หมอกหนา : กาพย์ยานี ๑๑

หมอกหนา : กาพย์ยานี ๑๑

๏    หน้าร้อน มีหมอกฝุ่น.................หน้าพิรุณ มีหมอกฝน

หน้าหนาว หมอกขาวจน................ยลเสมือน สวรรค์แล

๏    จิตใจ มิไร้หมอก......................ขาวโพลนออก พอกพูนแผ่

พวยพร่าง บังดวงแด.....................มิแลเห็น ซึ่งสัทธรรม

๏    กิเลส กับตัณหา.......................คือหมอกหนา คลุ้งคลาคล่ำ

(เมื่อ)ไม่เห็น เป็นสีดำ....................(ก็)หลงว่างาม จำเริญใจ

๏    เคยชิน กลิ่นกิเลส.....................ตัณหา เฉท ทัศนวิสัย

หลงว่า ดีกระไร............................ตะบันไป ตามใจจล

๏    ก่อกรรม ทำความชั่ว..................เห็นแก่ตัว หัวคิดฉล

บาปทัณฑ์ บันดาลดล....................ทนทุกข์เภท เวทนา

๏    ไม่เห็น เป็น(สิ่ง)เลวทราม...........คอยคล้อยตาม กิเลสา

(จึง)คงอยู่ คู่อัตตา.........................อันอุรา สาธุการ

๏    กิเลส กับตัณหา.........................และอัตตา ผสมผสาน

ชั่วกัป นับกัลป์กาล.........................สืบสังสาร สัตว์ชีวี

๏    ใครเล่า คิดเท่าทัน......................กิเลสตัณห์ ต้องการหนี

พึงเห็น เป็นเมธี..............................สวัสดี ศรีสรรเทอญ ฯ

๘ พฤษภาคม ๒๕๕๗