เส้นชัย-เส้นทาง-รางวัลชีวิต : กลอนเปล่า

เส้นชัย-เส้นทาง-รางวัลชีวิต : กลอนเปล่า

๏   บนเส้นทางชีวิต อันอาจพินิจคิดเห็น

เฉกเช่นเดียวกับ เส้นทางแห่งการแข่งขัน

๏   การแข่งขัน อันดูเหมือนดั่งเช่น 
ไร้เส้นชัย

แต่ปรากฏว่า กลับไม่ไร้ซึ่งปลายทาง

ที่สร้างผลสุดท้ายของชัยชนะ และสะพรั่งรางวัล

๏   ชะตาชีวิต...

กำกับเส้นทางให้ต่างกันไปในแต่ละคน

ใกล้-ไกล...ไม่เหมือนกัน

กำหนดเวลาให้แต่ละคน

สั้น-ยาว...ไม่เท่ากัน

และกำนัลรางวัลให้...โดยไม่อาจเปรียบเทียบกัน

๏   เราต่างคน ต่างวิ่ง

ต่างช่วงชิงชัยชนะ บนเส้นทางชีวิตแห่งตน

ซึ่งเป็นคนละเส้น กับของคนอื่นๆ

และมีรางวัล...อันไม่ใช่ของใครอื่น

๏   แม้จะดูราวกับว่า

เราต่างเผชิญหน้ากัน

แข่งขันกัน และแย่งชิงรางวัลกัน

๏   แต่แท้ที่จริง เราต่างคน

ต่างกำลังแข่งขัน

กับชะตากรรม...ของตัวเอง

๏   เพราะชะตาชีวิต

ได้กำหนดเส้นทาง รางวัล และเวลา

เอาไว้ให้แก่เรา

๏   ขึ้นอยู่กับเรา

ว่าจะก้าวไปได้ไกลแค่ไหน ?

บินขึ้นได้สูงเพียงไร ?

...ในเวลาที่กำหนด

๏   เส้นทางที่ร้างเส้นชัย 
เพราะขึ้นอยู่ที่ใคร

จะมีความสามารถเพียงใด ?

มีความทุ่มเทแค่ไหน ?

๏   ใครที่พากเพียร มุมานะ อุตสาหะ พยายาม

อาจเปลี่ยนเส้นทางที่ขรุขระ คับแคบ ...ให้ราบเรียบ กว้าง ใหญ่

เปลี่ยนจุดหมายที่ต่ำ...ให้สูงส่ง

๏   แต่ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด

หากใครที่ปล่อยปละละเลย เกียจคร้าน ไม่เอาใจใส่ ในธุระ

เกิดอาการเหนื่อยหน่าย ท้อแท้ หมดกำลังใจ

๏   ไม่เพียรพยายาม

อุตสาหะจนสุดกำลังความสามารถ

ไม่ทุ่มเทเพื่อการแข่งขัน

ไม่ใช่กับคนอื่น แต่...แข่งกับตัวเอง

๏   ย่อมทำให้เส้นชัยที่น่าจะราบรื่น

กลับกลายเป็นยากลำบาก

ทำให้เส้นทางที่สูงส่ง กว้าง ใหญ่ ก้าวไกล

กลับกลายเป็นต่ำ ทราม และคับแคบ

๏   นั่นนับว่าเป็น...ความคิดที่ผิด

เป็นผลของการตัดสินใจ...ที่พลาด

๏    ครั้นเข็มของนาฬิกาชีวิต

เดินมาถึงตัวเลขที่ถูกกำหนดไว้ว่า...หมดเวลา

ย่อมถือว่าการแข่งขัน ในกิจการนั้นๆ...ได้สิ้นสุดลง

๏   ไม่ว่าใครๆจะใฝ่ฝัน หมายมั่นเอาไว้ว่า

จะวิ่งไปให้ไกล...สักแค่ไหน

จะบินไปให้สูง...สักเพียงใด

๏   แต่สุดท้าย...ณ ปลายทาง

เมื่อเราทำได้เท่าไหน

ก็ต้องพอใจ...กับเส้นชัยที่ไปถึง

พึงใจ...กับรางวัลที่ได้รับ

๏   เพราะนั่นคือทุกสิ่ง...ที่เป็นจริง

อันอาจจะนับว่าเป็นผลที่
ถูกกำกับโดยชะตากรรม

และกำหนดไว้...ด้วยการกระทำของเราเอง ฯ

๒๕ ตุลาคม ๒๕๕๖