สัญชาตญาณพาพานทุกข์ : กลอนแปด

สัญชาตญาณพาพานทุกข์ : กลอนแปด

๏    ตำลึงเถา หนาวทน จนแห้งกรอบ...................เกี่ยวรายรอบ ริมรั้ว พัวพันเห็น

ผลฟักทอง กองก่าย มากมายเป็น.......................ซุ่มซ่อนเร้น นอนใต้ ใบเขียวนวล

๏    ลมกรรโชก โกรกกราย ชายคาบ้าน.................สั่นสะท้าน ดาลเสียง เยี่ยงโหยหวน

อากาศหนาว เข้ามา คล้ายขบวน.........................พัดไพรสัณฑ์ ปั่นป่วน รวนเรไป

๏    จิ้งหรีดร้อง ก้องร่ำ กลางค่ำมืด........................ความเย็นชืด ประชัน มิหวั่นไหว

ด้วยฤทธิ์แห่ง แรงผลัก จากภายใน.......................ยังผลให้ ภัยภาษ บอกศัตรู(ภาษ=บอกกล่าว)

๏    พิเคราะห์คล้าย ใจคน จลจราญ.......................สัญชาตญาณ ดัน-ดึง ทะลึ่งสู่(จราญ=ผลัก)

(คน)ไม่เท่าทัน ขานชัด อัตตาชู...........................พร้อมพรั่งพรู กรูกล้ำ ตามจิตไกร

๏    คนมีความ ยับยั้ง ชั่งดวงจิต............................พอจะมี ชีวิต ชวนพิสมัย

รู้ระแวด ระวัง มิพลั้งภัย......................................ทำอะไร รอบคอบ รับชอบธรรม

๏    บริโภค โลกธรรม ด้วยความสุข........................อย่างสนุก สนาน สราญล้ำ

ไม่ค่อยพาน ปัญหา ทุกขาพรำ.............................เป็นประจำ ปกติ ชีวีตน

๏    ส่วนคนที่ มิยับ ยั้งช่างจิต...............................ทุจริต คิดคด โฉดฉ้อฉล

แสวงหา สรรพสิ่ง อิงเล่ห์กล...............................มิกังวล ยึดกรอบ ชอบธรรมา

๏    มักไม่พ้น มลมาน ลานอุปสรรค........................ชีวิตหนัก ยากแค้น แน่นปัญหา

ร้อนรุ่มอก รกใจ ไร้จิตรา.....................................ขาดแคลนสุข ทุกขา อนิจจัง(จิตรา=จิตร=งดงาม)

๏    จึงจำเป็น เจนจัด สัญชาตญาณ.......................รู้ต้านทาน บรรเทา เบาสมสั่ง

หัดกุศล กลไก ให้พลัง.......................................ขับเคลื่อนจิต คิดฝัง ตั้งใจเอย ฯ

๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๗