หนาวไม๊ ? : กลอนจรรโลงใจ

หนาวไม๊ ? : กลอนจรรโลงใจ

(เป็นฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    หนาวไม๊ ต้นหญ้า ?.............คืนคลาน ผ่านครา ราตรี

ผ้าห่ม ไม่มี...........................มีแต่ น้ำค้าง พร่างหาว

๏    ฤดู เหมันต์........................กลางคืนสั้น กลางวันยาว

กว่าจะ รุ่งเช้า.........................ย่อมหนาว ลำบาก ยากเย็น

๏    หนาวไม๊ แผ่นดิน ?..............กรวดหิน เย็นเฉียบ เยียบเห็น

หมอกเช้า ขาวเช่น...................ชวนเล่น ไล่จับ ซ่อนหา

๏    ยิ่งสาย ยิ่งหนาว..................ยิ่งราว กับไม่ นำพา

แสงสุ ริยา..............................จำรัส จัดจ้า ท้าทาย

๏    หนาวไม๊ เด็กๆ ?..................ตัวเล็ก ตัวน้อย ตื่นสาย

รู้สึก สบาย..............................ยามหาย ใจเข้า ไหมหนอ ?

๏    ไอลม ซาบซ่าน....................เลือดพล่าน ทะยาน ไม่พอ

กายสั่น ขวัญฝ่อ........................ต้องขอ ผ้าห่ม มาคลุม

๏    หนาวไม๊ ผู้เฒ่า ?...................บอกเล่า สาวๆ หนุ่มๆ

แต่ก่อน หนาวกุม........................จนต้อง สุมไฟ ไว้ผิง

๏    เดี๋ยวนี้ ป่าไม้.........................หดหาย จนใจ ประวิง

ผลลัพธ์ สรรพสิ่ง........................ไม่นิ่ง ไม่แน่ ไม่นอน

๏    เขาเรียก กันว่า.......................ผลส ภาวะ โลกร้อน

ไม่หนาว เหมือนก่อน...................ตอนผู้ เฒ่ายัง สาวหลาย

๏    หน้าหนาว ผ่าวร้อน..................สะท้อน ป่าถูก ทำลาย

สมดุล สูญหาย...........................เภทร้าย ธรรมชาติ ทวี ฯ

๕ มกราคม ๒๕๕๕