ตนแลเป็นที่พึ่งของตน : กลอนคติเตือนใจ

ตนแลเป็นที่พึ่งของตน : กลอนคติเตือนใจ

๏    ลมหนาวพัด พาให้ ได้รู้กาล................ฤดูแห่ง เหมันต์ ผ่านมาถึง

ร้อน-ฝน-หนาว เคล้าคละ ควรคะนึง...........พึงรักษา สุขภาพ สดับภัย

๏    โรงพยาบาล ลานล้น คนเจ็บป่วย..........หมดทางช่วย ด้วยหมอ ก็มากไม่

ใช่พี่น้อง ของตน คลายสนใจ..................ทำงานไป ปกติ มิอาดุร

๏    อาชญา ฆาตกรรม วัน-ค่ำเกิด..............ตกตะลึง พึงเพริด ตำรวจสถุล

อัยการ ผู้พิพากษา ทนายจุน-..................เจือนายทุน-นายท่าน สามานย์มี

๏    จงอย่าหวัง พึ่งใคร เป็นอันขาด............ด้วยโลกา ดารดาษ พาลบัดสี

ยากจักหา สาธุชน คนใจดี......................ผู้อารี ฤดีเรื่อ ช่วยเหลือเรา

๏    แปดชั่วโมง จงนอน อย่าจรจาก...........ถ้าไม่อยาก หน้าย่น หม่นเหี่ยวเฉา

เสื่อมสติ พิจารณ์ ปัญญาเบา...................เป็นผู้เฒ่า ก่อนวัย กายอันควร

๏    โภชนา อาหาร อย่าคร้านขาด..............เรื่องรสชาติ ความอร่อย ค่อยคอยขวน

อาหารที่ มีโทษ โปรดใคร่ครวญ...............อย่ารัญจวน ยวนรส จดจ่อจินต์

๏    (การ)ออกกำลัง วังชา อย่ารังเกียจ........โรคภัยไม่ เบียนเบียด ความเครียดสิ้น

สุขภาพ ตราบดี->สุขชีวิน........................การทำมา หากิน ย่อมภิญโญ

๏    รู้เลือกเสพ เลือกละ เลือกปฏิเสธ...........สารสนเทศ เภทร้าย มากมายโข

สังคมทัศน์ ปัจจุบัน ลานเฉโก...................ชักชวนโง่ โมหะ อันธพาล

๏    ถือลาภ-ยศ-สรรเสริญ เพลินที่พึ่ง...........มิคำนึง ถูก-ผิด ทุจริตหาญ

ศีลธรรม สำนึก สึกกันดาร.........................จิตใจพล่าน ร่านรน จนอัปรีย์

๏    จริยวัตร ศรัทธา จงปฏิบัติ.....................โลกีย์หัด ตัดให้ พิไลศรี

รู้บาป-บุญ-คุณ-โทษ-โฉด-ชั่ว-ดี................จึงจักมี ชีวัน สุขสันติ์เอย ฯ

๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๗