ครรลองของความเป็นคน : กลอนเจ็ด

ครรลองของความเป็นคน : กลอนเจ็ด

๏    อาทิตย์ อุทัย ประไพภา......................ชมไม้ ชายป่า หลังฟ้าฝน

กลับมา เขียวขจี นิรมล.............................ไม่หม่น หมองเศร้า เหมือนคราวแคลน

๏    หยดน้ำ ยามคา บนหญ้ายอด.................ถ่ายทอด ประกาย ไสวแสน

ต้นไม้ ได้น้ำ งามฟื้นแทน..........................ทุรกาล สารแก่น แหนโลกา

๏    ต้นหญ้า ป่าไม้ ให้ประโยชน์...................มิเห็น เป็นโทษ โฉดชั่วช้า

แต่คน สนเท่ห์ ต่อเจตนา...........................เกิดมา กล้าแกร่ง แข่งทำลาย

๏    คุณค่า โดดเด่น (ของ)ความเป็นคน..........คือผล ผลิต พิสิฐหลาย(พิสิฐ=วิเศษ)

อุตสา หะกาจ พัฒน์ใจ-กาย........................อติชาติ มาดหมาย ไม่จำนน

๏    ทำตัว มัวแต่ แส่ราคะ............................โทสะ ทวี พี อกุศล

โง่เขลา เมามาย มิใช่คน............................ดิรัจฉาน ดาลดล สืบชนม์มา

๏    ความรู้ คู่(ความ)คิด จิตพิสัย....................ความไร้ กิเลส เจตน์ตัณหา

เพียงคน เท่านั้น จำนรรจา..........................ปรีชา ปราโมทย์ ประโยชน์มอง

๏    สำรวม กาย-ใจ ไม่ก่อบาป......................กำราบ อกุศล มลทินผอง

ความดี ธีรฐาน ถือครรลอง.........................มานปก ยกย่อง ป้องคุณธรรม

๏    พัฒนา ค่าของ ครรลองคน.....................อย่าให้ อกุศล ฉลฉ้อสำ(สำ=ปะปนกัน)

ระงับ บาปเวร เป็นกิจกรรม.........................เลิศล้ำ จำเริญ มิเกินเลย ฯ

๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘