ซ่อนเร้น ปิดบัง : กลอนคติธรรม

ซ่อนเร้น ปิดบัง : กลอนคติธรรม
(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    ลมเจ้าเอย พัดเชย เลยมา ลูบไล้

ช่วยให้ใจ ที่ไร้ สุขี มิขม

เพลินวาตะ สนุก ลืมทุกข์ ระทม

มาชื่นชม ภิรมย์ เพราะลม พัดเย็น

๏    สูรย์เจ้าเอย ล่วงเลย เวลา อรุณ

สูรย์เจ้าสุญ ไม่มี วิไล ให้เห็น

เมฆมาคลุม นภา ทั่วฟ้า ประเด็น

เย็นปรากฏ ลดทอน รอนทิต อุทัย

๏    เมฆโฉบฉิว ลิ่วลอย คล้อยลม โหมพัด

เงียบสงัด ชัดเจน เร้นเชือน เลื่อนไฉ

เมฆลอยต่ำ นำพา น้ำมา หรือไร ?

พรางป่าดง พงไพร ให้ชืด มืดมน

๏    เหมือนเมฆบัง อาทิตย์ จนมิด ปิดเม้น

โลกซ่อนเร้น สัจจา ชีวา ฉงน

กฎแห่งกรรม ดำเนิน เกินรู้ ผู้คน

ด่าวดิ้นรน สนสับ รับใช้ ใจตัว

๏    จิตวิญญาณ ก็ยาก สดับ รับรู้

ภพก็ดู ไม่เห็น เช่นดำ สลัว

มีแต่ธรรม นำพา ละอาย ให้กลัว

ก่อบาปกกรม ทำชั่ว ตัวต้อง สนองเอย ฯ

๑๒ ตุลาคม ๒๕๕๕