อย่าหาเหตุผล จากคนโง่ : กลอนเจ็ด

อย่าหาเหตุผล จากคนโง่ : กลอนเจ็ด

๏    ล่วงเดือน พฤษภาฯ ย่างหน้าฝน...........ณ ชน บทสถาน เริ่มหว่านไถ

ประเพณี พิรุณ บุญบั้งไฟ.........................วอนให้ สายฝน ล้นหลั่งริน

๏    ตาลปัตร ตัดไม้ ทำลายป่า...................เผาไร่ เผานา ชีวาสิ้น

ร่วมก๊ง วงเหล้า เมายากิน.........................สร้างหนี้ เป็นสิน ชินทุกวัน

๏    ปัญหา ทั้งหลาย พึ่งไสยศาสตร์.............ปัดกวาด เคราะห์เข็ญ เป็นสุขสันติ์

เหตุการณ์ ประหลาด อัศจรรย์....................ใกล้วัน หวยออก กรอกเลขเบอร์

๏    นับถือ คนมี ทรัพย์ยศศักดิ์......................รักใคร่ คนให้ กิน-ใช้ เสมอ

ชื่นชม คนรวย อวยปรนเปรอ.......................ถึงเธอ จะชั่ว ช่างหัวประไร

๏    ถูกเขา หลอกใช้ ไม่ล่วงรู้.......................ไม่สู้ ศึกษา วิชาใช้

เสื่อมถอย คอยทำ ตามแต่ใจ.......................บ่ค้น สนใจ ใดถูก/ผิด

๏    อย่าหา เหตุผล จากคนโง่.......................ที่โต แต่ตัว ไร้หัวคิด

ตระหนัก ตรรกะ วิปริต.................................มืดมิด พิทยา มนาเมา

๏    สมอง ไม่ดี มิเท่าไหร่..............................ไม่รู้ ตัวไซร้ ปัญญาเขลา

กิเลส ตัณหา พามัวเมา................................ถือเอา มิจฉา สาธุคุณ

๏    ทรัพย์ใช้ ในทาง ที่ล้างผลาญ...................วันวาร ลาญไส ในทางสถุล

จิตไถย ใจหยาบ เมินบาป-บุญ.......................หมกมุ่น กามา อภิรมย์

๏    สัมมา ทิฏฐิ มิศึกษา.................................สัมมา ปฏิบัติ ปัดเสาะสม

มีแต่ อวิชชา มุระดม.....................................ชื่นชม บ่มเพาะ เกาะติดใจ

๏    จึงมี แค่ความ ดำมืดมิด..............................อยู่คู่ ความคิด วินิจฉัย

จึงมี วิบากกรรม ตามติดไป..............................เพราะไร้ เหตุผล พิกลกรอง ฯ

๒๑ มิถุนายน ๒๕๕๖