ในวันที่ไม่มีแม่ : กลอนหก(กลอนวันครอบครัว)

ในวันที่ไม่มีแม่ : กลอนหก(กลอนวันครอบครัว)

๏    ในวันที่ ไม่มีพ่อ..........................หัวใจก็ ห่อเหี่ยวให้

(แต่)ยังนอนหลับ อย่างฉับไว.............เพราะพ่อไม่ ใกล้(ชิด)ดูแล

๏    พ่อเคี่ยวเข็ญ (ให้)เป็นคนดี...........ไม่ค่อยตี ก็ดีแต่

มอบภาระ มาให้แม่..........................ดูแลลูก ผูกสัมพันธ์

๏    เมื่อวันที่ ไม่มีแม่.........................ใจย่ำแย่ แจโศกศัลย์

ทั้งที่วัย ไม่น้อยวัน...........................ศึกษาธรรม์ ช่ำครรลอง

๏    เริ่มประจักษ์ หลักชีวิต..................ในดวงจิต ริด รอยร่อง

อกเคว้งคว้าง ร้างหลักครอง...............ตระหนกตรอง นองน้ำตา

๏    กินข้าว-ไข่ ไร้รู้รส........................ความรันทด บดบังหน้า

คิดถึงข้าว แม่เฝ้ามา.........................ทุ่มอุรา หุงหา(ให้)กิน

๏    สวมเสื้อผ้า ซื้อมาใหม่..................ความสุขใจ ใยสาบสิ้น

อยากสวมเสื้อ เมื่อเยาว์ชิน.................รอยขาดวิ่น แม่ปะชุน

๏    คิดถึงกาล อยู่บ้านเช่า...................แม่ฟูมเฝ้า เอาตักหนุน

(บัดนี้)อยู่บ้านใหญ่ ไม่อบอุ่น..............หมอนนุ่มหนุน ไม่คุ้นเคย

๏    คิดถึงยาม ยังยากจน....................แม่ดิ้นรน ไม่บ่นเอ่ย

หวังเห็นลูก สุขเสบย........................ยอมละเลย สุขส่วนตน

๏    เดี๋ยวนี้ลูก มีทุกอย่าง....................ทรัพย์สินสร้าง สล้างผล

ดีว่าแม่ ได้แวะยล............................ภูมิใจจน จรจากกราย

๏    วันนี้แล แม่ลาลับ.........................ประเสริฐทรัพย์ สิ กลับหาย

ใจ(ลูก)ร้อนรน กระวนกระวาย.............ทรัพย์ทั้งหลาย ไร้ราคา

๏    พระคุณแม่ (ถ้า)แผ่ให้หมด............คงยาวจรด โยชน์ขอบฟ้า

รักของแม่ แล(ทั่ว)โลกา....................ไม่อาจหา มาให้เทียม

๏    ถึงวันนี้ ไม่มีแม่............................ทั้งดวงแด ทุ่มเต็มเปี่ยม

รักษ์ความดี ศีลธรรมเนียม..................ประมาทเจียม เตรียมจิตจล

๏    เป็นวิญญู (เพื่อ)บูชาแม่.................ไม่ยอมแพ้ แก่อกุศล

สืบพงศา สาธุชน..............................สมกับ(เป็น)ผล งานแม่เอย ฯ

 ๘ เมษายน ๒๕๕๘

*    ผมอยู่ภาคอีสาน แม่ผมป่วยถูกส่งไปรักษาตัวที่กรุงเทพฯ ท่านนอนป่วยนาน 2 เดือนและอาการทรุดหนักลงเรื่อยๆ ตอนนั้นเป็นปลายฤดูหนาว คืนหนึ่ง ผมรู้สึกตัวขึ้นมาตอนหลังเที่ยงคืน ในห้องนอนของผมซึ่งปิดสนิทเพื่อกันอากาศหนาว พลันก็เกิดได้กลิ่นควันที่เกิดจากการเผาไม้หรือใบไม้ตลบอบอวลไปทั่วห้อง ผมแปลกใจมาก ว่าดึกขนาดนี้ยังมีใครพิเรนมาเผาอะไร ? จึงเปิดหน้าต่างไปมองหาที่มาและสูดอากาศดู ปรากฏว่าอากาศภายนอกห้องบริสุทธิ์มาก เย็นสบายดี กลิ่นควันมีเฉพาะแต่ในห้องนอนของผม ขนาดว่าลงไปนอนต่อ ปลอกหมอนยังมีกลิ่นควันติดอยู่แรงมาก นั่นเป็นคืนที่แม่ของผมจากโลกนี้ไป ท่านเสียก่อนเที่ยงคืนเล็กน้อย

    หลังจากเวลาผ่านไป ผมแทบไม่ได้คิดถึงแม่เลย เพราะชีวิตช่วงนั้นมีเรื่องรุมเร้า มีปัญหาประดา

ประดังเข้ามามากมาย ต้องคิดต้องหาทางออก นอนไม่พอเป็นประจำ คืนหนึ่งผมก็ฝันถึงแม่ เรียกว่าทุกเรื่องที่ผมฝัน ทุกเหตุการณ์ในความฝันจะมีแม่ร่วมอยู่ด้วยตลอด รู้สึกตัวขึ้นมากลางดึกแล้วนอนต่อก็ยังฝันโดยที่มีแม่อยู่ด้วยทั้งคืน ตื่นมาตอนเช้าผมยังสงสัยอยู่เลยว่า ทำไมฝันถึงแม่ได้ทั้งคืนแบบนี้ ไม่เคยฝันแบบนี้มาก่อนเลย ตอนสายๆพี่สาวก็โทรมาเตือนว่า อาทิตย์หน้าจะครบรอบ 100 วันที่แม่จากไปแล้วนะ ต้องทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แม่ด้วย....