อ่อนไหว : กลอนจรรโลงใจ

อ่อนไหว : กลอนจรรโลงใจ

๏    ยะเยือก อย่างเช่น เย็นนี้............ดุษณี สัญฌา หน้าหนาว(ดุษณี=การยอมรับ,สัญฌา=สนธยา)

ปลายฝน บนฟ้า สกาว...................เดือนดาว เคล้าเคียง เมฆี

๏    ดวงเพ็ญ เด่นพ้น ภูเขา..............พร่างเพรา ประเสริฐ เพริศศรี

แสงผ่อง ส่องพื้น ปัถพี..................ทัศนีย์ ศุภระ เสาวภา (ศุภร-=บริสุทธิ์ไม่มีตำหนิ)

๏    สงบ แต่ไม่ เงียบสนิท...............ชีวิต สัตว์ดง พงศา

ค่ำคืน ตื่นฟื้น ขึ้นมา......................ประกอบ นานา กิจกรรม

๏    ราตรี มากมี ผีเสื้อ.....................สัตว์เบื้อ หากิน ยามค่ำ(เบื้อ=สัตว์ป่าทั่วไป)

บ้างเพียร เวียนมา ประจำ................ตรวจตรำ ทำความ คุ้นเคย

๏    ธรรมชาติ ของการ ใกล้ชิด..........พาสนิท จิตเพริศ เปิดเผย

ไม่น้อย พลอยล้ำ พล้ำเลย..............พิศเชย เลยเร้น เป็นรัก

๏    โดยเฉพาะ จิตใจ ไหวอ่อน..........เหมือนไม้ เลื้อยซอน ซบหลัก

ชิดใหม่ ให้ระทึก คึกคัก...................คอยตก หลุมรัก ปักใจ

๏    ชีวี มักมี ปัญหา.........................เพราะกมล มารยา สาไถย

มักหลง รักง่าย หลายใจ..................ไม่เคย คบใคร จริงจัง

๏    หากคอย คล้อยทำ ตามจิต...........ชีวิต วัฒนา อย่าหวัง

จิตชัฏ สัตว์ดื้อ ถือดัง.......................ต้องคุม ต้องขัง จังไร ฯ

๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๖