รัก พ่อ หลวง : วิชชุมมาลาฉันท์ ๘

               
                                               

รัก พ่อ หลวง : วิชชุมมาลาฉันท์ ๘

      ๏ ในชี วิตหนึ่ง                          ของคน หนึ่งคน

ลำบาก ลำบน                           ฝึกฝน ค้นไขว่

พัฒนา ชีวิต                              ความคิด จิตใจ

ก้าวหน้า ก้าวไกล                       วัยวาร บัญชา

      ๏ ด้วยแรง ชีวิต                          แรงจิต ฤทธิ์วาด

ด้วยแรง ธรรมชาติ                       แรงปราร ถนา

ผลักดัน การต่อ                           ก่อเกื้อ ชีวา

เป็นกรรม ธรรมดา                        ไม่ว่า ผู้ใด

      ๏ แต่ชี วิตหนึ่ง                            ของคน หนึ่งคน

ตั้งจิต คิดค้น                               เพื่อชน ทั่วไป

แบ่งสรร เวลา                              ชีวา หัวใจ

เผื่อแด่ แผ่ให้                              พ้นทุกข์ สุขสันติ์

      ๏ เราควร ยกย่อง                         แซ่ซ้อง สรรเสริญ

ความดี ที่เกิน                               บุคคล สามัญ?

หรือคิด ริษยา                               กล่าวหา หน้าหัน

ใส่ร้าย รุกรัน                                 เสือกสรรค์ โง่เขลา?

      ๏ ชาติไทย ไม่สิ้น                         โศภิน ราชา

เปี่ยมด้วย เมตตา                           การุญ พูนเพรา

ลำบาก ลำบน                               อดทน ด้นเท้า

ห้วยขืน ฝืนเขา                              บุกป่า ฝาดง

      ๏ เพื่อศัทธ์ พัฒนา                        ประชา เป็นสุข

พ้นยาก พรากทุกข์                         รู้เพิ่ม เสริมส่ง

ชีวิต จิตใจ                                    ก้าวไกล ไม่หลง

แสงสว่าง ยั้งยง                             ทั่วแผ่น ดินไทย

      ๏ อย่าเชื่อ คนชั่ว                            เห็นแก่ตัว มัวเมา

คิดคด โฉดเขลา                              เป่าหู สู่ไส

แนบแน่น แหนหวง                          ในหลวง ห่วงใย

ปกป้อง ผองภัย                               อย่าให้ กรายกรำ

      ๏ กำจัด คนชั่ว                                  เมามัว ตัวร้าย

คอยบ่อน ทำลาย                              จัญไร เถื่อนถัมภ์(ถัมภ์=ความกระด้าง)

จงสา มัคคี                                       มีใจ เป็นธรรม

เท่าทัน มารส่ำ                                  อย่าได้ อยู่ดี ฯ

๒๓ กันยายน ๒๕๕๔

( แต่งในขณะที่ มีนักการเมือง-นักวิชาการไทย-คนไทยบางกลุ่ม 
ยุยงให้ประชาชน ต่อต้าน ล้มล้าง ในหลวง )