ความรู้สึก : กลอนเจ็ด

ความรู้สึก : กลอนเจ็ด

๏    ขอบฟ้า ราตรี มีแสงวาบ.................ฟ้าแลบ แปลบปลาบ กำซาบสี

จดจ่อ รอฝน เยือนยลที......................กลับมี แต่ลม โถมพัดปลิว

๏    เช้าชวน ชื่นชม โสมนัส..................ลมรำ เพยพัด สัมผัสผิว

กิ่งไม้ ไหวโยก ใบโบกพลิ้ว.................งามลิ่ว พิไล ในอารมณ์

๏    สูรย์แอบ แนบซ่อน หลังก้อนเมฆ......สรรค์เสก แสงสร อ่อนโยนสม

เย็นกาย ใจกรุ่น อุ่นวิกรม.....................อุดม เอมอิ่ม พริ้มเพริศเพรา

๏    สัมพันธ์(ระหว่างกัน)สรรพ์พา อุระแผก....ต่างแตก ตามคน กมลเค้า

ผิดรส พจนีย์ ฤดีเนา.............................สุข/เศร้า เสาวดล/วิกลดาล ฯลฯ

๏    เอาอก เอาใจ เอาใส่จิต...................เอาความ นึกคิด พิษฐาน(พิษฐาน=มุ่งหมาย)

เอาความ รู้สึก ตรึกต้องการ...................ลึกล้ำ สำคัญ สานสายใย

๏    แม้นเมิน มองข้าม ความรู้สึก.............สัมพันธ์ สานลึก ผนึกไว้

กลายขื่น ตื้นเขิน สะเทินไคล.................จะไร้ จีรัง หยุดยั่งยืน(สะเทิน=ครึ่งๆกลางๆ)

๏    (กับคนที่)ไม่คิด คำนึง ถึง(ความ)รู้สึก.......สำนึก สึกหรอ มิขอขืน

คบหา (มีแต่)ระกำ คอยกล้ำกลืน............สะอื้น อกตรม ซมเศร้าทรวง

๏    ปัจจัย ภายนอก บอกเล่าไป...............หาซาบ ซึ้งใจ อาลัยล่วง

เอาใจ ใส่ใจ ไม่หลอกลวง.....................เหนือสิ่ง ทั้งปวง ห่วงหาเอย ฯ

๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๗