อยู่ยากดักดาน : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

อยู่ยากดักดาน : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

๏    ปีนี้ มีนา ฯ..............นภา ขาดฝน

ลำบาก ลำบน..............แทบทน ไม่ไหว

น้ำบ่อ ก็ขอด................ลำธาร ทอดไกล

หามี น้ำไม่...................ไร้ชีวิต ชีวา

๏    แสงแดด แผดเผา.....ควายเฒ่า เร่าร้อน

หมดแรง แคลงนอน.......ดอนดิน สิ้นท่า

แยกแตก ระแหง............แห้งแข็ง ทั่วนา

ไม่มี น้ำ-หญ้า................น้ำตา ระริน

๏    ลมฟัด พัดฝุ่น............อุ่นอวล ตลบ

พายุ ทุทบ.....................กลบ พิ ภพสิ้น

เมฆครอง นภา................สายฟ้า ผ่าดิน

หยาดฝน หล่นริน............แทบดิ้น ดีใจ

๏    แต่ร้อน เร่ารน.............จนเมฆ เหือดหมด

แดดกล้า ปรากฏ.............รันทด ไฉน

ดินชื้น ระเหย..................เลยเร้น เป็นไอ

เอาความ หวังไป..............หายห้วง นภา

๏    ไม่มี ความหวัง.............ดั่งฝน หล่นไร้

ไม่มี พลังใจ....................ในความ หนักหนา

ไม่มี ความคิด...................ประสิทธิ์ พิจารณา

ไม่มี ปัญญา.....................รับหน้า สถานการณ์

๏    ชีวัน ผ่านพ้น................บนความ ลำบาก

ใจยัง จังอยาก...................รักสนุก สนาน

ไม่หา ความรู้.....................จึงอยู่ ดักดาน

ทนทุกข์ ทรมาน.................ตลอดกาล ตลอดไป ฯ

๒๘ มีนาคม ๒๕๕๖