หยาดฝนหล่นริน : กาพย์ยานี ๑๑

หยาดฝนหล่นริน : กาพย์ยานี ๑๑

๏    มืดยล เมื่อสนธยา...............สกุณา ละส้องเสียง

ดงไพร ได้ยินเพียง..................หริ่งหรีดพร่ำ รำพันเพลง

๏    ลมโชย ระโรยชื่น.................พฤกษาครื้น โยกครืนเครง

ฟ้าวน อลเวง...........................เมฆทะมึน ทะยานหมาย

๏    โปรยปรน สายฝนปรก...........ประหนึ่งยก พหลย้าย

สาดซัด ขจัดขจาย....................พลานุภาพ เพิ่มสำแดง

๏    ค่อยซา คละสาดซ้ำ...............เริงระบำ เล่นคำแหง

พงไพร พิไรแล้ง........................คืนกลับแกร่ง ฟื้นแรงมี

๏    กุศล รินหล่นใส.....................ณ หทัย ให้สุขศรี

สุธา ทิพวารี..............................เสมือนมี พิมานมน

๏    จิตนุ่ม ชุ่มชื่นนวล...................น่ารัญจวน ชวนฉงน

บางเบา เสาวคนธ์.......................ศุภภาคย์ บ่จากจร(ภาคย์=โชคดี)

๏    เปรมปริ่ม อิ่มเอมปาน...............วัสสะศานติ์ สนานสร(วัสสะ=ฝนตก)

เย็นชื่น รื่นเริงชร..........................ชโลงจิต นิตยา(ชร=น้ำ,ชโลง=จรรโลง)

๏    แจ่มใส ใจสว่าง.......................มิแรมร้าง จางเจิดจ้า

อุจเฉท เวทนา.............................เว้นอาทร ร้อนรนเทอญฯ(อุจเฉท=สูญ)

๒๖ มิถุนายน ๒๕๕๖