พุทธเอ๋ย พุทธศาสน์ : กลอนดอกสร้อย

พุทธเอ๋ย พุทธศาสน์ : กลอนดอกสร้อย

๏      พุทธเอ๋ย พุทธศาสน์.....................เปรียบไม้จัน คันธชาติ วิลาสหมาย

สมบูรณ์แสน แก่นสาร กิ่งก้านกาย.............หยั่งต้นข่าย ไตรสม ให้ร่มเงา

๏      คนสัญจร ซอนมา อาศัยร่ม...............กระเสือกกรม ซมกาย ใจเฉื่อยเฉา

พอมีแรง แกร่งกล้า ล้าบรรเทา................ลุกโกยเร่า ก้าวเดิน เกินจากไกล

๏      บ้างก็มา หาเก็บ เศษซากกิ่ง.............บ้างได้ใบ ไปก็วิ่ง ลิงโลดไหว

นำไปก่อ ต่อประโยชน์ ปรากฏไป..............ตามวิสัย ทัศนะ คติตน

๏      บ้างมุ่งมา เก็บแคะ แกะเอาเปลือก.......บ้างก็เลือก ป่ายปีน กินพรากผล

บ้างก็เด็ด ดอกดม สมกมล........................บ้างก็ซน หักราญ ก้านกิ่งไพร

๏      บ้างเสาะหา กระพี้ พอมีกลิ่น................ได้สมจินต์ ผินพักตร์ เดินจากไส

น้อยคนนัก จักซึ้ง ถึงหัวใจ........................หาแก่นไม้ ได้ประโยชน์ อุโฆษดี

๏      พุทธศาสน์ ปรัชญา สาระธรรม...............ต้องน้อมนำ กำกับใจ ให้ผ่องศรี

ละกิเลส ตัณหา มละมี................................ใช้ชีวี สุจริต วิสิษฏ์เอย ฯ

๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๔