อสุภนิมิต : กลอนเปล่า

อสุภนิมิต : กลอนเปล่า

๏    ไขมัน-กล้ามเนื้อ-หนัง-และโครงกระดูกฯลฯ

พันผูก ประกอบขึ้นเป็นรูปสังขาร

มีน้ำหล่อเลี้ยง เพียงให้ชื่นบาน

มีลมปราณ บันดาลชีวียังเป็น

๏    กามา ราคะ คือธรรมดาปกติ

ประจำดำริ จึงเกิดมีความงามให้เห็น

ทั้งๆที่ สัจจริงที่ยิ่งเจน

กลิ่นเน่า เก่าเหม็น แฝงเร้นลวงตา

๏    มายา คือนิยามของกายามนุษย์

เปรียบประดุจ สุดยอดสิ่งกระตุ้นตัณหา

บ่อเกิดความใคร่
ก่อความกระหายได้ทุกเวลา

เกิดความปรารถนา ที่ไม่ระอาละอาย

๏    ความโง่เขลา

ยิ่งเพิ่มความมัวเมาเร้าความหลงใหล

ความไม่รำงับ ยับยั้งชั่งใจ

เพิ่มพูนความสาไถย ไพร่กระสัน

ความฮึกเหิม

เสริมจิตใจให้ดื้อดึงดัน

ก่อกรรมกระทำกัน

ทำลายประโยชน์ เกิดโทษบรรลัย

๏    มโนธรรมสำนึก

เมื่อตกผลึก เป็นปึกแผ่นแน่นหนา

ยังจิตใจให้บังเกิดปัญญา

เกิดดวงตา ที่สามารถมองเห็นความเป็นจริง

คือสิ่งปฏิกูล พอกพูนอยู่ตามร่างกาย

๏    เมื่อแลเห็นความเป็นทราม

ย่อมหมดความปรารถนาและอาลัย

ในสรรพางค์เรือนร่างของคน

หลุดพ้นพันธนาการอันเป็นธรรมดา

ล่วงพ้นอวิชชา

มีอิสระที่จะเลือกตัดสินใจ

เลือกใช้วิถีชีวีฯ

๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๙