สัจจะ แสวง : กลอนจรรโลงใจ

สัจจะ แสวง : กลอนจรรโลงใจ

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    เย็นนี้ แดดจ้า................สุริยา ไม่ยอม ยอแสง

รุจี มีแรง..........................แยงอยู่ อย่างเยี่ยง เกรียงไกร

ทิวา หน้าร้อน....................ทินกร บวร ไสว

กว่าจะ ลับไป.....................ก็จน จวบไร้ พลา

๏    ประสบการณ์ ชีวิต...........แต่ละ ชีวิต ผิดแผก

บทเรียน เจียนแจก..............ต่างแตก ไปตาม ประสา

พิเคราะห์ เหตุ-ผล................เพื่อค้น พบ-คัด สัจจา

สรุป ออกมา........................เป็นปรัชญา เฉพาะตน

๏    ถ่ายทอด ต่อไป................คนรุ่นใหม่ ได้เรียนลัด

บางอย่าง จ่างชัด...................บางสิ่ง ปฏิบัติ ขัดสน

ด้วยความ ต่างแตก.................ชีวิต แปลกแยก ประจญ

ต้องใคร่ ครวญค้น...................แสวงสัจจ์ ของตน ต่อไป

๏    ไม่ทำ อวดโอ้.....................คนโง่ ก็จะ ฉลาด

ทำตัว ประมาท........................คนฉลาด อาจโง่ เหลวไหล

คิดใกล้ ใจแคบ.......................แทบปิด ทางรู้ กว้างไกล

ตลอดชีพ ตลอดไป..................ต้องใฝ่ เปิดทัศน์ วัฒนา

๏    อย่ามัว หมกมุ่น...................วุ่นอยู่ แค่ชี วีตน

สัจจะ สากล............................ล่วงพ้น ตัวคน หนึ่งหนา

เฝ้าดู สู่คิด..............................ชีวิต พินิจ พิจารณา

จะเห็น สัจจา...........................มรรคา ดำเนิน ชีวี

๏    อย่าปล่อย ชีวา....................ไร้ค่า แค่หา ความสนุก

สุดท้าย กลายทุกข์....................ไร้สุขสม ภิรมย์ศรี

คนไม่ ชอบคิด..........................ชีวิต ยากจัก ได้ดี

สมอง ไม่มี...............................ไม่พ้น ป่นปี้ บีฑา ฯ

๑๕ เมษายน ๒๕๕๖