ดอกฟ้า และหญ้าฟาง : กลอนชมนาง
๏ ท่ามกลาง แสงทอง ของอโณทัย รองไร ใสส่อง
สู่ห้องหน
บัญชร
อ่อนช้อย ม่านน้อย;ชน บทพลิ้ว ปลิวพ้น
ล้นรำเพย
๏ อนงค์ หนึ่งนาง หน้าต่างแง้ม โฉมแย้ม แชล่มฉาย
อำไพเฉลย
ผมยาว พราวสลวย
สวยชื่นเชย ล่วงเลย ยุวดี เทพธิดา
๏ พักตร์ผุด ดุจผาด เดือนผัดผ่อง เนตรสอง
ว่องวาว ดั่งดาว;ผา-
ณิตหวาน
พลันน้อย ด้วยสร้อยสุภา โอษฐ์อิ่ม พิมพ์อา
รีรติพร(ผาณิต=น้ำอ้อย)
๏ ลำคอ ละหง น่าหลงลุ่ม หัวไหล่ ใครกุม
คงคุ้มร้อน
อกตึง กลึงกลม
ชวนชมชอน เอวกิ่ง พลิ้วอ่อน
อ้อนแอ้นองค์
๏ คงมี คนจอง ใคร่ครองคู่ เอ็นดู สุวมน ปรนเปรอหลง
เอาใจ ไม่ขาด นาถอนงค์ ประสงค์ สิ่งใด
ดั่งใจปอง
๏ เราเพียง หญ้าฟาง ไม่บังอาจ หมายมาด ปรารถนา
ดอกฟ้าสนอง
เจียมตน จนใจ
มิหมายจอง จำตรอง ครองตน
คนเดียวดาย ฯ
๒๔ มิถุนายน ๒๕๕๕
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น