ล้มเพราะรัก : กลอนกำลังใจ

ล้มเพราะรัก : กลอนกำลังใจ

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    แล้วใน วันหนึ่ง.............ซึ่งหัว ใจตื่น จากฝัน

พานพบ สัจจะ ; อัน............บีบคั้น ทรมาน เหลือไร

๏    คนที่ เรารัก..................ภักดี เกินกล่าว เล่าไข

ทุ่มเท กายใจ....................ให้...ได้ทุกอย่าง...ตลอดมา

๏    แท้...เป็น คนลวง...........ฉลทรวง ชั่วบาป หยาบหนา

หลอกเรา เรื่อยมา..............หวังหา ประโยชน์ ใส่ตน

๏    ตลอด เวลา..................เราอุตส่าห์ ฝ่าขัดสน

ชีวิน ดิ้นรน........................ไม่บ่น เหนื่อยยาก ตรากตรำ

๏    อยากให้ เขามี................สุขี ประเสริฐ เลิศล้ำ

แต่เขา กลับทำ...................ไม่นำ พาคุณ ค่าเรา

๏    เรามัน ไร้ค่า...................ในสายตา-อุราเขา

แค่คน โง่เง่า.......................เทียบเท่า เต่า-ลา-หมา-หมู ฯลฯ

๏    เมื่อตื่น จากฝัน................ฉับพลัน ทันใด ได้รู้

เหมือนตก จากภู..................สู่เหวลึก...ลึกโลกันตร์

๏    น้ำตา ไหลนอง................ดั่งท้อง นาใน วสันต์

ฤดี แหลกรัน.....................ดั่งสวรรค์ นั้นล่ม มลาย

๏    หมดเรี่ยว หมดแรง............หมดแสง สว่าง ทั้งหลาย

มืดมิด สนิทดาย....................ดั่งตายแล้ว...ตายทั้งเป็น

๏    ไร้สิ้น ความหวัง................ไร้พลัง สรรค์สร้างเห็น

เหลือแค่ ลำเค็ญ....................ขื่นเข็ญ บีบคั้น มานมน

๏    มีแต่ พระธรรม...................บุญนำ พร่ำสู่ กุศล

มีแต่ แค่ตน...........................คนเดียว เหนี่ยวรั้ง พลังใจ

๏    เพราะรัก คนผิด..................เพราะจิต ประมาท เหลวไหล

เพราะเชื่อ ง่ายไป....................เพราะไม่ ระมัด ระวัง

๏    จำเป็น บทเรียน...................พากเพียร มิให้ เหมือนหลัง

ฮึดสู้ อีกครั้ง............................ฝังทุกข์ แล้วลุก ขึ้นยืน

๏    แสงธรรม ส่องทาง................ให้ก้าว ย่างอย่าง ราบรื้น

ใหม่ๆ คล้ายขืน.........................คุ้นกลืน กลมสม สุขเอย ฯ

๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖