ครรลองของธรรมชาติ : กลอนเจ็ด

ครรลองของธรรมชาติ : กลอนเจ็ด

๏    น้ำค้าง พร่างพง อลงกต...................หมอกขาว พราวสด ไพรหมดสี

ทิวา สว่าง ร้างสุรีย์..............................เวลา นาที มิแจ้งใจ

๏    แซ่เสียง เพรียงซ้อง ผองวิหค............ตั้งอก อุตส่าห์ รอฟ้าใส

กระแต ไต่เต้น เห็นไวๆ.........................ชูหาง ช่างคล้าย ไร้ระทม

๏    กิจกรรม ส่ำสัตว์ ปฏิบัติต่าง...............ตามอย่าง เยี่ยงพันธุ์ บรรพาสม

คำนึง คลึงคล้าย มิกลายกรม.................ชื่นชม ชิดญาติ สัญชาตญาณ(กรม=กรรม)

๏    แตกต่าง ห่างนับ กับมนุษย์...............ไม่หยุด คิดใคร่ กรรมใหม่ขาน

พิลึก พิเรน เช่นสันดาน........................(จน)เกิดการ แปลกแยก แตกต่างไกล

๏    ส่งผล สะท้อน ย้อนชีวิต...................วิปริต ผิดลาม ตามนิสัย

เห็นคน เหมือนกัน อย่ามั่นใจ.................(ว่าจะ)คิดอ่าน อะไร คล้ายๆเรา

๏    แผกผัน ปัญญา พาประสบ................พานพบ ชะตา ชีวาเป้า

แต่สิ่ง ยิ่งใหญ่ คือใจเรา........................ดี-ชั่ว-มัวเมา ฯลฯ ดันก้าวเป็น

๏    กุศล มนมาน มุ่งศานติ......................ดำริ กุศล กลกรรมเห็น

สุจริต ซื่อตรง ทรงบำเพ็ญ.....................(จึง)อยู่เย็น เป็นสุข ทุกเวลา

๏    อกุศล มนพาล สามานย์ผิด................ทุจริต จิตหรรษ์ จุดปัญหา

อุปธิ กิเลส ส่อเจตนา............................นำพา ตกต่ำ ทุกข์ร่ำไป

๏    กฎเกณฑ์ กลกรรม ของธรรมชาติ........ยุติธรรม กัมปนาท สะอาดใส

อยู่ที่ ใครเล่า อาจเข้าใจ........................ทำให้ สอดคล้อง ครรลองเอย ฯ

๑๒ ธันวาคม ๒๕๕๗