ดินเฟื้อ ฟ้าเผื่อแผ่ : กาพย์ยานี ๑๑

                                           
ดินเฟื้อ ฟ้าเผื่อแผ่ : กาพย์ยานี ๑๑

๏      แค่เพียง เพิ่งเที่ยงวัน...............สุริยัน พลันลับหาย

เมฆฝน มืดมนกราย........................กรีฑากลบ นภดล

๏      แรงลม รี่โถมพัด......................ทึ้งยอดสัต ตบรรณหล่น

หูกวาง ใบคว้างจล..........................หลุดจากต้น พ้นไปไกล

๏      ฟ้าแลบ แสงแปลบปลาบ............ฟ้าร้องสาป สะเทือนไหว

ฝนเท เฉเฉียงไป.............................ตามแรงลม จู่โจมดิน

๏      พายุ ฤดูร้อน.............................พัดคลายผ่อน ร้อนผ่าวสิ้น

ไอฝน ไร้มลทิน................................นำพาหนาว เข้าแทรกทรวง

๏      ฝนริน จนสิ้นแรง.........................ไม่แอบแฝง แสร้งแหนหวง

ดินชุ่ม อุ้มน้ำ ; ช่วง.............................ชิงจากฟ้า ก็หาไม่

๏      ดินเพี้ยง เลี้ยงพนา.......................สัตว์สิงสา เนื่องอาศัย

น้ำเลย ละเหยใบ................................สู่ฟ้าจบ ครบวงจร

๏      ดินเฟื้อ ฟ้าเผื่อแผ่.........................ยลรู้แน่ แลดูย้อน

แบ่งปัน สุนทานธร...............................ไม่เบียนเบียด เกลียดชังกัน

๏      ฟ้าอยู่ คู่แผ่นดิน.............................ทุกชีวิน ทั้งสิ้นสรร

ล้วนอยู่ คู่พงศ์พันธุ์................................ควรเมตตา เอื้ออารี

๏      อย่าเอา รัดเอาเปรียบ.......................อย่าหยันเหยียบ เทียบกดขี่

อย่าเห็น แก่ตนดี....................................อย่าย่ำยี ชีวีเลย ฯ

๒๔ พฤษภาคม ๒๕๕๕