โลภมาก ลาภหาย : กลอนคติเตือนใจ

โลภมาก ลาภหาย : กลอนคติเตือนใจ

(เป็นฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    เจ็ดนา ฬิกา...................เพิ่งจะ เห็นดวง ตาวัน

โผล่พ้น ไพรสัณฑ์...............เช้าเห มันต์อัน เหน็บหนาว

เมฆเพรา เบาพร่าง...............ละเอียด ทอดบาง ทางยาว

บูรพา ทิศราว......................บอกกล่าว เล่าความ สำรวย

๏    เหมันต์ บัญชา.................ให้แม้ แต่ดวง ตาวัน

หนาวเย็น เช่นกัน..................เป็นตา วันสี สันสวย

ดุจทอง รองเรือง...................ประเทือง อรุณ อุ่นด้วย

แสงส่อง ระทวย.....................ระทก  อกช่วย อาบอาย

๏    สัพพะ กิจจา......................ต้องมี สมา ธิมั่น

หากให้ สำคัญ........................หลากสิ่ง หลากอัน ขวนขวาย

มักจะ เสียการ.........................เสียงาน สะดุด หยุดดาย

ซึ่งผล สุดท้าย.........................เสียหาย ไม่ได้ ใดดี

๏    กิจจา กระทำ.......................ตามกำ ลังความ สามารถ

แม้ว่า ประมาท.........................เอื้อมอาจ เกินสัจจ์ บัดสี

โลภมาก ลาภหาย.....................อะไร ก็ไม่ ได้ดี

ทุกข์ท้น ป่นปี้...........................ไม่เกิด กำรี้ กำไร

๏    การก่อ พอดี.........................มักไม่ ค่อยมี ปัญหา

เหมาะแต่ ปัญญา.......................ไม่ต้อง พึ่งพา คุณไสย

วอนสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์........................หาได้ สัมฤทธิ์ สฤษฏ์ใด

โลภมาก หลากใจ........................เภทร้าย รู้ไว้ เถิดชน ฯ

๗ มกราคม ๒๕๕๖