พึ่งตนเป็นที่ตั้ง : กลอนเปล่า

พึ่งตนเป็นที่ตั้ง : กลอนเปล่า

๏    คืนนี้...คงหนาว

หลังจากฝนรินหลั่งราวสองทุ่ม

ดินผืน...ที่ชื้นเปียกชุ่ม

นุ่มนวลงาม ยามสะท้อนแสงไฟ

๏    ก่อนที่จะมีฝน

สายลมกระโชก รน จนเรือนสั่นไหว

ก่อนที่จะเกิดความเข้าใจ

ฝนก็รินหลั่งไหล ส่งท้ายให้เหมันต์

๏    หอมกลิ่นสุคนธ์ ของฝนปลายหนาว

แม้ไร้ซึ่งแสงดาว แวววาวพราว...นภาผัน

แต่หัวใจ ให้เป็นสุขสำราญ

ผสมกับความมุ่งมั่น พร้อมรับคิมหันตฤดู

๏    ทุกสิ่งอย่างย่อมผ่านพ้นไป

ประโยชน์อะไร กับการจะไปหดหู่(กับอดีต)

ดีแต่มองอนาคต จดจ่อขอขับสู้

อย่าได้เป็นผู้ ที่อยู่อย่างไม่คิดสร้างสรรค์สิ่งอันใด

๏    ชีวิตทุกคน ย่อมพึ่งตนเป็นที่ตั้ง

ความผิดพลาดพลั้ง อันเคยสั่งสมถมไว้

ตนจะต้องรับผล มิอาจโอนไปให้ใคร

ส่วนความสำเร็จทั้งหลาย ขาดไม่ได้คือความสามารถของตน

๏    ปัญญา...เป็นเสมือนเครื่องมือสารพัดนึก

การอ้างอิงความรู้สึกผนึกเข้า ย่อมเท่ากับทำสับสน

ยิ่งเอาอารมณ์ผสมผสาน สืบเป็นสันดานของใครหลายคน

ยิ่งก่อเกิดความอลวน จนอลหม่านวุ่นวาย

๏    ไม่นาน...ฝนพลันสิ้นสุด

ขอหยุดกิจกรรม ยุติความขวนขวาย

ล้มตัวลงนอน หนุนหมอนอ่อนนุ่มสบาย

หลับตา อำลาสรรพสิ่งทั้งหลาย

หายใจเบาๆ...เข้าสู่ห้วงนิทรา ฯ

๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘