ทำไมต้องเล่าเรียน : กลอนคติชีวิต

ทำไมต้องเล่าเรียน : กลอนคติชีวิต

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์เอง)

๏    มันยาก ใช่ไม๊ ?................ที่จะ ตั้งใจ ศึกษา

เล่าเรียน วิชา.......................วิทยาฯ ภาษาฯ คณิตศาสตร์ ฯลฯ

๏    มันมาก หรือไร ?...............ครูให้ การบ้าน เกินคาด

เกียจคร้าน / หวั่นหวาด ?........ยาก / มาก ไม่อาจ ทำไหว ?

๏    มันน่า เบื่อหรือ ?...............ต้องถือ ตำรา พาไป

อัดอั้น ตันใจ.........................ทำไม ต้องให้ เล่าเรียน ?

๏    ลองดู รอบข้าง..................โลกกว้าง ช่างน่า ปวดเศียร

ดำรง ชีพเชียร.......................ต้องหมั่น ต้องเพียร เรียนรู้

๏    ไม่ใช่ เกิดมา.....................นานา วิชา มาคู่

โดยไม่ ต้องสู้.........................ไม่ต้อง มีครู สั่งสอน

๏    ลองดู ผู้คน........................ดิ้นรน-แข่งขัน-สัญจร

แย่งดิน-กิน-นอน......................จนต้อง หลอกหลอน-ฆ่าฟัน ฯลฯ

๏    ไม่ใช่ เกิดมา.......................โลกา สมบูรณ์ พูนสันติ์

ไม่ต้อง บากบั่น.........................มีแต่ ในฝัน นิยาย

๏    สำเร็จ ศึกษา........................นำพา ไปสู่ จุดหมาย

สุขสันติ์ บั้นปลาย.......................มีงาน สบาย ให้ทำ

๏    ไร้การ ศึกษา.........................ไร้คน เมตตา อุปถัมภ์

ฐานะ ต้อยต่ำ.............................ต้องเป็น กรรมกร ยากจน

๏    เยาว์วัย ไม่เรียน......................ไม่พาก ไม่เพียร ฝึกฝน

ไม่พัฒ นาตน..............................อนาคต มืดมน จนตาย ฯ

๒๕ มีนาคม ๒๕๕๖