คิดให้เป็น รักให้เป็น : กลอนคติสอนใจ

คิดให้เป็น รักให้เป็น : กลอนคติสอนใจ

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นมาไหม่ สัมผัสเน้นที่เสียงไม่ใช่รูปสระ ต้องการเน้นเนื้อหา จึงมีบางวรรคที่มีจำนวนคำมากเกินไปหน่อย)

๏    ในความ มืดดำ ของค่ำคืน............ยินเพียง เสียงสะอื้น อันขื่นเศร้า

ครวญใจ ความยวด แสนปวดร้าว.......ดุจจะ ด่าวดิ้น สิ้นอาสัญ(ยวด=เป็นที่สุด)

เมื่อคน ที่ตน ปรนเปรอรัก.................หมายสมัคร ภักดี ปรีดิ์เปรมหรรษ์

พร้อมร่วม ฤดี ร่วมชีวัน.....................เสมอ สวรรค์ พิมานแมน

๏    มากลับ มากลาย ทำร้ายตน..........มากลาย เป็นคน ทรยศหักหลัง

รุกราน พิมาน พาลจนพัง..................ไม่ใช่ เช่นหวัง เคียงข้าง-หวงแหน

คอยทำ ให้แต่ แค่เป็นทุกข์...............ไม่ใช่ ศรีสุข ปรีดาแสน

คอยมอบ ให้สรรพ ซวนคับแค้น..........อัดแน่น สุมไฟ ในอุรา

๏    ในความ มืดดำ ของค่ำคืน.............ยังไม่ ทะมื่น เท่าใจมืดมน

หทัย วายวุ่น ครุ่นคิดสับสน................ใยต้อง ทุกข์ทน ? กมลกังขา

เราเฝ้า ทุ่มเท ทุกอย่างสิ่ง.................รักเขา ยิ่งชีวี ดวงชีวา

แต่ผล ของความ คร่ำอุตสาห์............คืออาช (ชะ)ญา น้ำตานอง

๏    หากไม่ บอกเธอ คงไม่รู้................เธอแหละ คือผู้ ที่ทำผิด

คอยวาด คอยฝัน ปั้นนิมิต..................ประดิษฐ์ เลิศรัก อยากจับจอง

ฝันว่า จะได้ เพียงรักแท้.....................เธอจึง ไม่แล คนทั้งผอง

พินิจ พิศใคร่ ครวญไตร่ตรอง..............น้อยคน ผุดครอง ผ่องนิรมล

๏    เธอพร้อม รับรัก อย่างมักง่าย..........เพราะกลัว เดียวดาย ไม่อยากเปลี่ยวเปล่า

ความคิด ของเธอ พร่ำเพ้อเข้า.............ไม่เอา(ใจ) ใส่เหตุ อาเพศผล

เธอรับ คนทราม ตามเคียงคู่................จึงอยู่ คู่เคียง เพียงทุกข์ท้น

การไม่ เลือกคบ เลือกรักคน................คือทาง ขัดสน แสนจนใจ

๏    หากต้อง ทุกข์ข้อง เพราะครองคู่......การอยู่ คนเดียว เทียวดีกว่า

มิควร เทวษ สมเพชหา.......................เสาะว่า เนื้อคู่ อยู่หนไหน

เมื่อขาด คนดี ที่ควรคู่.........................ยามอยู่ คนเดียว เปลี่ยวเหงาใย ?

สุขกว่า เคียงคน มนสาไถย..................เหยียบย่ำ ทำร้าย จนตายเอย ฯ

๗ กันยายน ๒๕๕๖