ปลดปล่อย : กลอนคติชีวิต

ปลดปล่อย : กลอนคติชีวิต

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    ครึ้มฟ้า ครึ้มฝน................ครึ้มจน สุริยน ห่างหาย

เมฆา กระจาย......................เรียงราย ไคลรอบ ขอบนภา

๏    รอฟ้า รอฝน....................รอจน รนนาถ ปรารถนา(นาถ=ที่พึ่ง)

เหม่อมอง ท้องนา.................ไม่มี ชีวา ชัชวาล

๏    อุรา สงบ........................ประสบ สัจจะ สังสาร

มัวทุกข์ ทรมาน....................ไม่เห็น เป็นการ กระไร

๏    เมื่อฝน ไม่ตก..................กลุ้มอก มิแล แก้ไข

ตกลง ปลงใจ.......................อย่าไป พิไร รำพัน

๏    เมื่อฝน จะตก...................อย่าปก อย่าคิด ปิดกั้น

จะไม่ มีวัน...........................มีอัน สมหวัง ดั่งจินต์

๏    ชะตา ลิขิต.......................ชีวิต ปานฝน ชลสินธุ์

(บางครา)ไหลเฉื่อย เรื่อยชิน....บางครั้ง หลั่งริน ภินท์พา(ภินท์=ทำลาย)

๏    บ้างสุด หยุดนิ่ง.................ทอดทิ้ง ธรรมชาติ วัสสา(วัสสะ=ฤดูฝน)

ทอดทิ้ง ท้องนา.....................ทอดทิ้ง ชีวา ชลาลัย

๏    เป็นเรื่อง ปกติ....................วิถี โลกา นราศัย(นราศัย=นร+อาศัย)

ประจำ ทำใจ..........................อย่าไป ยึดมั่น บันเทิง

๏    ไร้แสน แก่นสาร..................ชีพวาร อันร้าง ว้างเวิ้ง

เกิด-ตาย กายเบิ่ง....................ยุ่งเหยิง(ใจ)อยู่ใย ให้รำคาญ

๏    อุรา สงบ...........................ประสบ พบสุข ปลุกศานติ์

ปลดความ ต้องการ..................ทะเยอ ทะยาน มลานเอย ฯ(มลาน=เหี่ยว,แห้ง,ตาย)

๓๐ พฤษภาคม ๒๕๕๗