลุกปั้นปัญญา ละอวิชชาโง่งม.........................ความรู้สึก-อารมณ์ คอยข่ม-เกลา-เท่าทัน

๏    ความสุขสมหวัง อย่างที่มิแปลงเปลี่ยน...........คงเป็นการขีดเขียน แค่ในความคิด-ฝัน

ชีวิตที่แท้จริง ยิ่งกว่าคำจำนรรจ์........................ไม่เลือกชาติชนชั้น ฐานันดรใดๆ

๏    สงบความคิด สงบจิตฟุ้งซ่าน.......................สงบความทะยาน อุปาทานวิสัย

เพียรทำความดี พลอยเปรมปรีดิ์ฤทัย.................ปรมัตถ์นิรัติศัย ขวนขวายเถิดชน ฯ

๑๖ ธันวาคม ๒๕๕๗

คืนหนาวคราวลำเค็ญ : ภุชงคประยาตฉันท์๑๒

คืนหนาวคราวลำเค็ญ : ภุชงคประยาตฉันท์๑๒

๏    ระบัดลม ระบมลื่น........................ละลอกคลื่น คละครึ้นไล่

พนาวาส พนัสไหว...........................พนมไม่ พิไรเมิน(พนาวาส=ที่อยู่ในป่า,พนม=ภูเขา)

๏    ประเดี๋ยวหยุด ประดุจหย่อน...........พระพายผ่อน ผละผิวเผิน

กระโชกซ้ำ กระหน่ำเกิน....................ยะย้ายเยิน ยะเยือกเย็น(ยะย้าย=ยักย้าย)

๏    นิศาคม สิลมร่ำ...........................นิศาคร่ำ ระกำเข็ญ(นิศาคม=เวลาโพล้เพล้,นิศา=กลางคืน)

ศศีรา สถิตเป็น................................สล้างเด่น สถานการณ์(ศศีระ=หนาวเหน็บ)

๏    เผชิญชม ภิรมย์หนาว...................ประกายดาว ประกฤตศานติ์(ประกฤต=ทำมาก)

สรินทรา นภากาฬ............................ประจักษ์พาน พยานยล(สรินทรา=สร+อินทร์)

๏    ฤดูหนาว มิร้าวหนา.......................ผิกายา พลาล้น

(ภูเขา)หิมาลัย มิไร้คน.......................มุดั้นด้น พิชิตชัย

๏    ประสบส่ำ เคราะห์ลำเค็ญ...............สิยากเย็น ขนาดไหน

ฤดีแกร่ง แสดงไกร............................มิหวั่นไหว วิไลมาน

๏    ฤดูแล สิแปรเปลี่ยน.......................พิภพเวียน พิบูลหว่าน

ชะตา วน ณ ชนม์วาร.........................จิพบพาน มลานมี(มลาน=ลานตา)

๏    ประดาเข็ญ และเคืองขัด................ประสิทธิ์สัต พิพัฒน์ศรี(สัต=ดี,งาม)

เพราะเวรกรรม กระทำพลี....................วิถีวัฏฏ์ วิภัตติ์เอย(วิภัตติ=การจำแนก)

๑๕ ธันวาคม ๒๕๕๗

สิ่งที่โลกขาดแคลน : โคลงสี่สุภาพ

สิ่งที่โลกขาดแคลน : โคลงสี่สุภาพ

๑. ประดาสารพัดกล้วย.................ดื่นดาษ

วางขายตามตลาด......................คึกครื้น

มะละกอสีฉูดฉาด.......................ผลสุก

ออกชุกกลางหมอกชื้น.................ในหน้าหนาวฤดู ฯ

๒. ผลขนุนหนุนเนื่องให้................เก็บกิน

ดอกแคแลเกลื่อนดิน...................ร่วงล้น

มะรุม มลาน มลิน.......................รอบป่า(มลิน=ไม่บริสุทธิ์)

บรรพชนคงคิดค้น.......................ปลูกไว้เผื่อลูกหลาน ฯ

๓. ทรัพย์ในดินสินในน้ำ.................สมบูรณ์

ดำรงสังขารกูล............................ชีพเกื้อ

กินหาบ่อาดูร...............................แคลนขาด

ธรรมชาติชีวาตม์เอื้อ.....................ดิน-น้ำ-นภาหนุน ฯ

๔. กินอิ่ม-นอนอิ่มพ้อง....................เพียงพอ

ดำรงชีวิตรอ................................ดับม้วย

ปัจจัยยังชีพออ............................โลกเอ่อ

เพียงแค่เธออยู่ด้วย.......................อย่าตั้งยังผลาญ ฯ

๕. การแข่งขันแย่งยื้อ.....................ครอบครอง

รวยร่ำทำลำพอง...........................อวดโอ้

มีเกินจำเป็นกอง...........................ทรัพย์เกร่อ

ทำเป็นเช่นเธอโก้..........................เลิศล้ำเกินคน ฯ

๖. ปล่อยคนที่อ่อนด้อย...................อดอยาก

ตกระกำลำบาก.............................ยากแค้น

เพราะทรัพยากรหลาก....................พรากสู่

ตกอยู่กับกลุ่ม-แคว้น......................ส่วนน้อยไม่กี่คน ฯ

๗. (ความ)เห็นแก่ตัวก่อเกื้อ.............ขาดแคลน

ทุกประเทศเขตแดน......................เหลื่อมล้ำ

คนมีมีเหลือแสน...........................เสพสุข

คนยากจนชีพช้ำ...........................ต่ำต้อย อดตาย ฯ

๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๗