วิกฤติศีลธรรม : กลอนสะท้อนสังคม

วิกฤติศีลธรรม : กลอนสะท้อนสังคม

๏    ตีห้า..........................ฟ้าเริ่ม กระจ่าง

ส่ำสัตว์ ต่างๆ...................สร้างเสียง เรียงใส

เสน่หา............................ป่าดง พงไพร

ไม่มี สิ่งใด.......................พิไล เทียบทาน

๏    อากาศ........................สะอาด หน้าหนาว

ประดุจ ผุดราว...................พิมาน สถาน

อายเย็น...........................เช่นฝัน บันดาล

อุระ สะคราญ.....................ณ วาร ใหม่มี

๏    วัดวา...........................คอยหา แค่เงิน

เณรพระ ก็เพลิน.................วัตถุ วิถี

รถยนต์.............................สมาร์ทโฟน ดนตรี

เล่นเกม เปรมปรีดิ์...............ทุกวี่ ทุกวัน

๏    ศีลธรรม........................คำนึง ที่ไหน ?

มารยา สาไถย....................ไสยศาสตร์ ผาดผัน

เลิกยึด..............................ประพฤติ พรหมจรรย์

โลกีย์ สีสัน.........................หรรษา อาวรณ์

๏    ดวงแด...........................มีแต่ ตัณหา

กิเลส เจตนา........................พูดจา สั่งสอน

อาสวะ................................(คือ)อาชีวะ บัญชร(อาสวะ=กิเลสที่หมักดองอยู่ในหัวใจ)

สติปัญ ญาอ่อน....................ซ่อนเลศ เปรตหทัย

๏    สงฆ์เป็น..........................เสื่อมเช่น อัปรีย์

ผู้นำ ความดี.........................หามี ที่ไหน ?

เด็กน้อย...............................คล้อยตาม ผู้ใหญ่

จิตรั้น จัญไร..........................แพร่ไว ภัยทวี

๏    สังคม..............................สั่งสม ความชั่ว

คนเห็น แก่ตัว........................เมามัว บัดสี

อยู่ห่าง.................................สรรทาง สุทธี

วิเวก วิถี................................สวัสดี มีเอย ฯ

๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๗