เสียน้ำตา ตอนแก่ตัว : กาพย์ยานี ๑๑

เสียน้ำตา ตอนแก่ตัว : กาพย์ยานี ๑๑

๏    ตอนเรา ยังเยาว์วัย....................ถูกผู้ใหญ่ (บังคับ)ให้อุตสาห์

พากเพียร เรียนวิชา.......................ฝึกจรรยา อุปนิสัย

๏    เห็นเด็ก คนอื่นๆ........................เล่นสดชื่น รื่นเริงไป

(เรา)รู้สึก นึกน้อยใจ.......................ในฤดี สิสับสน

๏    ล่วงสู่ เป็นผู้ใหญ่........................จึงเข้าใจ ในบัดดล

เล่าเรียน เพียรพากผล.....................ดลได้ดี มีฐานะ

๏    ส่วนเด็ก เอาแต่เล่น.....................บัดนี้เป็น ปานสวะ

คับแค้น แร้นชีวะ.............................ตกระกำ ลำบากเข็ญ

๏    พากเพียร เล่าเรียนไซร้................(เท่ากับ)ทำดีไป ใกล้เคียงเป็น

ผลดี (แรก)ยังมิเห็น.........................เช่นทำดี มิได้ดี ?

๏    ต่อเมื่อ เกื้องานทำ.......................ปัญหาห้ำ จำเริญศรี

สุขมา ฐานะมี..................................ทึ่งผลดี ที่พากเรียน

๏    ต่อเมื่อ เรื้อลำบาก.......................จึงรู้หาก รักอ่านเขียน(เรื้อ=รก)

จะไร้ ทุกข์ว่ายเวียน..........................เปลี่ยนชีพเห็น เป็นอีกคน

๏    แก่มา อายุมาก............................ต่อให้อยาก เรียนอีกหน

ยุ่งยาก ลำบากยล.............................ไม่เกิดผล ดลชีวา

๏    ยามเรา ยังเยาว์วัย.........................จงตั้งใจ เรียนเถิดหนา

จะได้ ไม่ต้องมา................................เสียน้ำตา ตอนแก่ตัว ฯ

๒๗ เมษายน ๒๕๕๗