เลี้ยงลูกด้วยรัก : กลอนเจ็ด

เลี้ยงลูกด้วยรัก : กลอนเจ็ด

๏    ลูกแมว ถูกทิ้ง สิงซ่อนตน....................ร้องรน หนแล แม่อยู่ไหน?

ลูกหิว ชิวหา แสนอาลัย..........................นมแม่ แค่ได้ ไร้พรั่นพรึง

๏    โหยหา ความรัก ความอบอุ่น................อยู่นี่ มิคุ้น มุ่นคิดถึง

อ้อมอก ของแม่ แท้ตราตรึง.....................ก้นบึ้ง หัวใจ ไห้หวนเจียน

๏    เอื้อมมือ อุ้ม(ลูก)แมว แล้วใส่กล่อง........(ลูก)แมวร้อง อุรา ไร้เสถียร

ปลอบปลุก ลูบไล้ กายนวลเนียน...............แล้วเพียร ป้อนปลา อาหารไป

๏    (ลูก)แมวเศร้า เคล้าเคลีย ยังเสียขวัญ.....ไม่ยอม กินยัน ยืนหวั่นไหว

จึงต้อง ป้องปัก รักษาใจ..........................คอยให้ คลายเหงา เศร้าดวงแด

๏    จนแล้ว แมวน้อย จึงค่อยกิน...................เดี๋ยวผิน มาหา ว้าเหว่แท้

กลับไป กลับมา เวลาแล..........................ผันแปร ไปถึง ครึ่งชั่วยาม

๏    เรียนรู้ อุรา ชีวาสัตว์..............................ประหวัด รักใคร่ ไม่มองข้าม

ถึงต้อง ท้องกิ่ว หิวก็ตาม...........................เลือกความ รักก่อน ซับซ้อนทรวง

๏    มิต้อง สงสัย ใยเห็นคน..........................หลากล้น หนหา อุราห่วง

ความรัก อยากได้ ไม่เกรงลวง.....................ตักตวง เท่าไร ไม่เพียงพอ

๏    โดยเฉพาะ เด็กผอง ต้องการ(ความ)รัก.....อย่าสัก แต่ใช้ เงินเลี้ยงหนอ

เลี้ยงลูก ด้วยรัก ฟูมฟักรอ..........................เกิดก่อ สัมพันธ์ สุขสันติ์เอยฯ

๑๗ ตุลาคม ๒๕๕๙