คนมีน้ำใจ : กลอนเปล่า

คนมีน้ำใจ : กลอนเปล่า

๏    หากไร้เสียซึ่งเมฆา

ท้องนภาย่อมไม่มีฝน
โปรยปรายพิรุณปรน

แผ่นหล้าจะร้อนรน

ประจญขุมนรกอเวจี

๏    แต่เพราะเมฆามี

แลมรสุมพัดมา
ณ วันนี้

ใบข้าวเรียวที่เริ่มเหลือง-เหี่ยว

จึงฟื้นกลับมาเขียวอีกที

พอให้มีความหวังว่า

จะไม่บังเกิดทุพภิกขภัย

๏    เมื่อปราศจากเสียซึ่ง

ผลประโยชน์ตอบแทน

คนในสังคมทั่วไป

จะแร้นแค้น

คุณงามความดีมีให้(คนอื่น)

๏    ความเห็นแก่ตัว

ความเห็นแก่ได้

ทำให้ความมีน้ำใจ

กลายเป็นสิ่งที่

หายากบนโลกใบนี้

๏    น้ำใจจึงมีค่า

น่าทะนุถนอม

เมื่อไม่ยอมหวงแหน

จึงจะไม่ขาดแคลนไปจากกระมล

๏    เพราะว่า

ผืนพสุธายังมีคน

ผู้สนใจ

และรักในคุณงามความดี

ซึ่งมีจำนวนน้อย

๏    เป็นคนไม่เห็นแก่ตัว

มิเห็นแก่ได้

พร้อมที่จะเอื้อเฟือเผื่อแผ่

ให้แก่ผู้อื่นโดยไม่หวงแหน

๏    ไม่เอารัดเอาเปรียบ

ไม่เหยียบย่ำใคร

ไม่เสแสร้ง
หลอกลวง

มีดวงฤทัยสุกใส

ไร้มลทิน

๏    จึงจะทำให้โลกาน่าอยู่

เป็นผู้ครอบครองมโนธรรมเพี้ยงทรัพย์สิน

ประภาประไพในแผ่นดิน

งามสง่าหารู้สิ้น

อาจิณเอยฯ

๑ สิงหาคม ๒๕๖๒